Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

atromitospaok40Οι πιο μεγάλες τραγωδίες αυτό τον καιρό είναι οι Παοκτσήδες του Νότου. «Δεν έχουμε μούτρα να κυκλοφορήσουμε», λες και έχουμε μούτρα εμείς.

«Πείτε μας, εσείς που είστε κοντά, ποιος φταίει, τι συμβαίνει, γιατί τέτοιο χάλι». Τι να σας πούμε, τα ίδια σάιτ διαβάζουμε με εσάς, από το Facebook μιλάμε κι εμείς. Λες και πάμε κάθε μέρα στις προπονήσεις ή πίνουμε καφέ με τη διοίκηση. Ιδέα δεν έχουμε. Όσο βασανίζεστε εσείς, τόσο πονάνε και τα δικά μας μυαλά.

Αν εσύ είσαι ένας Παοκτσής μέσα σε μια δουλειά με πέντε γάβρους και τρεις βάζελους, εμείς είμαστε π.χ. ένα Αγγελόσκυλο ανάμεσα σε τρεις προσκυνητές του Ιβάν, δύο αποθεωτές του Βρύζα και τρεις νοσταλγούς του Θόδωρα ή ένας Στεφενσικός ανάμεσα σε δύο Αγγελόσκυλα, δύο Μπαγεβιτσικούς, τέσσερις Σαντικούς, δύο Μπολονικούς και έναν που πιστεύει πως στον Φρίνγκερ δε δόθηκε χρόνος. Σε κάθε τυχαία παρέα δέκα Παοκτσήδων που πίνει καφέ, για το χάλι φταίνε ο Βρύζας, ο ΓουΧου, ο Ιβάν, ο Άγγελος, ο Κοντός, ο Ρατς, ο Γλύκος, ο Τζαβέλλας, ο Δώνης, ο Ίβιτς, ο Μαγκντί, ο Παντελάκης, ο Λέανδρος, ο Κουιρουκίδης. Επίσης, οι σύνδεσμοι καλά τα λένε ή λένε αηδίες, ανάλογα αν ρωτάς τον αριστερά ή τον δεξιά σου. Τουλάχιστον όταν είσαι μακριά βλέπεις τον ΠΑΟΚ ως ΠΑΟΚ και όχι τα χιλιάδες κομμάτια του.

Ήρθε ένα παλικάρι από το Νότο τις προάλλες. Πρώτη φορά τον γνώρισα από κοντά, δεν τον ήξερα. Αγνός, καθαρός, ίσιος. Σάββατο Παοκάρα στο μπάσκετ, Κυριακή Παοκάρα στο ποδόσφαιρο, Δευτέρα Παοκάρα στο βόλεϊ, έχασε το μυαλό του, τρελάθηκε, τι ωραία που περνάω, τρεις μέρες ΠΑΟΚ. Την Τρίτη έκανε το λάθος και ρώτησε για τον Βρύζα, τον Τζακ, τον ΓουΧου. Την Τετάρτη τα έμαθε από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, τους είδε από κοντά. Του μπήκαν τα σκατά στην ψυχή, μαύρισε –αν είχε φύγει Δευτέρα βράδυ θα ήταν ακόμα ευτυχισμένος.

Μια χαρά είστε εκεί μακριά. Η απόσταση δίνει το πλεονέκτημα της ηρεμίας, βγαίνεις από το σπίτι, συναντάς έναν γάβρο, ρίχνεις ένα καντήλι και πουλάς μια τρέλα Παοκτσήδικη και πας παρακάτω. Εδώ πρέπει να αποφεύγεις δέκα μέρη για να μην πέσεις πάνω στα τσοπανόσκυλα, τους λύκους, τις αρκούδες, τα φίδια, δε γλιτώνεις πουθενά. Λες «ΠΑΟΚ» κι αρχίζει η παράνοια. Χαλάς τη μέρα σου. Μαλώνεις με τους δικούς σου ανθρώπους. Ψάχνεις φαντάσματα, πιστεύεις κάθε φήμη που σε βολεύει αναλόγως πώς ξύπνησες το πρωί και απορρίπτεις τις υπόλοιπες ως ρουφιανιές. Στην τελική, χάνεις το νόημα. Αυταπατάσαι πως μπορείς να παίξεις ένα ρόλο σε όλα αυτά, επειδή είσαι κοντά.

Όσο έμενα στο χωριό, ο ΠΑΟΚ ήταν κάτι μαγικό, κάτι απρόσιτο. Από τη μέρα που έγινα «Σαλονικιός», τα περισσότερα πράγματα έχουν απομυθοποιηθεί. Τις περισσότερες φορές πρέπει να προσποιούμαι πως δεν καταλαβαίνω, για να μην τα παρατήσω εντελώς.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB