Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

volleyhimenezΣτα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Εθνική Ελλάδας στο βόλεϊ πρέπει να έκανε κάτι σπουδαίο.

Μας θυμάμαι στη γειτονιά, εκεί που παίζαμε από το ξημέρωμα μέχρι τα μεσάνυχτα μπάλα, που κρεμάσαμε στο στύλο της ΔΕΗ μια ρόδα ποδηλάτου και αρχίσαμε τα καρφώματα και τα τρίποντα από μια γραμμή σχεδιασμένη στην άσφαλτο με τούβλο. Και κάπου εκεί, να παρατάμε το μπάσκετ και να παίζουμε βόλεϊ, με φιλέ την καγκελόπορτα του πατρικού μου.

Όλοι ήμασταν ο Αμαριανάκης. Σερβίς από τον Αμαριανάκη, υποδέχεται ο Αμαριανάκης, σηκώνει ο Αμαριανάκης, καρφώνει ο Αμαριανάκης. Άλλον παίκτη του ΠΑΟΚ στο βόλεϊ δεν ξέραμε, μόνο αυτόν. Έξι παιδιά, έξι Αμαριανάκηδες. Άμα ερχόταν κανένας περίεργος από άλλη γειτονιά, είχε επιλογές: Καζάζης, ο άλλος Καζάζης, ο Τεντζέρης και δε θυμάμαι ποιοι άλλοι. Ο Γόντικας. Εμείς εκεί, Αμαριανάκης και ξερό ψωμί.

Από τότε είχα να δω αγώνα βόλεϊ από την αρχή. Κοντά τριάντα χρόνια. Δεν είναι πως δε μου αρέσει το άθλημα, ίσα-ίσα, πήγαινα βόλεϊ στον Αστέρα Καβάλας κάποτε, μας είχαν δώσει κάτι μπαλάκια του τένις, θυμάμαι, για να αποκτήσουμε προοπτική, καρφώναμε τα μπαλάκια πάνω από το φιλέ και μετρούσαν το άλμα μας. Μου πλήρωναν και τα εισιτήρια του ΚΤΕΛ οι υπεύθυνοι, θα ήμουν μεγάλο ταλέντο, υποθέτω. Αλλά χάθηκα στις εκδρομές και τα τσιμέντα της μπάλας και στο Παλέ με την ομαδάρα των 90ς, ποτέ δε βρήκα χρόνο να ασχοληθώ. Τώρα που τα γράφω, θυμήθηκα πως έχω πάει σε έναν αγώνα στη ζωή μου, δε θυμάμαι αντίπαλο, νομίζω κάπου στη Σταυρούπολη παίζαμε. Είχε λήξει 3-1 και σε όλο το ματς μαλώναμε αν το Seasons In The Abyss είναι ξεπούλημα ή αν είχε ξεκινήσει ο κατήφορος από το South Of Heaven και τέτοια Παοκτσήδικα. Για την ιστορία, εγώ πάντα υποστήριζα πως και τα δύο ήταν αριστουργήματα αλλά έπρεπε να παιχτούν λίγο πιο γρήγορα.

Αυτό που είδα χθες που θύμισε την ομάδα του μπάσκετ. Ψυχή, πάθος, συναίσθημα. Χάνεις τον πόντο, κερδίζεις τον πόντο, το βλέπεις στα πρόσωπά τους –νιώθουν. Ψάρωσα. Έγινα οπαδός μέσα σε μισή ώρα. Ας χάνανε, δεν είχε σημασία. Δε χάσανε, όμως. Πήρανε ένα ιστορικό διπλό σε έναν αγώνα που δε θα ξεχαστεί ποτέ. Χρόνια μετά, θα θυμόμαστε «εκείνο το τάι-μπρέικ 25-27», τους κάδους, τα μπουκάλια, τη Νόβα που έβαλε απέναντι στην πεντάχρονη κόρη μου τη λέξη «ΠΟΥΤΑΝΑ» στις 5 το απόγευμα και με ανάγκασε να αλλάξω κανάλι για λίγο και σήμερα να την καταγγείλω παντού.

Πάντα ήμουν και είμαι κατά των «εκκλήσεων» για στήριξη και ελάτε όλοι στο γήπεδο και μπλα-μπλα αξίζουν την αγάπη μας και τα άλλα αθλήματα. Δε χαμπαριάζω. Θα πηγαίνω στο βόλεϊ επειδή με ανέβασε, επειδή μου έδειξε πως νιώθει η ομάδα από ΠΑΟΚ και με κάνει κι εμένα να νιώθω ωραία. Να το δω και στην πράξη, από κοντά. Μπορεί να ήτανε της στιγμής, μπορεί να μη μου αρέσει στη συνέχεια, να το παρατήσω ξανά. Μια δοκιμή, όμως, θα την κάνω. Και δεν προσκαλώ κανέναν μαζί μου, έχω παρέα μόνιμη στο Παλατάκι.

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το τάδ ...

Read more
Πoυπουτουπού

Πoυπουτουπού

Κριτική ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 1-2. Πολλοί φίλαθλοι στην κερκίδα χειροκρότησαν την ομάδα μετά τη λήξη και ...

Read more
Απογοήτευση

Απογοήτευση

Από εμπιστοσύνη και &ups ...

Read more
Ζουμπούλης

Ζουμπούλης

Σκόραρε στο ντεμπού ...

Read more
Sauvage

Sauvage

Βάζω πάλι στ’ ακουσ ...

Read more
Θλίψη

Θλίψη

Σφυρίζει τη λήξη, κατεβάζεις το κεφάλι, πας σπίτι και πέφτεις να κοιμηθείς. Έχασες. Χάσαμε. ...

Read more
Γιούρισιτς

Γιούρισιτς

Ένας από τους σημαντ&i ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more
Μάνου

Μάνου

Στα τέλη της δεκαε&t ...

Read more
Τρία

Τρία

Στις 30 Απριλίου 2014 εμ&p ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.