Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

PAOKOSFP9495Είναι η λέξη-κλειδί. Είναι η λύση για όλα τα προβλήματά μας. Είναι αυτό που χάσαμε κάπου στη διαδρομή κι αρχίσαμε να περπατάμε σε διαφορετικούς δρόμους –από παράλληλους μέχρι αντίθετους.

Αν γινόταν να εμβολιαστούμε με μια στάλα ο καθένας πριν μπούμε στο γήπεδο, η «Τούμπα όπως παλιά» θα εμφανιζόταν σαν ταξίδι στο χρόνο. Δεν γίνεται. Χάθηκε ο χρόνος, μας βρήκαν νέες εποχές με άγρια ήθη, δε λειτουργεί με όρους φαστ φουντ η κατανόηση αυτής της έννοιας μέσα σου, δε μαθαίνεται με ταχύρρυθμα. Να ήταν τσιγάρο να το καπνίσουμε, ποτό να το πιούμε, κάπως να το ξαναβάλουμε μέσα μας. Όλοι μαζί, ομαδικά και ταυτόχρονα.

Χάθηκε ο Σεβασμός. Στην ομάδα, στα τέσσερα γράμματα, στο παιχνίδι, στον διπλανό σου. Στον φορέα που λειτουργούσε ως μαγικό φίλτρο για να φτάνει σε κάθε κύτταρο ο σεβασμός και να σε μπολιάζει για πάντα –στο Σύνδεσμο. Στον αντίπαλο. Στην πρώτη σου οικογένεια. Στο χρόνο σου, στην ίδια σου τη ζωή.

Ο Σεβασμός έφτιαχνε πάντα το πλαίσιο. Σεβόσουν, πρώτα και πάνω απ’ όλα, το παιχνίδι. Αυτό που σου έδινε λόγο ύπαρξης για να κάνεις και όλα τα άλλα. Σεβόσουν την ιστορία, τους πριν και τους μετά από εσένα, όσους σου έδωσαν την κερκίδα και αυτούς που θα την παραλάβουν όταν εσύ θα κουραστείς. Σεβόσουν τον αντίπαλο και αυτό σε βοηθούσε να είσαι δίκαιος απέναντί του –προσπερνούσες αυτόν που σου ανταπέδιδε το σεβασμό, έλιωνες αυτόν που σε πρόσβαλε. Τον εξαφάνιζες. Δεν έκαιγες ποτέ γόνιμα χωράφια, αλλά δεν άφηνες ζιζάνια που να μην ξερίζωνες.

Ο Σεβασμός σε οδηγούσε να κοιτάζεις τα αδέρφια σου μόνο στα μάτια. Δεν έβλεπες μαλλιάδες ή ξυρισμένους, δεν έβλεπες δερμάτινα ή φλάι ή σωλήνες ή υφασμάτινα, δεν έβλεπες το σκαρπίνι ή το τρύπιο σταράκι. Δεν ήταν καλύτερος ή χειρότερος αυτός με το ζελέ στο μαλλί ή τη μοϊκάνα, δεν ήταν πιο αδερφός σου η αγριόφατσα ή ο μαγουλάς με τα γυαλάκια. Δεν ψήφιζες στην κερκίδα. Δεν κοιτούσες στην τσέπη του αδερφού σου. Δε μετρούσε κανένα κοντέρ τα χιλιόμετρα. Ήξερες πως όλοι θα είναι εκεί όπου μπορούν να είναι και άμα δεν είναι σημαίνει, απλά, πως δεν μπορούσαν να είναι. Δε μείωνες κάποιον για την απουσία του, τον μετρούσες μόνο όταν ήταν εκεί.

Δε σεβόμαστε τίποτα πια. Ούτε καν την επόμενη μέρα. Τα πιτσιρίκια, οι μεσήλικες, οι γέροντες, όλοι μαζί χώρια, έρμαια μιας νεωτεριστικής αξιοπρέπειας της στιγμής. Να μη μειώσει κάποιος την οπαδική μας προσωπικότητα. Να μη μας προσβάλει. Να μη βρει το ψεγάδι μας. Ξεχάσαμε πως δεν είμαστε παρά μυρμηγκάκια που κουβαλάμε τροφή στη φωλιά για να μην πεινάσουμε το χειμώνα. Πως η μοναδική μας αποστολή είναι να είμαστε οι χαμάληδες της Ιδέας. Αν πέσει κάποιος, πρέπει να τον σηκώσουμε για να συνεχίσει δίπλα μας τη δουλειά, όχι να κοροϊδέψουμε που έχασε το δρόμο του. Να του τον δείξουμε πάλι. Να τον πάρουμε στην πλάτη, αν χρειαστεί. Να μη μένει πίσω ούτε ένας.

