Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

atromitospaok40Οι πιο μεγάλες τραγωδίες αυτό τον καιρό είναι οι Παοκτσήδες του Νότου. «Δεν έχουμε μούτρα να κυκλοφορήσουμε», λες και έχουμε μούτρα εμείς.

«Πείτε μας, εσείς που είστε κοντά, ποιος φταίει, τι συμβαίνει, γιατί τέτοιο χάλι». Τι να σας πούμε, τα ίδια σάιτ διαβάζουμε με εσάς, από το Facebook μιλάμε κι εμείς. Λες και πάμε κάθε μέρα στις προπονήσεις ή πίνουμε καφέ με τη διοίκηση. Ιδέα δεν έχουμε. Όσο βασανίζεστε εσείς, τόσο πονάνε και τα δικά μας μυαλά.

Αν εσύ είσαι ένας Παοκτσής μέσα σε μια δουλειά με πέντε γάβρους και τρεις βάζελους, εμείς είμαστε π.χ. ένα Αγγελόσκυλο ανάμεσα σε τρεις προσκυνητές του Ιβάν, δύο αποθεωτές του Βρύζα και τρεις νοσταλγούς του Θόδωρα ή ένας Στεφενσικός ανάμεσα σε δύο Αγγελόσκυλα, δύο Μπαγεβιτσικούς, τέσσερις Σαντικούς, δύο Μπολονικούς και έναν που πιστεύει πως στον Φρίνγκερ δε δόθηκε χρόνος. Σε κάθε τυχαία παρέα δέκα Παοκτσήδων που πίνει καφέ, για το χάλι φταίνε ο Βρύζας, ο ΓουΧου, ο Ιβάν, ο Άγγελος, ο Κοντός, ο Ρατς, ο Γλύκος, ο Τζαβέλλας, ο Δώνης, ο Ίβιτς, ο Μαγκντί, ο Παντελάκης, ο Λέανδρος, ο Κουιρουκίδης. Επίσης, οι σύνδεσμοι καλά τα λένε ή λένε αηδίες, ανάλογα αν ρωτάς τον αριστερά ή τον δεξιά σου. Τουλάχιστον όταν είσαι μακριά βλέπεις τον ΠΑΟΚ ως ΠΑΟΚ και όχι τα χιλιάδες κομμάτια του.

Ήρθε ένα παλικάρι από το Νότο τις προάλλες. Πρώτη φορά τον γνώρισα από κοντά, δεν τον ήξερα. Αγνός, καθαρός, ίσιος. Σάββατο Παοκάρα στο μπάσκετ, Κυριακή Παοκάρα στο ποδόσφαιρο, Δευτέρα Παοκάρα στο βόλεϊ, έχασε το μυαλό του, τρελάθηκε, τι ωραία που περνάω, τρεις μέρες ΠΑΟΚ. Την Τρίτη έκανε το λάθος και ρώτησε για τον Βρύζα, τον Τζακ, τον ΓουΧου. Την Τετάρτη τα έμαθε από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, τους είδε από κοντά. Του μπήκαν τα σκατά στην ψυχή, μαύρισε –αν είχε φύγει Δευτέρα βράδυ θα ήταν ακόμα ευτυχισμένος.

Μια χαρά είστε εκεί μακριά. Η απόσταση δίνει το πλεονέκτημα της ηρεμίας, βγαίνεις από το σπίτι, συναντάς έναν γάβρο, ρίχνεις ένα καντήλι και πουλάς μια τρέλα Παοκτσήδικη και πας παρακάτω. Εδώ πρέπει να αποφεύγεις δέκα μέρη για να μην πέσεις πάνω στα τσοπανόσκυλα, τους λύκους, τις αρκούδες, τα φίδια, δε γλιτώνεις πουθενά. Λες «ΠΑΟΚ» κι αρχίζει η παράνοια. Χαλάς τη μέρα σου. Μαλώνεις με τους δικούς σου ανθρώπους. Ψάχνεις φαντάσματα, πιστεύεις κάθε φήμη που σε βολεύει αναλόγως πώς ξύπνησες το πρωί και απορρίπτεις τις υπόλοιπες ως ρουφιανιές. Στην τελική, χάνεις το νόημα. Αυταπατάσαι πως μπορείς να παίξεις ένα ρόλο σε όλα αυτά, επειδή είσαι κοντά.

Όσο έμενα στο χωριό, ο ΠΑΟΚ ήταν κάτι μαγικό, κάτι απρόσιτο. Από τη μέρα που έγινα «Σαλονικιός», τα περισσότερα πράγματα έχουν απομυθοποιηθεί. Τις περισσότερες φορές πρέπει να προσποιούμαι πως δεν καταλαβαίνω, για να μην τα παρατήσω εντελώς.

Πολυχρονεμένος

Πολυχρονεμένος

Ο εορτάζων και πολυχρονεμένος Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει πετύχει μέχρι σήμερα 113 γκολ με τη φανέλα τ ...

Read more
1997

1997

Συναισθηματικά, θα διάλεγα να ξαναζήσω το 1990. Τις πρώτες μου εκδρομές, τις πρώτες μου Τούμπες, την ...

Read more
Φόρθνετ

Φόρθνετ

Δευτέρα πρωί με παίρνει ο Ζ να πάρω εισιτήρια για το γάβρο. Δευτέρα βράδυ το ακυρώνει, μπα, δε θα ‘ρ ...

Read more
Ισλανδία

Ισλανδία

Αρχικά ήθελα να πάω ν&alpha ...

Read more
Πρωταθλήτρια

Πρωταθλήτρια

Την προηγούμενη φορά που πήραμε Πρωτάθλημα, κερδίζοντας πάλι τον Ολυμπιακό, βρισκόμουν σε ένα τρένο ...

Read more
Τρούμπα

Τρούμπα

Αγαπητέ συνοπαδέ. Αν με παρακολουθείς, θα ξέρεις πως σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ αλάθητο σε οτιδ ...

Read more
0001

0001

Ιανουάριος 1990. Ο ΠΑ&Omicron ...

Read more
Πίστη

Πίστη

Μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου η θρησκεία ήταν στο επίκεντρο κάθε κουβέντας, κάθε κοινωνικής εκδήλωσης, ...

Read more
Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα γι&alp ...

Read more
Πανιώνιοι

Πανιώνιοι

Οι μοναδικοί οπαδοί που συμπαθώ στην Ελλάδα είναι οι πανιώνιοι. Από παλιά. Δε θυμάμαι από πότε άρχισ ...

Read more
Ερωτευμένοι

Ερωτευμένοι

ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 72-64. Κάποτε έπρεπε να κερδίσουμε. Πέντε ήττες στη σειρά ήταν αυτές, δεν πήγαινε άλλο. ...

Read more
Ντροπή

Ντροπή

«Ο Σαββίδης δε νιώθ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.