Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Troumpa67Προσοχή! Ακολουθεί δημοσίευση με σκληρή γλώσσα και βωμολοχίες! Παρακαλείστε, αν είστε κάτω των 18 ετών, να μη συνεχίσετε την ανάγνωση!

Λοιπόν, παραιτούμαι. Από χθες το έχω συζητήσει με είκοσι ανθρώπους, δε βγαίνει άκρη. Για άλλη μια φορά, το χάσμα των γενεών στην κερκίδα δε γεφυρώνεται.

Το σύνθημα λέει: «Κάθε ολυμπιακός/είναι και πουτάνας γιος/γεννήθηκε στον Πειραιά/τον παλιοπουσταρά/Τα βράδια που κοιμότανε/η μάνα του γαμιότανε/μέσ’ στης Τρούμπας τα στενά/γαμώ τον Πειραιά». Έτσι λέω εγώ, δηλαδή, και μια μερίδα του κόσμου από αυτούς που το συζητήσαμε. Μία άλλη μερίδα του κόσμου, μεγαλύτερη, ισχυρίζεται πως το σύνθημα λέει «μέσ’ στης Τούμπας τα στενά». Άρα, έχουμε διαφορετική άποψη, εμείς οι λίγοι, που το στατιστικό δείγμα μας θέλει κάποιας πιο μεγάλης ηλικίας.

Troumpa67aΤο επιχείρημα της δικής μου πλευράς είναι το εξής: «Χαλόου, Τρούμπα, γιου νόου, 6ος Στόλος, καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα». Ο τύπος στο σύνθημα είναι ολυμπιακός, είναι πουτάνας γιος, γεννήθηκε στον Πειραιά, εκεί που κοιμότανε η μάνα του πήγαινε και γαμιότανε σε κάτι στενά. Δηλαδή, σε ποια στενά να πήγαινε; Στα Τρίκαλα, στα δυο στενά; Στης Τούμπας τα στενά; Έχετε δει πολλές ιερόδουλες στα στενά της Τούμπας; Κόκκινα φανάρια; Όχι τα φανάρια στη Λαμπράκη, ρε εξυπνάκια, στα σταυροδρόμια, δε λέμε αυτά. Κι άντε, πες πως αυτή η μία η ιερόδουλη ερχόταν στης Τούμπας τα στενά. Πώς ερχόταν, όσο κοιμόταν ο κανακάρης της; Πετούσε; Διακτινιζόταν; Δεν ξέρω. Είναι τόσο μεγάλη ιστορία η Τρούμπα που, πραγματικά, σηκώνω τα χέρια ψηλά που πρέπει να το δικαιολογήσω. Της πουτάνας το κάγκελο γινόταν, δηλαδή έβγαιναν στο μπαλκονάκι του πορνείου στην Τρούμπα οι γυναίκες και από κάτω τις διάλεγαν οι υποψήφιοι. Λαογραφικά ντοκουμέντα είναι αυτά, δεν τα λέω εγώ. Ευτυχώς που ο Πετρόπουλος ζήτησε να τον κάψουν και δε θα τρίζουν τα κόκκαλά του.

Το επιχείρημα της άλλης πλευράς, αποτελούμενη κυρίως από νεαρό κόσμο, ανοιχτόμυαλο και προοδευτικό, είναι πως «έτσι το ξέρω εγώ».

Ωραία, λοιπόν, ως συνήθως εγώ κάνω πίσω και δέχομαι πως εσείς έχετε δίκιο. Συνεχίστε να μιλάτε για πόρνες που πηδιόντουσαν «μέσ’ στης Τούμπας τα στενά», μέχρι να τα πάρει στο κρανίο κανένας Τουμπιώτης και αρχίσει τις μάπες μέσα στο πέταλο σε όσους ισχυρίζονται πως υπήρχαν γυναίκες μητέρες ολυμπιακών στην περιοχή της Τούμπας που πουλούσανε το κορμί τους.

Δηλαδή αυτό το «γαμώ τον Πειραιά» στο τέλος, ούτε αυτό δε σας καλύπτει; Τέλος πάντων, αυτά. Ξεφτιλιζόμαστε και μόνο που το συζητάμε το θέμα. Σημεία των καιρών. Φυτά-Ναζί-Σκουλήκια αρειανοί.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB