Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

zzformaΑυτά που κάνει τώρα ο Άγγελος εμείς τα κάναμε χρόνια πριν. Να σε αντιγράφει ο Άγγελος, δεν ξέρω, να καμαρώνεις που άνθρωπος με τόσα χρόνια στην πιάτσα κάνει τα κόλπα σου ή να προβληματίζεσαι που έχει ίδια μυαλά μ’ εσένα; Και εξηγούμαι.

Στη δουλειά ήμασταν, ας το πούμε γενικόλογα, οι απλοί υπάλληλοι, οι προϊστάμενοι, ο διευθυντής, ο μάνατζερ, ο αρχιμάνατζερ, ο σούπερ-μάνατζερ, ο ούλτρα-μάνατζερ και έφτανε τώρα αυτό είκοσι βαθμίδες πάνω, μέχρι τον κυβερνήτη του Γαλαξία, δεν ξέρω. Μια μέρα, Ιούνιο, με φωνάζει ο διευθυντής και μου λέει σε αγαπώ, σε εκτιμώ, από βδομάδα σε κάνω προϊστάμενο. Από βδομάδα, επίσης, άρχιζαν οι καλοκαιρινές άδειες των υπαρχόντων προϊσταμένων, σκέφτηκα εγώ. Τέλος πάντων, δεν μπορείς να αρνηθείς την πρόταση, αναλαμβάνω τη θέση, η οποία ήταν μεγάλο πήξιμο. Ως απλός υπάλληλος ήσουν 8 ώρες το οκτάωρο στο Paokmania και στο contra.gr, με το Lateralus στ’ αυτιά, διάλειμμα όποτε να ‘ναι για τσιγάρο, πέντε καφέδες, ήταν καλή καβάτζα. Ως προϊστάμενος δούλευες 10 ώρες και άλλες 5 στο σπίτι, ευθύνες, 24 ώρες standby, ούτε για κατούρημα δεν προλάβαινες. Άρα, γιατί να το κάνεις, άμα δεν είσαι γεννημένος καριερίστας ή τέλος πάντων δεν έχεις να μας πεις τίποτε άλλο απ’ τη ζωή σου. Για τα φράγκα, φυσικά. Μάγκας ο διευθυντής, με είδε που είχα χλωμιάσει λίγο, μου σκάει πως, εννοείται, παιδί μου, ο μισθός σου πλέον θα είναι τόσα και τόσα και τα μπονους και τα λοιπά. Ήταν όντως αρκετά παραπάνω, δε με χάλασε.

Πού κολλάει ο Άγγελος; Λοιπόν, βγαίνει ο Ιούνιος, δουλεύω και κοιμάμαι και καμιά φορά δουλεύω και στον ύπνο μου, ο μισθός ο ίδιος. Βγαίνει και ο Ιούλιος, καμία αλλαγή. Κύριε διευθυντά, τι παίζει, θα πάρουμε κάνα φράγκο; Ναι, ναι, παιδί μου, μια μικρή καθυστέρηση έχουμε με το Τμήμα Προσωπικού ένεκα που είναι καλοκαίρι τώρα, λείπουν όλοι, πού θα πάει, κάποια στιγμή θα το λύσουμε το θέμα. Αρχίζω να την ψυλλιάζομαι τη δουλειά, αυτός μ’ έχωσε για το καλοκαίρι να παίρνουν άδειες οι υπόλοιποι και από Σεπτέμβρη θα μου πετάξει ένα «συγγνώμη, λάθος κάναμε» που το είχε ξανακάνει σε άλλον και τσάμπα πήζω μέσα στη ζέστη. Έτσι είσαι; Από εκείνη τη μέρα, αλλάζω αυτό που έγραφε δίπλα στο όνομά μου (ας πούμε «υπάλληλος») και γράφω, ας πούμε, «προϊστάμενος». Και η αλληλογραφία μου ως «προϊστάμενος» πήγαινε μέχρι τον ούλτρα-μάνατζερ και ίσως ακόμα παραπέρα.

Θα είδαν οι μανατζαραίοι την υπογραφή, θα τον πήραν κάνα τηλέφωνο «τι είναι αυτός ο περίεργος που υπογράφει ως προϊστάμενος, τι συμβαίνει», τι να κάνει ο δικός μου, να αρνηθεί δεν μπορούσε, ποιος ξέρει πώς το χειρίστηκε, αλλά στη μισθοδοσία Αυγούστου και μέχρι που έφυγα από εκεί ο μισθός ήταν όπως είχε υποσχεθεί και ο «βαθμός» δίπλα στο όνομα έμεινε έτσι. Ολόκληρη γέννα πληρώσαμε μ’ εκείνη την υπεραξία.

Αυτό το κόλπο αντέγραψε ο Άγγελος. Περίμενε δυο βδομάδες, δε με υπογράφεις, σου λέει, θα σου δείξω εγώ πώς θα με υπογράψεις αμέσως, σκάει με τις φόρμες του ΠΑΟΚ προχθές στο Κιλκίς, στο φιλικό, την άλλη μέρα μια χαρά τα βρήκανε με τον Βρύζα, γράφουν οι εφημερίδες.

Μπασκετάκι-2015

Μπασκετάκι-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Σήμερα στις 19:00 το Πα&lambda ...

Read more
Κίνημα

Κίνημα

Δεν υπήρξε, δεν υπάρχ ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το κείμενο της ζωντ ...

Read more
Δημήτρης

Δημήτρης

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανθρακικός 3-2. Μία ευθεία ορίζεται κατά μοναδικό τρόπο από τα δύο σημεία Α και Β. Το ...

Read more
Ονομαστικό

Ονομαστικό

Όλοι πιστεύουν πως τους τρώει η γκαντεμιά. Στέκονται σε μια ουρά, προχωράει η άλλη. Πηγαίνουν για μπ ...

Read more
Αφίσα

Αφίσα

Το είχε ξεκινήσει ένας συμμαθητής μας στο σχολείο, κάπου στα 1987-1988. Έκατσε και έστειλε γράμμα στ ...

Read more
Επαγγελματίες

Επαγγελματίες

Χρειάζεται και γραπτή ανάλυση αυτό το σχεδιάγραμμα των «επαγγελματιών» που φόρεσαν τις φανέλες ΠΑΟΚ ...

Read more
Ατζέντης (2)

Ατζέντης (2)

- Hello.- Hello, Mr. Agent, we talked and yesterday, I’m calling from PAOK…- Oh, God, i ...

Read more
Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα Κ&upsilon ...

Read more
Σόνικ

Σόνικ

Δεν μεγάλωναν με τίπ&om ...

Read more
Παγκόσμιοι

Παγκόσμιοι

Έχουν απλωθεί σε όλ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.