Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

volleyhimenezΣτα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Εθνική Ελλάδας στο βόλεϊ πρέπει να έκανε κάτι σπουδαίο.

Μας θυμάμαι στη γειτονιά, εκεί που παίζαμε από το ξημέρωμα μέχρι τα μεσάνυχτα μπάλα, που κρεμάσαμε στο στύλο της ΔΕΗ μια ρόδα ποδηλάτου και αρχίσαμε τα καρφώματα και τα τρίποντα από μια γραμμή σχεδιασμένη στην άσφαλτο με τούβλο. Και κάπου εκεί, να παρατάμε το μπάσκετ και να παίζουμε βόλεϊ, με φιλέ την καγκελόπορτα του πατρικού μου.

Όλοι ήμασταν ο Αμαριανάκης. Σερβίς από τον Αμαριανάκη, υποδέχεται ο Αμαριανάκης, σηκώνει ο Αμαριανάκης, καρφώνει ο Αμαριανάκης. Άλλον παίκτη του ΠΑΟΚ στο βόλεϊ δεν ξέραμε, μόνο αυτόν. Έξι παιδιά, έξι Αμαριανάκηδες. Άμα ερχόταν κανένας περίεργος από άλλη γειτονιά, είχε επιλογές: Καζάζης, ο άλλος Καζάζης, ο Τεντζέρης και δε θυμάμαι ποιοι άλλοι. Ο Γόντικας. Εμείς εκεί, Αμαριανάκης και ξερό ψωμί.

Από τότε είχα να δω αγώνα βόλεϊ από την αρχή. Κοντά τριάντα χρόνια. Δεν είναι πως δε μου αρέσει το άθλημα, ίσα-ίσα, πήγαινα βόλεϊ στον Αστέρα Καβάλας κάποτε, μας είχαν δώσει κάτι μπαλάκια του τένις, θυμάμαι, για να αποκτήσουμε προοπτική, καρφώναμε τα μπαλάκια πάνω από το φιλέ και μετρούσαν το άλμα μας. Μου πλήρωναν και τα εισιτήρια του ΚΤΕΛ οι υπεύθυνοι, θα ήμουν μεγάλο ταλέντο, υποθέτω. Αλλά χάθηκα στις εκδρομές και τα τσιμέντα της μπάλας και στο Παλέ με την ομαδάρα των 90ς, ποτέ δε βρήκα χρόνο να ασχοληθώ. Τώρα που τα γράφω, θυμήθηκα πως έχω πάει σε έναν αγώνα στη ζωή μου, δε θυμάμαι αντίπαλο, νομίζω κάπου στη Σταυρούπολη παίζαμε. Είχε λήξει 3-1 και σε όλο το ματς μαλώναμε αν το Seasons In The Abyss είναι ξεπούλημα ή αν είχε ξεκινήσει ο κατήφορος από το South Of Heaven και τέτοια Παοκτσήδικα. Για την ιστορία, εγώ πάντα υποστήριζα πως και τα δύο ήταν αριστουργήματα αλλά έπρεπε να παιχτούν λίγο πιο γρήγορα.

Αυτό που είδα χθες που θύμισε την ομάδα του μπάσκετ. Ψυχή, πάθος, συναίσθημα. Χάνεις τον πόντο, κερδίζεις τον πόντο, το βλέπεις στα πρόσωπά τους –νιώθουν. Ψάρωσα. Έγινα οπαδός μέσα σε μισή ώρα. Ας χάνανε, δεν είχε σημασία. Δε χάσανε, όμως. Πήρανε ένα ιστορικό διπλό σε έναν αγώνα που δε θα ξεχαστεί ποτέ. Χρόνια μετά, θα θυμόμαστε «εκείνο το τάι-μπρέικ 25-27», τους κάδους, τα μπουκάλια, τη Νόβα που έβαλε απέναντι στην πεντάχρονη κόρη μου τη λέξη «ΠΟΥΤΑΝΑ» στις 5 το απόγευμα και με ανάγκασε να αλλάξω κανάλι για λίγο και σήμερα να την καταγγείλω παντού.

Πάντα ήμουν και είμαι κατά των «εκκλήσεων» για στήριξη και ελάτε όλοι στο γήπεδο και μπλα-μπλα αξίζουν την αγάπη μας και τα άλλα αθλήματα. Δε χαμπαριάζω. Θα πηγαίνω στο βόλεϊ επειδή με ανέβασε, επειδή μου έδειξε πως νιώθει η ομάδα από ΠΑΟΚ και με κάνει κι εμένα να νιώθω ωραία. Να το δω και στην πράξη, από κοντά. Μπορεί να ήτανε της στιγμής, μπορεί να μη μου αρέσει στη συνέχεια, να το παρατήσω ξανά. Μια δοκιμή, όμως, θα την κάνω. Και δεν προσκαλώ κανέναν μαζί μου, έχω παρέα μόνιμη στο Παλατάκι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB