Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

2013030700765 157139169Τέτοια ταλαιπωρία όπως προχθές πριν το ματς με τον Ολυμπιακό είναι να μη σου τύχει. Πόση ώρα ψάχναμε πάρκινγκ, πάνω από δέκα λεπτά, δε βρίσκαμε τίποτα.

Αναγκαστήκαμε να παρκάρουμε πεντακόσια μέτρα από το γήπεδο. Πεντακόσια μέτρα, ρε φίλε, δηλαδή τόση γκαντεμιά, μέσα στο κρύο, λαχανιάσαμε από το περπάτημα μέχρι την καντίνα που μας περίμεναν οι δικοί μας, έξω από την 5. Η κακοτυχία συνεχίστηκε, η κοκακόλα ήταν χλιαρή, το σουβλάκι είχε λίπος, στο καφέ που πήγαμε μετά η καρέκλα δεν ήταν αναπαυτική και, το κυριότερο, ο φραπές είχε μόνο δύο παγάκια και άρχισε να ζεσταίνεται πριν τελειώσει το ημίχρονο. Τι άλλες θυσίες θα κάνουμε για τον ΠΑΟΚ, δηλαδή, εμείς οι μπαρουτοκαπνισμένοι οπαδοί. Τέτοιο ζόρι δεν τράβηξε κανείς σαν εμάς.

Λίγο πριν τα δακρυγόνα, άρχισαν οι συστάσεις. Στην καντίνα «Η Μεγαλόχαρη», δηλαδή άμα πηγαίνεις κάπου με Αγγελόσκυλα σε τέτοια μέρη θα σε βγάλουν, όλα με την Παναγιά έχουνε σχέση. Ο ένας ήρθε από Ρόδο, ο άλλος από Κω αλλά μένει στην Κρήτη, ο άλλος από Αρναία, από Στουτγκάρδη, εγώ από Καβάλα, ο άλλος από Σέρρες, από Δράμα –ένας Σαλονικιός ήταν στην παρέα κι αυτός παιδί της επαρχίας κατέληξε. Από Ρόδο, ε, τι μου λες. Μπράβο, ρε φίλε. Σπουδαίο ματς ήρθατε να δείτε, κρίμα για το ταξίδι σας. Ρε ΠΑΟΚ είσαι, ήταν μέσες-άκρες η αντίδρασή του, όλα τα ματς σπουδαία είναι. Πήγαμε και στο μπάσκετ, θα πάμε αύριο και στο βόλεϊ, μια χαρά εκδρομή.

Εσύ, αδερφέ, από πού; Από Τέλενδο, λέει. Πού είναι η Τέλενδος, δίπλα στη Σίνδο; Όχι. Α, πριν την Κατερίνη, σωστά. Όχι, λίγο πιο μακριά, δίπλα στην Κάλυμνο. Χάρτης. Τέλενδος. Δίπλα στην Κάλυμνο, μισό μίλι. Πώς ήρθες; Ε, ήμουνα τυχερός, είχε συγκοινωνία, ένα καράβι μέχρι Κάλυμνο, μετά μέχρι Ρόδο, μετά μέχρι Πειραιά, μετά έχει αεροπλάνο από Αθήνα για Θεσσαλονίκη, μια χαρά. Πόσες ώρες, ρε μάστορα; Ε, καμιά δεκατρείς, μετά μέχρι Κάλυμνο άλλες τρεις-τέσσερις, μετά για Τέλενδο… Άσε, άσε, αρκετά. Και πώς θα γυρίσεις; Όπως ήρθα. Αεροπλάνο για Αθήνα, μετά καράβι από Πειραιά για Ρόδο, μετά Κάλυμνο, μετά Τέλενδο… Θα έχει και μποφόρ, λέει. Ρε ΠΑΟΚ είσαι, ποια μποφόρ τώρα. Μπορεί να είπε και Κω ενδιάμεσα, είχα θολώσει. Όπως το κατάλαβα, ο άνθρωπος πρέπει να ταξιδεύει δυο μέρες για να έρθει και δυο για να γυρίσει.

Και πόσο κόσμο έχει αυτή η Τέλενδος; Ε, καμιά σαρανταριά άτομα. Χωρίς αμάξια, δεν έχει δρόμους το νησί, παντού με τα πόδια πας. Νόβα; Οτέ-τιβί; Ίντερνετ; Ναι, ρε, όλα κομπλέ, μόνο ΠΑΟΚ δεν έχουμε στο νησί. Κι εσύ ΠΑΟΚ πώς; Από πού; Από τους σαράντα μόνο εσύ είσαι ΠΑΟΚ; Όχι, ρε, δεν είμαι μόνο εγώ, είμαστε κι άλλοι. Εγώ, ο μεγάλος μου γιος, ο μεσαίος μου γιος, τώρα να μεγαλώσει κι ο μικρός, να τον κάνουμε ΠΑΟΚ κι αυτόν.

Και κάπως έτσι, ξανανιώθεις περήφανος που είσαι μέλος αυτού του Λαού. Ξαναθυμάσαι το γιατί. Και κόβεις την γκρίνια μαχαίρι –για τις ταλαιπωρίες, για τα κρύα, για τις βροχές, για το πάρκινγκ, για το δεκάευρο. ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 0-0, τι θα θυμάσαι για πάντα από αυτό το ματς; Τον τύπο από την Τέλενδο. Που μου θύμισε τι σημαίνει ΠΑΟΚ, πάνω που είχα αρχίσει να το ξεχνάω.

0036

0036

Όσες ενστάσεις κι &al ...

Read more
Ασπίδα

Ασπίδα

25 Αυγούστου 2002, 14 χρόνι&al ...

Read more
0008

0008

Πάντα τον διέκοπτα. Όπ&omicr ...

Read more
Κούτελο

Κούτελο

25/01/2014, ΠΑΟΚ-Άρης, εκκένωση γηπέδου, ανακοίνωση ΚΑΕ ΠΑΟΚ: ...

Read more
Περίεργο

Περίεργο

Έγραψα ένα κατεβατό τρία πέιτζ ντάουν για τη μεταγραφή Παπαδόπουλου και τα έσβησα. Δεν έχει σημασία ...

Read more
Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more
Επειδή

Επειδή

O ΠΑΟΚ που γνώρισα ω&s ...

Read more
Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ ν&alp ...

Read more
Ελλείψεις

Ελλείψεις

Προς ΚΑΕ ΠΑΟΚ, κύριο Μπράνισλαβ Πρέλεβιτς Αγαπητέ Πρόεδρε, καταρχάς να σε συγχαρώ για την πορεία τη ...

Read more
Γιούχα

Γιούχα

Δεν μπορώ να θυμηθώ α&p ...

Read more
Λόγια

Λόγια

Ήταν το πρώτο ματς με &Om ...

Read more
Αποφόρτιση

Αποφόρτιση

Άμα πέθαινα σήμερα, η ταφόπλακα θα έγραφε «Γεννήθηκε ως Παοκτσής σε ένα 6-1 και πέθανε ως Παοκτσής μ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.