Νίκη

Νίκη

Θλιβερό ρεκόρ, που...

Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

Τραύμα

Τραύμα

Πατέρας με δύο...

Αντιπαθητικοί

Αντιπαθητικοί

Ξεπεράστηκαν, πλέον,...

Άδικο

Άδικο

Ten thousand days in the fire is long enough. «Δέκα...

Εβίβα

Εβίβα

Θεωρώ ως απαραίτητη...

Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

  • Νίκη

    Νίκη

    Sunday, 24 March 2019 16:18
  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28
  • Τραύμα

    Τραύμα

    Wednesday, 13 March 2019 17:22
  • Αντιπαθητικοί

    Αντιπαθητικοί

    Monday, 04 March 2019 17:18
  • Άδικο

    Άδικο

    Sunday, 03 March 2019 09:57
  • Εβίβα

    Εβίβα

    Tuesday, 26 February 2019 17:16
  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33

kokkinikaceΤην ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο εφιάλτη, τον επαναλαμβανόμενο, ιδρωμένοι, αγανακτισμένοι, μπουχτισμένοι.

Την ώρα που γινόταν ξεκάθαρο πως αυτό είναι το τέλος των ονείρων -και- για φέτος, τα χάνουμε όλα, ξεγλιστρούσε η μεγαλύτερη ευκαιρία μας από την τελευταία φορά που τα καταφέραμε, τριάντα χρόνια πριν. Εκείνη την ώρα, όπου όλοι μας και όλοι τους έμοιαζαν μουδιασμένοι κι ανήμποροι, που ψάχναμε κάτι να αλλάξει το σκηνικό, από κάπου να πιαστούμε για να μη μας πάρει το ρέμα και χτυπιόμασταν, βρίζαμε, καταριόμασταν, κλαίγαμε για την αδικία, αφρίζαμε, φούσκωναν τα μηνίγγια από το θυμό, τόσο γι’ αυτό που μας κάνουν όσο και για τη μηδενική μας αντίδραση σ’ αυτό που μας κάνουν.

Βρέθηκε, επιτέλους, ένας άνθρωπος να αλλάξει τη μοίρα. Την προδιαγραμμένη μοίρα, αυτήν που μας κατέβασε από το συν στο πλην μέσα σε λίγες μέρες τσαμπουκά. Ένας άνθρωπος αντέδρασε. Έσκασε, δεν άντεξε άλλο. Ξεστόμισε, έκανε πραγματικότητα αυτό που όλοι σκέφτονταν, αυτό που τριγύριζε μέσα στο στόμα κάθε Παοκτσή τον τελευταίο καιρό: «Άντε γαμήσου». Αυτό. «Άντε γαμήσου», Μήτσιο, «άντε γαμήσου», Σύστημα, «άντε γαμήσου», Οργάνωση. Χειρότερα δεν μπορούσε να το κάνει, καλύτερα δεν μπορούσε να το κάνει. Μόνο έτσι γινόταν. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα αντιδρούσε σωστά: Θα έλεγε ακριβώς αυτό που ήθελε να πει, θα εξέφραζε ακριβώς αυτό που ένιωθε και αυτός και κάθε Παοκτσής. «Άντε γαμήσου». Κι ευθύς, σε λίγα δευτερόλεπτα, ξεκίνησε η αντεπίθεση.

Ο Κάτσε έσωσε την ελπίδα –τη διατήρησε, έστω. MVP όσο αγωνίζεται φέτος, MVP και με την απουσία-θυσία του, το ‘θελε, δεν το ‘θελε. Το ακραίο του ξεφόρτωμα πάτησε το κουμπί. Ξύπνησε το θεριό. Πήρε μπρος μια υπνωτισμένη ομάδα και πάλεψε όπως δεν πάλεψε τίποτε τόσο καιρό τώρα. Το ‘σωσε. Κέρδισε παντού: Αδικημένοι, λιγότεροι, αλλά νικητές. Μήνυμα προς όλους, εντός και εκτός –τραγουδάμε ακόμα. Αν το Καραϊσκάκη μας έδειξε τι μπορούμε να καταφέρουμε κόντρα σε θεούς και σε δαίμονες, η Μυτιλήνη μας έδειξε πώς μπορούμε να παλέψουμε τους δικούς μας θεούς και τους δικούς μας δαίμονες.

Ταινία του Χόλιγουντ. Έπρεπε να φτάσουμε μια ανάσα από την καταστροφή για να επιστρέψουμε στη ζωή. Το πλάνο από τον πάγκο τα έλεγε όλα, μετρούσε τα λεπτά ο Άγγελος για το τελευταίο μαρτύριο. Οι φάτσες στο χόρτο χαμένες, μπερδεμένες, παραιτημένες. Έβραζε το αίμα απ’ το σακατιλίκι, έψαχνε η ομάδα ένα ουρανοκατέβατο κάτι, εμείς από την τηλεόραση κρατούσαμε το κεφάλι μην πέσει στο πάτωμα, απογοητευμένοι κι απελπισμένοι. Κι ήρθε κι έσκασε η γλώσσα του Κάτσε. Χειροβομβίδα. Κρότου-λάμψης. «Άντε γαμήσου», δεν τα παρατάμε. «Άντε γαμήσου», δεν μπορείς να μας αποβάλεις όλους. «Άντε γαμήσου», μαριονέτα, εσύ βγάζε κάρτες κι εγώ θα βάζω γκολ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB