Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

kokkinikaceΤην ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο εφιάλτη, τον επαναλαμβανόμενο, ιδρωμένοι, αγανακτισμένοι, μπουχτισμένοι.

Την ώρα που γινόταν ξεκάθαρο πως αυτό είναι το τέλος των ονείρων -και- για φέτος, τα χάνουμε όλα, ξεγλιστρούσε η μεγαλύτερη ευκαιρία μας από την τελευταία φορά που τα καταφέραμε, τριάντα χρόνια πριν. Εκείνη την ώρα, όπου όλοι μας και όλοι τους έμοιαζαν μουδιασμένοι κι ανήμποροι, που ψάχναμε κάτι να αλλάξει το σκηνικό, από κάπου να πιαστούμε για να μη μας πάρει το ρέμα και χτυπιόμασταν, βρίζαμε, καταριόμασταν, κλαίγαμε για την αδικία, αφρίζαμε, φούσκωναν τα μηνίγγια από το θυμό, τόσο γι’ αυτό που μας κάνουν όσο και για τη μηδενική μας αντίδραση σ’ αυτό που μας κάνουν.

Βρέθηκε, επιτέλους, ένας άνθρωπος να αλλάξει τη μοίρα. Την προδιαγραμμένη μοίρα, αυτήν που μας κατέβασε από το συν στο πλην μέσα σε λίγες μέρες τσαμπουκά. Ένας άνθρωπος αντέδρασε. Έσκασε, δεν άντεξε άλλο. Ξεστόμισε, έκανε πραγματικότητα αυτό που όλοι σκέφτονταν, αυτό που τριγύριζε μέσα στο στόμα κάθε Παοκτσή τον τελευταίο καιρό: «Άντε γαμήσου». Αυτό. «Άντε γαμήσου», Μήτσιο, «άντε γαμήσου», Σύστημα, «άντε γαμήσου», Οργάνωση. Χειρότερα δεν μπορούσε να το κάνει, καλύτερα δεν μπορούσε να το κάνει. Μόνο έτσι γινόταν. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα αντιδρούσε σωστά: Θα έλεγε ακριβώς αυτό που ήθελε να πει, θα εξέφραζε ακριβώς αυτό που ένιωθε και αυτός και κάθε Παοκτσής. «Άντε γαμήσου». Κι ευθύς, σε λίγα δευτερόλεπτα, ξεκίνησε η αντεπίθεση.

Ο Κάτσε έσωσε την ελπίδα –τη διατήρησε, έστω. MVP όσο αγωνίζεται φέτος, MVP και με την απουσία-θυσία του, το ‘θελε, δεν το ‘θελε. Το ακραίο του ξεφόρτωμα πάτησε το κουμπί. Ξύπνησε το θεριό. Πήρε μπρος μια υπνωτισμένη ομάδα και πάλεψε όπως δεν πάλεψε τίποτε τόσο καιρό τώρα. Το ‘σωσε. Κέρδισε παντού: Αδικημένοι, λιγότεροι, αλλά νικητές. Μήνυμα προς όλους, εντός και εκτός –τραγουδάμε ακόμα. Αν το Καραϊσκάκη μας έδειξε τι μπορούμε να καταφέρουμε κόντρα σε θεούς και σε δαίμονες, η Μυτιλήνη μας έδειξε πώς μπορούμε να παλέψουμε τους δικούς μας θεούς και τους δικούς μας δαίμονες.

Ταινία του Χόλιγουντ. Έπρεπε να φτάσουμε μια ανάσα από την καταστροφή για να επιστρέψουμε στη ζωή. Το πλάνο από τον πάγκο τα έλεγε όλα, μετρούσε τα λεπτά ο Άγγελος για το τελευταίο μαρτύριο. Οι φάτσες στο χόρτο χαμένες, μπερδεμένες, παραιτημένες. Έβραζε το αίμα απ’ το σακατιλίκι, έψαχνε η ομάδα ένα ουρανοκατέβατο κάτι, εμείς από την τηλεόραση κρατούσαμε το κεφάλι μην πέσει στο πάτωμα, απογοητευμένοι κι απελπισμένοι. Κι ήρθε κι έσκασε η γλώσσα του Κάτσε. Χειροβομβίδα. Κρότου-λάμψης. «Άντε γαμήσου», δεν τα παρατάμε. «Άντε γαμήσου», δεν μπορείς να μας αποβάλεις όλους. «Άντε γαμήσου», μαριονέτα, εσύ βγάζε κάρτες κι εγώ θα βάζω γκολ.

Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο άμ&p ...

Read more
Οκτώ

Οκτώ

Τι να γράψεις γι’ α&upsil ...

Read more
Ματσάρα

Ματσάρα

Στο δικό μου το μυαλό, το σενάριο ήταν κάπως διαφορετικό. Όχι, δε θα τις έχανε τις βολές ο Βασιλειάδ ...

Read more
Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν έ&c ...

Read more
Ευχαριστώ

Ευχαριστώ

Προσωπικά, γνωρίζω τρεις τύπους ανθρώπων που επιτίθενται σε κάποιον επειδή απλώς εκφράζει τη γνώμη τ ...

Read more
Αξιοποίηση

Αξιοποίηση

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ιάκωβος Αγγελίδης, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μίλησε για αρκετά θέμ ...

Read more
Γιούρισιτς

Γιούρισιτς

Ένας από τους σημαντ&i ...

Read more
Κυμαινόμενο

Κυμαινόμενο

Η οργάνωση μιας εκδρομής από την επαρχία για Τούμπα ήθελε πολύ τρέξιμο. Απλή εκδρομή, ας πούμε ένα Π ...

Read more
Συνθήματα

Συνθήματα

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθη ...

Read more
Τζαμποσακούλα

Τζαμποσακούλα

Δεν είναι δυνατό να μεταφέρεται γονιδιακά αυτό το πράμα. Κι όμως, κάθε μέρα επαληθεύεται, αυτό το πα ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Τελικό

Τελικό

Ο Παναγιώτης το σκ&omicr ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.