Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Εγώ για τα χρέη μιας Ανώνυμης Εταιρείας δεν πολεμάω.

Ό,τι είχα το έδωσα στα τσιμέντα, στα κάγκελα, στους δρόμους, στα λεωφορεία, στα τρένα, στα οτοστόπ, στα διαρκείας, στην μπουτίκ, στη μισή μου ζωή.

Παράτησα και παρατάω τα παιδιά μου για να είμαι δίπλα στην ομάδα όποτε μπορώ, αλλά δε θα χάσω ούτε λεπτό απ' αυτά για να φωνάξω υπέρ κάποιων στελεχών μιας εταιρείας που έχουν την ευθύνη για τα εκατομμύρια που χάθηκαν και οφείλονται στο Δημόσιο -δηλαδή σ' εμένα και στα παιδιά μου. Άλλο ο ΠΑΟΚ, άλλο η μάσα. Κάποιος τα έφαγε. Κάποιος τα έπαιρνε και δεν τα έβαζε πίσω. Κάποιος έγινε μάγκας -και- από τα δικά μας λεφτά. Κάποιος χόρτασε από τις σάρκες μας.

Όχι, αδέλφια, λυπάμαι. Εφόσον το κρίνετε έτσι, δικαίωμά σας να φωνάξετε και γι' αυτούς. Όπως και για την έκταση του προπονητικού. Δεν ξέρω αν είναι σκάνδαλο ή όχι, δεν έχω ιδέα -αλλά κι απ' αυτούς που έχουν ιδέα ακόμα περιμένω εξηγήσεις γιατί έχουμε δίκιο. Υποθέτω πως έχουμε, αλλά πρέπει και να μάθω γιατί. Όπως και να μάθω γιατί παλεύουμε για ένα περουσιακό στοιχείο του τρέχοντα προέδρου της Ανώνυμης Εταιρείας. Πες με γκρινιάρη, πες με καχύποπτο, πες με και μαλάκα, δε θα τα χαλάσουμε σ' αυτό, αλλά πείσε με.

Αυτοί είναι όλοι κι όλοι:
Γιώργος Παντελάκης
Πέτρος Καλαφάτης
Χάρης Σαββίδης
Γιάννης Δεδέογλου
Θωμάς Βουλινός
Απόστολος Αλεξόπουλος
Γιώργος Καλύβας
Γιώργος Μπατατούδης
Βασίλης Σεργιαννίδης
Γιάννης Γούμενος
Βασίλης Παγώνης
Νίκος Βεζυρτζής
Θοδωρής Ζαγοράκης
Ζήσης Βρύζας

Αυτά τα εκατομμύρια σε κάποιες από τις παραπάνω τσέπες δεν είναι; Αυτοί δεν κρατούσαν το ταμείο από το 1979; Από την άλλη, ο Σαββίδης είπε πως τα χρέη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ είναι δικά του χρέη -μαγκιά του, ας τα πληρώσει κι ας μη μας ανακατεύει. Ο ΠΑΟΚ, εγώ κι εσύ, δηλαδή, δεν είχε και δεν έχει κανένα χρέος. Εμείς πληρώνουμε από τότε που κλέβαμε λεφτά απ' τις τσέπες του πατέρα μας μέχρι σήμερα που καθυστερούμε το νοίκι και τη ΔΕΗ για να πάμε στην Τούμπα. Τοις μετρητοίς. Με λεφτά, με χρόνο, με αίμα, με ποινικό μητρώο, με τη ζωή μας ακόμα. Η εταιρεία, τα στελέχη και ειδικά οι πρόεδροι που τον διαχειρίστηκαν και τον διαχειρίζονται ας τρέξουν να τα βρουν. Εμείς μια θέση έχουμε: Στην κερκίδα.

Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται ενότητα, χρειάζεται να είναι ένα κομμάτι, χρειάζεται να γίνει ένα μέτωπο ενάντια στον εχθρό. Έχουμε πόλεμο. Δεν αντιλέγω. Εφόσον πολεμήσουμε για το δικό μας δίκιο (για τη λαιμητόμο της ΕΠΟ και των τσάτσων τριγύρω της που ακόμα πονάνε οι αιμορροΐδες τους ένα μήνα τώρα) να είμαστε ενωμένοι. Για τους ίσους όρους. Για να ξεβρωμίσει επιτέλους το παιχνίδι και να έχουμε όλοι ίσο μερίδιο μέσα στις τέσσερις γραμμές. Αλλά για τα συρτάρια και τις τσέπες αλλονών δεν πολεμάω. Λιποτάκτης.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB