Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

PAOKOSFP9495Είναι η λέξη-κλειδί. Είναι η λύση για όλα τα προβλήματά μας. Είναι αυτό που χάσαμε κάπου στη διαδρομή κι αρχίσαμε να περπατάμε σε διαφορετικούς δρόμους –από παράλληλους μέχρι αντίθετους.

Αν γινόταν να εμβολιαστούμε με μια στάλα ο καθένας πριν μπούμε στο γήπεδο, η «Τούμπα όπως παλιά» θα εμφανιζόταν σαν ταξίδι στο χρόνο. Δεν γίνεται. Χάθηκε ο χρόνος, μας βρήκαν νέες εποχές με άγρια ήθη, δε λειτουργεί με όρους φαστ φουντ η κατανόηση αυτής της έννοιας μέσα σου, δε μαθαίνεται με ταχύρρυθμα. Να ήταν τσιγάρο να το καπνίσουμε, ποτό να το πιούμε, κάπως να το ξαναβάλουμε μέσα μας. Όλοι μαζί, ομαδικά και ταυτόχρονα.

Χάθηκε ο Σεβασμός. Στην ομάδα, στα τέσσερα γράμματα, στο παιχνίδι, στον διπλανό σου. Στον φορέα που λειτουργούσε ως μαγικό φίλτρο για να φτάνει σε κάθε κύτταρο ο σεβασμός και να σε μπολιάζει για πάντα –στο Σύνδεσμο. Στον αντίπαλο. Στην πρώτη σου οικογένεια. Στο χρόνο σου, στην ίδια σου τη ζωή.

Ο Σεβασμός έφτιαχνε πάντα το πλαίσιο. Σεβόσουν, πρώτα και πάνω απ’ όλα, το παιχνίδι. Αυτό που σου έδινε λόγο ύπαρξης για να κάνεις και όλα τα άλλα. Σεβόσουν την ιστορία, τους πριν και τους μετά από εσένα, όσους σου έδωσαν την κερκίδα και αυτούς που θα την παραλάβουν όταν εσύ θα κουραστείς. Σεβόσουν τον αντίπαλο και αυτό σε βοηθούσε να είσαι δίκαιος απέναντί του –προσπερνούσες αυτόν που σου ανταπέδιδε το σεβασμό, έλιωνες αυτόν που σε πρόσβαλε. Τον εξαφάνιζες. Δεν έκαιγες ποτέ γόνιμα χωράφια, αλλά δεν άφηνες ζιζάνια που να μην ξερίζωνες.

Ο Σεβασμός σε οδηγούσε να κοιτάζεις τα αδέρφια σου μόνο στα μάτια. Δεν έβλεπες μαλλιάδες ή ξυρισμένους, δεν έβλεπες δερμάτινα ή φλάι ή σωλήνες ή υφασμάτινα, δεν έβλεπες το σκαρπίνι ή το τρύπιο σταράκι. Δεν ήταν καλύτερος ή χειρότερος αυτός με το ζελέ στο μαλλί ή τη μοϊκάνα, δεν ήταν πιο αδερφός σου η αγριόφατσα ή ο μαγουλάς με τα γυαλάκια. Δεν ψήφιζες στην κερκίδα. Δεν κοιτούσες στην τσέπη του αδερφού σου. Δε μετρούσε κανένα κοντέρ τα χιλιόμετρα. Ήξερες πως όλοι θα είναι εκεί όπου μπορούν να είναι και άμα δεν είναι σημαίνει, απλά, πως δεν μπορούσαν να είναι. Δε μείωνες κάποιον για την απουσία του, τον μετρούσες μόνο όταν ήταν εκεί.

Δε σεβόμαστε τίποτα πια. Ούτε καν την επόμενη μέρα. Τα πιτσιρίκια, οι μεσήλικες, οι γέροντες, όλοι μαζί χώρια, έρμαια μιας νεωτεριστικής αξιοπρέπειας της στιγμής. Να μη μειώσει κάποιος την οπαδική μας προσωπικότητα. Να μη μας προσβάλει. Να μη βρει το ψεγάδι μας. Ξεχάσαμε πως δεν είμαστε παρά μυρμηγκάκια που κουβαλάμε τροφή στη φωλιά για να μην πεινάσουμε το χειμώνα. Πως η μοναδική μας αποστολή είναι να είμαστε οι χαμάληδες της Ιδέας. Αν πέσει κάποιος, πρέπει να τον σηκώσουμε για να συνεχίσει δίπλα μας τη δουλειά, όχι να κοροϊδέψουμε που έχασε το δρόμο του. Να του τον δείξουμε πάλι. Να τον πάρουμε στην πλάτη, αν χρειαστεί. Να μη μένει πίσω ούτε ένας.

Δεν έχω λύση. Κι εγώ έχασα το δρόμο μου, έχασα το Σεβασμό μου. Δε χρειάστηκα πολλή ώρα να βρω το γιατί –απλώς θεώρησα πως δεν τον αξίζουν. Αλαζονικά, ματαιόδοξα, ποια είναι αυτά τα πιτσιρίκια με τις σέλφι και τα βιντεάκια που θα τα σεβαστώ εγώ ο ασπρομάλλης, τι συνθήματα βλακείες είναι αυτά που φωνάζουν, ρε αυτά δεν έχουνε πάει σε ένα Καραϊσκάκη και μια Φιλαδέλφεια, τι να μου πουν τώρα εμένα. Ρε ακόμα σχολείο πάνε αυτά. Ναι, αλλά κι εγώ στις πρώτες μου εκδρομές στο Γυμνάσιο επέστρεφα το πρωί, τέσσερα χρόνια γύρισα τη μισή Ελλάδα ως μαθητής, με το ασπρόμαυρο κασκόλ στο χέρι και το μαθητικό πάσο στην αριστερή τσέπη του φλάι. Καλά μας τα μάθανε οι δάσκαλοι στους Συνδέσμους και στις εκδρομές, να σεβόμαστε τους παλιούς, τους μεγαλύτερους, την ομάδα, την Ιδέα, τη ζωή μας, τη μάνα μας, τον πατέρα μας –κανείς δε μας μίλησε για το Σεβασμό στους επόμενους. Θεώρησαν πως θα το βρούμε μονάχοι. Κάνανε λάθος, έπρεπε να ολοκληρώσουνε την κατήχηση με το έξτρα μάθημα της ιστορικής συνέχειας.

Δεν υπάρχει λόγος να αναφέρεις ονόματα αγαπημένων τεράτων για να δείξεις ποιος σου έκανε τα μαθήματα. Ο Μάκης, ο Μάριος, ο Αντώνης, ο Γιώργος, ο Τάσος, ρε ξέρεις εγώ με ποιους έχω ταξιδέψει. Εδώ είναι ακόμα οι υπόλοιποι, μάθανε και τα φέισμπουκ οι περισσότεροι βετεράνοι, άλλοι αποκαμωμένοι, άλλοι ενεργοί, κηρύσσουν ΠΑΟΚ με μια τρέλα που ακόμα δε σβήνει, βάζουν φωτιές. Δες τις. Μην κλικάρεις πιο πέρα, σε πράματα που σε κάνουν μόνο να νιώθεις ωραία. Αυτά που σε πονάνε είναι που θα σε φτιάξουν, αυτά που θα σου δείξουν πως αν δεν ψάξεις μέσα σου δε θα βρεις ποτέ την ουσία. Δεν κάνουν οι ήττες οπαδούς. Δεν είναι Παοκάρα στα δύσκολα. Δεν είσαι οπαδός αρκεί να γράφεις ένα «1926» στο τέλος κάθε αρλούμπας. Θα είσαι αυτό που θα ‘θελες να είσαι όταν μάθεις να σέβεσαι. Εσένα, την οικογένειά σου, την ομάδα σου, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της, το παιχνίδι, τον αντίπαλο, την Ιδέα.

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν μία από τις πιο διδακτικές στη σύγχρονη ιστορία μας. Πριν 7 ημέρες είχαμε πόλεμο με τον Ολυμπιακό για να βρεθούμε πρώτοι. Χάσαμε ένα ματς όπου η πλειοψηφία απείχε, αλλά συνεχίσαμε να έχουμε πόλεμο με τον Ολυμπιακό, για να κοντέψουμε πρώτοι. Χάσαμε κι άλλο ματς, αγωνιστική ντροπή από τις λίγες, και ακόμα συνεχίζουμε να έχουμε πόλεμο με τον Ολυμπιακό –αυτήν τη φορά για εκδίκηση που τα χάσαμε όλα. Βάζεις τα κυάλια, κοιτάς τον αντίπαλο απέναντι, σ’ αυτούς δεν άλλαξε τίποτα. Κέρδισαν παντού, μας χαιρετάνε από ψηλά, δεν κούνησαν ούτε το δαχτυλάκι τους –από σίγουροι δεύτεροι στις 8/2 πριν μια βδομάδα τώρα είναι σίγουροι πρώτοι ως το τέλος. Δεν τους ακούμπησε τίποτα, δεν έχουνε ούτε γρατσουνιά.

Δεν ξέρω αν σώνεται. Δεν είμαι ηγέτης, δε νιώθω ηγέτης, ψάχνω κι εγώ στα σαράντα μου να ακολουθήσω κάποιον ή κάποιους με καθαρές καρδιές. Πρέπει να ξεριζώσουμε το «εγώ» από μέσα μας στην κερκίδα, να αποδεχτούμε ξανά την ισότητά μας στο χρέος που έχουμε απέναντι στην Ιδέα ΠΑΟΚ και να το πάμε από την αρχή. Διαχρονικά, μας έσερναν στο βούρκο χούφτες ανθρώπων με μπερδεμένες φιλοδοξίες –σπάνια το κατάφερναν, αλλά όποτε το κατάφεραν μας βύθισαν για καιρό στο σκοτάδι. Ας μη βυθιστούμε ξανά. Ας βγούμε μπροστά όσοι θέλουμε κι ένα αύριο για να υπάρχουμε δίπλα στον ΠΑΟΚ. Δε φαντάζεσαι τι μπορείς να καταφέρεις δίχως να τα καταστρέψεις όλα. Δίχως να σκοτώσεις την ομάδα. Και έχε το νου σου, κάποιοι περιμένουν να γυρίσεις το βράδυ στο σπίτι, τα μάτια ανοιχτά, δε μας παίρνει να χάσουμε ούτε ένα Παοκτσάκι λόγω βλακείας.

Άμστερνταμ

Άμστερνταμ

Μία από τις μεγαλύτε&r ...

Read more
Χρέη

Χρέη

Όταν η προσωπική μου γνώμη ταυτίζεται με την πλειοψηφία, πάντα αρχίζω να ψάχνομαι τι δεν πάει καλά. ...

Read more
Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος, μι&al ...

Read more
Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
Δαίμονες

Δαίμονες

Ο πιο διαχρονικός μ ...

Read more
Λιβαδειά

Λιβαδειά

Ήταν μια μέρα που θα τ&et ...

Read more
Ζου

Ζου

- Σσσσσσσσσσς...- Κα& ...

Read more
Δυναμιτάκια

Δυναμιτάκια

ΠΑΟΚ-Άρης 77-78. Φέρτε μου τον τύπο μπροστά μου. Πρέπει να τον δω φάτσα. Να του μιλήσω και να τον ακ ...

Read more
Ήττα

Ήττα

Η μεγαλύτερη προσωπική μου ήττα είναι που πίστεψα πως μπορώ να φτιάξω ένα χώρο όπου απλώς θα γράφω ό ...

Read more
Ξυραφάκια

Ξυραφάκια

Είμαι ο μοναδικός οπαδός στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού που έχει μπει σε γήπεδο με ξυραφάκια ...

Read more
2015

2015

Πώς γίνεται να τελειώνει μία χρονιά που σε βρίσκει υγιή, εσένα και τα τρία κορίτσια σου, αρτιμελή, ε ...

Read more
0020

0020

Μια παρέα όλοι οι «π&alph ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.