Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

zzformaΑυτά που κάνει τώρα ο Άγγελος εμείς τα κάναμε χρόνια πριν. Να σε αντιγράφει ο Άγγελος, δεν ξέρω, να καμαρώνεις που άνθρωπος με τόσα χρόνια στην πιάτσα κάνει τα κόλπα σου ή να προβληματίζεσαι που έχει ίδια μυαλά μ’ εσένα; Και εξηγούμαι.

Στη δουλειά ήμασταν, ας το πούμε γενικόλογα, οι απλοί υπάλληλοι, οι προϊστάμενοι, ο διευθυντής, ο μάνατζερ, ο αρχιμάνατζερ, ο σούπερ-μάνατζερ, ο ούλτρα-μάνατζερ και έφτανε τώρα αυτό είκοσι βαθμίδες πάνω, μέχρι τον κυβερνήτη του Γαλαξία, δεν ξέρω. Μια μέρα, Ιούνιο, με φωνάζει ο διευθυντής και μου λέει σε αγαπώ, σε εκτιμώ, από βδομάδα σε κάνω προϊστάμενο. Από βδομάδα, επίσης, άρχιζαν οι καλοκαιρινές άδειες των υπαρχόντων προϊσταμένων, σκέφτηκα εγώ. Τέλος πάντων, δεν μπορείς να αρνηθείς την πρόταση, αναλαμβάνω τη θέση, η οποία ήταν μεγάλο πήξιμο. Ως απλός υπάλληλος ήσουν 8 ώρες το οκτάωρο στο Paokmania και στο contra.gr, με το Lateralus στ’ αυτιά, διάλειμμα όποτε να ‘ναι για τσιγάρο, πέντε καφέδες, ήταν καλή καβάτζα. Ως προϊστάμενος δούλευες 10 ώρες και άλλες 5 στο σπίτι, ευθύνες, 24 ώρες standby, ούτε για κατούρημα δεν προλάβαινες. Άρα, γιατί να το κάνεις, άμα δεν είσαι γεννημένος καριερίστας ή τέλος πάντων δεν έχεις να μας πεις τίποτε άλλο απ’ τη ζωή σου. Για τα φράγκα, φυσικά. Μάγκας ο διευθυντής, με είδε που είχα χλωμιάσει λίγο, μου σκάει πως, εννοείται, παιδί μου, ο μισθός σου πλέον θα είναι τόσα και τόσα και τα μπονους και τα λοιπά. Ήταν όντως αρκετά παραπάνω, δε με χάλασε.

Πού κολλάει ο Άγγελος; Λοιπόν, βγαίνει ο Ιούνιος, δουλεύω και κοιμάμαι και καμιά φορά δουλεύω και στον ύπνο μου, ο μισθός ο ίδιος. Βγαίνει και ο Ιούλιος, καμία αλλαγή. Κύριε διευθυντά, τι παίζει, θα πάρουμε κάνα φράγκο; Ναι, ναι, παιδί μου, μια μικρή καθυστέρηση έχουμε με το Τμήμα Προσωπικού ένεκα που είναι καλοκαίρι τώρα, λείπουν όλοι, πού θα πάει, κάποια στιγμή θα το λύσουμε το θέμα. Αρχίζω να την ψυλλιάζομαι τη δουλειά, αυτός μ’ έχωσε για το καλοκαίρι να παίρνουν άδειες οι υπόλοιποι και από Σεπτέμβρη θα μου πετάξει ένα «συγγνώμη, λάθος κάναμε» που το είχε ξανακάνει σε άλλον και τσάμπα πήζω μέσα στη ζέστη. Έτσι είσαι; Από εκείνη τη μέρα, αλλάζω αυτό που έγραφε δίπλα στο όνομά μου (ας πούμε «υπάλληλος») και γράφω, ας πούμε, «προϊστάμενος». Και η αλληλογραφία μου ως «προϊστάμενος» πήγαινε μέχρι τον ούλτρα-μάνατζερ και ίσως ακόμα παραπέρα.

Θα είδαν οι μανατζαραίοι την υπογραφή, θα τον πήραν κάνα τηλέφωνο «τι είναι αυτός ο περίεργος που υπογράφει ως προϊστάμενος, τι συμβαίνει», τι να κάνει ο δικός μου, να αρνηθεί δεν μπορούσε, ποιος ξέρει πώς το χειρίστηκε, αλλά στη μισθοδοσία Αυγούστου και μέχρι που έφυγα από εκεί ο μισθός ήταν όπως είχε υποσχεθεί και ο «βαθμός» δίπλα στο όνομα έμεινε έτσι. Ολόκληρη γέννα πληρώσαμε μ’ εκείνη την υπεραξία.

Αυτό το κόλπο αντέγραψε ο Άγγελος. Περίμενε δυο βδομάδες, δε με υπογράφεις, σου λέει, θα σου δείξω εγώ πώς θα με υπογράψεις αμέσως, σκάει με τις φόρμες του ΠΑΟΚ προχθές στο Κιλκίς, στο φιλικό, την άλλη μέρα μια χαρά τα βρήκανε με τον Βρύζα, γράφουν οι εφημερίδες.

2014

2014

Βασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος ...

Read more
Βαθύτερα

Βαθύτερα

Για τη διακοπή της &epsilo ...

Read more
Ρομαντικός

Ρομαντικός

Οι περισσότεροι Παοκτσήδες κοροϊδεύουν τους αρειανούς για την περιοδεία τους στα χωράφια της Γάμα Εθ ...

Read more
Σπίτι

Σπίτι

«Αυτό, αυτό, αυτό είνα& ...

Read more
Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα ποδοσφα&iota ...

Read more
Περίληψη

Περίληψη

Για όσους βαριούνται να ψάχνουν τι και πώς, ο μπασκετικός ΠΑΟΚ 2015 σε περίληψη. ...

Read more
Μαγεία

Μαγεία

Για ποια ακριβώς «κερκίδα από τα παλιά» με ρωτάς, πιτσιρίκο; Για το 1959; Για το 1965; Για το 1972; ...

Read more
Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν έ&c ...

Read more
Aγγεία

Aγγεία

Ένιωθα τα αγγεία να σπάζουνε μέσα στις κόγχες. Πόσα έχουν αντέξει αυτά τα μάτια, τόσα χρόνια στο γήπ ...

Read more
Παλαβομάρα

Παλαβομάρα

Φυσικό είναι να μιλά&epsi ...

Read more
Στοίχημα

Στοίχημα

Είχε έρθει ο Π από το εξωτερικό και ψαχνόταν να παίξει στοίχημα. «Τι να παίξω από ελληνικά», ρωτούσε ...

Read more
Μαγικά

Μαγικά

Κανόνισα σκοπιές και θαλαμοφυλίκια και ό,τι τέλος πάντων έπρεπε να κανονιστεί, άφησα στο πόδι μου το ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.