Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

ebolaboroΣπάνια υποστηρίζω μία ελληνική ομάδα εναντίον άλλης, όταν δεν εμπλέκεται το συμφέρον του ΠΑΟΚ. Συνήθως εύχομαι να υπήρχε τρόπος να χάσουν και οι δύο.

Δε θυμάμαι, ας πούμε, από πότε έχω να δω τελικό Κυπέλλου και να υποστηρίζω συγκεκριμένη ομάδα –τις περισσότερες φορές δεν έχω καν όρεξη να τον δω.

Παλιότερα, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Όχι μόνο ήξερα τα πάντα για κάθε ομάδα, αλλά στο μυαλό μου γίνονταν μικρές μάχες για κάθε ματς της αγωνιστικής. Πάντα υπήρχε βρωμιά, πάντα κάτι περίεργο συνέβαινε κάθε τόσο, αλλά το ζουμί ήταν νόστιμο. Δόξα Δράμας-Παναχαϊκή, Απόλλων Αθηνών-ΟΦΗ, Διαγόρας-Πανσερραϊκός, Λάρισα-Ιωνικός. Εθνικός-Ολυμπιακός, πάντα με τον Εθνικό, από μικρός. Με το ραδιόφωνο τέρμα στο δωμάτιο, με το Προ-Πο, τα άλμπουμ της Πανίνι, τα περιοδικά, τον Φίλαθλο, την υπέροχη, γραφειοκρατική και αρχειακή Αθλητική Κυριακή, πριν παραδοθεί στην αρλούμπα των μοντέρνων καιρών, με χαρτιά και χαρτάκια να σημειώνεις σκορ και βαθμολογίες. Τότε που κάθε αγώνας σε ενδιέφερε και τίποτα δεν ήταν αδιάφορο.

Η Νόβα παίζει στο σπίτι μου εννιά ματς κάθε αγωνιστική. Καιρό τώρα, βλέπω μόνο το ένα, αν δεν έχω πάει στο γήπεδο. Τα σκορ των αγώνων τα μαθαίνω από το ίντερνετ και σχεδόν ποτέ δε βλέπω καν τις φάσεις από τους αγώνες. Ζήτημα να έχω δει ένα στα δέκα γκολ που έχουν μπει στο Πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Εκπομπές τύπου «Αθλητική Κυριακή» δεν υπάρχουν, ενδιαφέρον δεν υπάρχει, μας έχει πνίξει η μόδα της συνομωσιολογίας ποιος έκατσε σε ποιον και ποιοι έπαιξαν στο Στοίχημα πως θα φάνε τρία ή περισσότερα γκολ. Πλέον, απαγορεύεται να είσαι ο ΟΦΗ και να ρίξεις τέσσερα γκολ μέσα στην Κομοτηνή, αυτομάτως είσαι ύποπτος για χειραγώγηση αγώνα. Πριν είκοσι χρόνια, θα σε περίμενε η μισή Κρήτη στο αεροδρόμιο.

Η κλήρωση που έφερε τον Ηρακλή κόντρα στον Αστέρα με έκανε να ανατριχιάσω. Από εκείνη τη μέρα, μία από τις πιο σκοτεινές μέρες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, τότε που η σύγχρονη αθλητική χούντα έστειλε με μια κλωτσιά τους συμπαθείς μόνιμους αντιπάλους μας στην πόλη στην ανυπαρξία, έχω κρατήσει μια τρύπα στο στομάχι για τους μποροβήλους αυτής της ζωής. Τους αδίστακτους, τιποτένιους γλείφτες κάθε μορφής εξουσίας για να διατηρούνται στη ζωή, κατεψυγμένοι, ακίνητοι, αναλώσιμοι.

Οι γριές ήταν και είναι μέχρι σήμερα οι μοναδικοί αντίπαλοι που σέβομαι οπαδικά. Κομπλεξικοί όσο δεν πάει άλλο, χειρότεροι ακόμα και από εμάς, οπαδοί που ζούνε μόνο με ντροπές και αποτυχίες και φαντάσματα μεγάλων εποχών που δεν υπήρξαν παρά στη συλλογική παραισθητική μνήμη τους. Εφευρετικοί, δημιουργικοί, αφοσιωμένοι, κολλημένοι, αυτοσαρκαστικοί. Οι τέλειοι αντίπαλοι. Καμία σχέση με τους έτερους συμπολίτες, με τους οποίους δεν έχω καμία συναισθηματική σχέση αγάπης ή μίσους –με αφήνουν εντελώς αδιάφορο. Αναγνωρίζοντας τις γριές ως οπαδικά άξιους αντιπάλους, έστω, αυτούς τους πεντακόσιους-χίλιους πόσοι να είναι όλοι μαζί, μου έλειψαν τόσον καιρό.

Μαζί τους, ήθελα κι εγώ ένα μεγάλο χαστούκι στην πιο βρώμικη ομάδα του σύγχρονου ελληνικού ποδοσφαίρου. Την ομάδα που δε στηρίζει καν η πόλη στην οποία εδρεύει, αυτή που έχει κατά μέσο όρο στην κερκίδα κάνα-δυο χιλιάδες ανθρώπους, την ώρα που, πλέον, βρίσκεται τόσο ψηλά στη βαθμολογία, ενώ άλλες ιστορικές έχουν εξαφανιστεί με πολλαπλάσιο κόσμο. Το χθεσινό ήταν απόλαυση. Πάρε να μας θυμάσαι. Και με σκορ Παοκτσήδικο, πρώτο ματς 1-1, δεύτερο 0-1, μια μικρή εκδίκηση –μια ελάχιστη απόδοση ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης. Δε με ενδιαφέρει τι θα κάνει από εδώ και πέρα η γριά στη ζωή της, αλλά με τη χθεσινή πρόκριση μου ‘φτιαξε τη μέρα.

Οδηγός

Οδηγός

Είναι κοντός ο οδηγός ...

Read more
Παπέν

Παπέν

Την ημέρα που δημοσι& ...

Read more
Αποθέωση

Αποθέωση

Για να είσαι καλός γονιός και ταυτόχρονα να σε αποθεώνουν τα παιδιά σου χρειάζεται απίστευτη προσπάθ ...

Read more
Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14 καλύ&tau ...

Read more
Μεταγραφές

Μεταγραφές

Και τώρα, περιμένουμε τις μεταγραφές. Τι άλλο να κάνεις τρεις μήνες. ...

Read more
Δικαίωση

Δικαίωση

Τώρα που βράδιασε, να τα βάλουμε κάτω. Μέσες-άκρες, συμφωνούμε όλοι πως όσα κάναμε με γάβρο και βάζ ...

Read more
0042

0042

Ο Τζερόντ Μουστάφ πρ&ome ...

Read more
Ύαινες

Ύαινες

Το πρώτο ποστ στη σελίδα μου, μόλις ανακοινώθηκε πως ο Άγγελος Αναστασιάδης αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ, ήτ ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more
Ερωτευμένοι

Ερωτευμένοι

ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 72-64. Κάποτε έπρεπε να κερδίσουμε. Πέντε ήττες στη σειρά ήταν αυτές, δεν πήγαινε άλλο. ...

Read more
insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017, δηλ&a ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.