Δεν έχω λύση. Κι εγώ έχασα το δρόμο μου, έχασα το Σεβασμό μου. Δε χρειάστηκα πολλή ώρα να βρω το γιατί –απλώς θεώρησα πως δεν τον αξίζουν. Αλαζονικά, ματαιόδοξα, ποια είναι αυτά τα πιτσιρίκια με τις σέλφι και τα βιντεάκια που θα τα σεβαστώ εγώ ο ασπρομάλλης, τι συνθήματα βλακείες είναι αυτά που φωνάζουν, ρε αυτά δεν έχουνε πάει σε ένα Καραϊσκάκη και μια Φιλαδέλφεια, τι να μου πουν τώρα εμένα. Ρε ακόμα σχολείο πάνε αυτά. Ναι, αλλά κι εγώ στις πρώτες μου εκδρομές στο Γυμνάσιο επέστρεφα το πρωί, τέσσερα χρόνια γύρισα τη μισή Ελλάδα ως μαθητής, με το ασπρόμαυρο κασκόλ στο χέρι και το μαθητικό πάσο στην αριστερή τσέπη του φλάι. Καλά μας τα μάθανε οι δάσκαλοι στους Συνδέσμους και στις εκδρομές, να σεβόμαστε τους παλιούς, τους μεγαλύτερους, την ομάδα, την Ιδέα, τη ζωή μας, τη μάνα μας, τον πατέρα μας –κανείς δε μας μίλησε για το Σεβασμό στους επόμενους. Θεώρησαν πως θα το βρούμε μονάχοι. Κάνανε λάθος, έπρεπε να ολοκληρώσουνε την κατήχηση με το έξτρα μάθημα της ιστορικής συνέχειας.

Δεν υπάρχει λόγος να αναφέρεις ονόματα αγαπημένων τεράτων για να δείξεις ποιος σου έκανε τα μαθήματα. Ο Μάκης, ο Μάριος, ο Αντώνης, ο Γιώργος, ο Τάσος, ρε ξέρεις εγώ με ποιους έχω ταξιδέψει. Εδώ είναι ακόμα οι υπόλοιποι, μάθανε και τα φέισμπουκ οι περισσότεροι βετεράνοι, άλλοι αποκαμωμένοι, άλλοι ενεργοί, κηρύσσουν ΠΑΟΚ με μια τρέλα που ακόμα δε σβήνει, βάζουν φωτιές. Δες τις. Μην κλικάρεις πιο πέρα, σε πράματα που σε κάνουν μόνο να νιώθεις ωραία. Αυτά που σε πονάνε είναι που θα σε φτιάξουν, αυτά που θα σου δείξουν πως αν δεν ψάξεις μέσα σου δε θα βρεις ποτέ την ουσία. Δεν κάνουν οι ήττες οπαδούς. Δεν είναι Παοκάρα στα δύσκολα. Δεν είσαι οπαδός αρκεί να γράφεις ένα «1926» στο τέλος κάθε αρλούμπας. Θα είσαι αυτό που θα ‘θελες να είσαι όταν μάθεις να σέβεσαι. Εσένα, την οικογένειά σου, την ομάδα σου, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της, το παιχνίδι, τον αντίπαλο, την Ιδέα.

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν μία από τις πιο διδακτικές στη σύγχρονη ιστορία μας. Πριν 7 ημέρες είχαμε πόλεμο με τον Ολυμπιακό για να βρεθούμε πρώτοι. Χάσαμε ένα ματς όπου η πλειοψηφία απείχε, αλλά συνεχίσαμε να έχουμε πόλεμο με τον Ολυμπιακό, για να κοντέψουμε πρώτοι. Χάσαμε κι άλλο ματς, αγωνιστική ντροπή από τις λίγες, και ακόμα συνεχίζουμε να έχουμε πόλεμο με τον Ολυμπιακό –αυτήν τη φορά για εκδίκηση που τα χάσαμε όλα. Βάζεις τα κυάλια, κοιτάς τον αντίπαλο απέναντι, σ’ αυτούς δεν άλλαξε τίποτα. Κέρδισαν παντού, μας χαιρετάνε από ψηλά, δεν κούνησαν ούτε το δαχτυλάκι τους –από σίγουροι δεύτεροι στις 8/2 πριν μια βδομάδα τώρα είναι σίγουροι πρώτοι ως το τέλος. Δεν τους ακούμπησε τίποτα, δεν έχουνε ούτε γρατσουνιά.

Δεν ξέρω αν σώνεται. Δεν είμαι ηγέτης, δε νιώθω ηγέτης, ψάχνω κι εγώ στα σαράντα μου να ακολουθήσω κάποιον ή κάποιους με καθαρές καρδιές. Πρέπει να ξεριζώσουμε το «εγώ» από μέσα μας στην κερκίδα, να αποδεχτούμε ξανά την ισότητά μας στο χρέος που έχουμε απέναντι στην Ιδέα ΠΑΟΚ και να το πάμε από την αρχή. Διαχρονικά, μας έσερναν στο βούρκο χούφτες ανθρώπων με μπερδεμένες φιλοδοξίες –σπάνια το κατάφερναν, αλλά όποτε το κατάφεραν μας βύθισαν για καιρό στο σκοτάδι. Ας μη βυθιστούμε ξανά. Ας βγούμε μπροστά όσοι θέλουμε κι ένα αύριο για να υπάρχουμε δίπλα στον ΠΑΟΚ. Δε φαντάζεσαι τι μπορείς να καταφέρεις δίχως να τα καταστρέψεις όλα. Δίχως να σκοτώσεις την ομάδα. Και έχε το νου σου, κάποιοι περιμένουν να γυρίσεις το βράδυ στο σπίτι, τα μάτια ανοιχτά, δε μας παίρνει να χάσουμε ούτε ένα Παοκτσάκι λόγω βλακείας.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038