Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

ebolaboroΣπάνια υποστηρίζω μία ελληνική ομάδα εναντίον άλλης, όταν δεν εμπλέκεται το συμφέρον του ΠΑΟΚ. Συνήθως εύχομαι να υπήρχε τρόπος να χάσουν και οι δύο.

Δε θυμάμαι, ας πούμε, από πότε έχω να δω τελικό Κυπέλλου και να υποστηρίζω συγκεκριμένη ομάδα –τις περισσότερες φορές δεν έχω καν όρεξη να τον δω.

Παλιότερα, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Όχι μόνο ήξερα τα πάντα για κάθε ομάδα, αλλά στο μυαλό μου γίνονταν μικρές μάχες για κάθε ματς της αγωνιστικής. Πάντα υπήρχε βρωμιά, πάντα κάτι περίεργο συνέβαινε κάθε τόσο, αλλά το ζουμί ήταν νόστιμο. Δόξα Δράμας-Παναχαϊκή, Απόλλων Αθηνών-ΟΦΗ, Διαγόρας-Πανσερραϊκός, Λάρισα-Ιωνικός. Εθνικός-Ολυμπιακός, πάντα με τον Εθνικό, από μικρός. Με το ραδιόφωνο τέρμα στο δωμάτιο, με το Προ-Πο, τα άλμπουμ της Πανίνι, τα περιοδικά, τον Φίλαθλο, την υπέροχη, γραφειοκρατική και αρχειακή Αθλητική Κυριακή, πριν παραδοθεί στην αρλούμπα των μοντέρνων καιρών, με χαρτιά και χαρτάκια να σημειώνεις σκορ και βαθμολογίες. Τότε που κάθε αγώνας σε ενδιέφερε και τίποτα δεν ήταν αδιάφορο.

Η Νόβα παίζει στο σπίτι μου εννιά ματς κάθε αγωνιστική. Καιρό τώρα, βλέπω μόνο το ένα, αν δεν έχω πάει στο γήπεδο. Τα σκορ των αγώνων τα μαθαίνω από το ίντερνετ και σχεδόν ποτέ δε βλέπω καν τις φάσεις από τους αγώνες. Ζήτημα να έχω δει ένα στα δέκα γκολ που έχουν μπει στο Πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Εκπομπές τύπου «Αθλητική Κυριακή» δεν υπάρχουν, ενδιαφέρον δεν υπάρχει, μας έχει πνίξει η μόδα της συνομωσιολογίας ποιος έκατσε σε ποιον και ποιοι έπαιξαν στο Στοίχημα πως θα φάνε τρία ή περισσότερα γκολ. Πλέον, απαγορεύεται να είσαι ο ΟΦΗ και να ρίξεις τέσσερα γκολ μέσα στην Κομοτηνή, αυτομάτως είσαι ύποπτος για χειραγώγηση αγώνα. Πριν είκοσι χρόνια, θα σε περίμενε η μισή Κρήτη στο αεροδρόμιο.

Η κλήρωση που έφερε τον Ηρακλή κόντρα στον Αστέρα με έκανε να ανατριχιάσω. Από εκείνη τη μέρα, μία από τις πιο σκοτεινές μέρες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, τότε που η σύγχρονη αθλητική χούντα έστειλε με μια κλωτσιά τους συμπαθείς μόνιμους αντιπάλους μας στην πόλη στην ανυπαρξία, έχω κρατήσει μια τρύπα στο στομάχι για τους μποροβήλους αυτής της ζωής. Τους αδίστακτους, τιποτένιους γλείφτες κάθε μορφής εξουσίας για να διατηρούνται στη ζωή, κατεψυγμένοι, ακίνητοι, αναλώσιμοι.

Οι γριές ήταν και είναι μέχρι σήμερα οι μοναδικοί αντίπαλοι που σέβομαι οπαδικά. Κομπλεξικοί όσο δεν πάει άλλο, χειρότεροι ακόμα και από εμάς, οπαδοί που ζούνε μόνο με ντροπές και αποτυχίες και φαντάσματα μεγάλων εποχών που δεν υπήρξαν παρά στη συλλογική παραισθητική μνήμη τους. Εφευρετικοί, δημιουργικοί, αφοσιωμένοι, κολλημένοι, αυτοσαρκαστικοί. Οι τέλειοι αντίπαλοι. Καμία σχέση με τους έτερους συμπολίτες, με τους οποίους δεν έχω καμία συναισθηματική σχέση αγάπης ή μίσους –με αφήνουν εντελώς αδιάφορο. Αναγνωρίζοντας τις γριές ως οπαδικά άξιους αντιπάλους, έστω, αυτούς τους πεντακόσιους-χίλιους πόσοι να είναι όλοι μαζί, μου έλειψαν τόσον καιρό.

Μαζί τους, ήθελα κι εγώ ένα μεγάλο χαστούκι στην πιο βρώμικη ομάδα του σύγχρονου ελληνικού ποδοσφαίρου. Την ομάδα που δε στηρίζει καν η πόλη στην οποία εδρεύει, αυτή που έχει κατά μέσο όρο στην κερκίδα κάνα-δυο χιλιάδες ανθρώπους, την ώρα που, πλέον, βρίσκεται τόσο ψηλά στη βαθμολογία, ενώ άλλες ιστορικές έχουν εξαφανιστεί με πολλαπλάσιο κόσμο. Το χθεσινό ήταν απόλαυση. Πάρε να μας θυμάσαι. Και με σκορ Παοκτσήδικο, πρώτο ματς 1-1, δεύτερο 0-1, μια μικρή εκδίκηση –μια ελάχιστη απόδοση ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης. Δε με ενδιαφέρει τι θα κάνει από εδώ και πέρα η γριά στη ζωή της, αλλά με τη χθεσινή πρόκριση μου ‘φτιαξε τη μέρα.

Τρολ

Τρολ

Είμαστε τα μεγαλύτερα τρολ του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό, πιο θορυβώδες, πιο αναπάν ...

Read more
Μετανάστης

Μετανάστης

Μεγάλη κωλομέρα η χθεσινή. Αποχαιρέτησα τον καλύτερο φίλο μου, που έφυγε για την ξενιτιά. Πρώτη φορά ...

Read more
Μπαμπάς

Μπαμπάς

Μέχρι κάποια ηλικία, τ&o ...

Read more
Εναλλακτικές

Εναλλακτικές

Αποφάσισα να σταματήσω να στέλνω επιστολές στην ΠΑΕ, πιο πολύ επειδή πηγές μου μέσα στην ΠΑΕ μου είπ ...

Read more
Μαιευτήριο

Μαιευτήριο

It’s a boy? It’s a girl? It’s a ΠΑΟΚ! Ο μέ&gamma ...

Read more
Καρατιά

Καρατιά

Το πρώτο ΠΑΟΚ-Κέρκυρα της ιστορίας ήταν το τελευταίο ματς του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ στην Το ...

Read more
0034

0034

Ώρες ώρες αναρωτιέμ&alpha ...

Read more
Πίκρα

Πίκρα

Η πίκρα ενός φίλου εί&nu ...

Read more
Αόρατοι

Αόρατοι

Δηλώνω δημοσίως πως εγώ δε σας τα ‘λεγα εδώ και καιρό. Αλήθεια. Δεν είμαι ο τεράστιος ποδοσφαιράνθρω ...

Read more
Περίεργα

Περίεργα

Έπρεπε να φτάσουμε μέ ...

Read more
0048

0048

Δε θα το ξεχάσω εκ&ep ...

Read more
Όμιλοι

Όμιλοι

Ίσως η πιο γελοία έμ&pi ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.