ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

kokkinikaceΤην ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο εφιάλτη, τον επαναλαμβανόμενο, ιδρωμένοι, αγανακτισμένοι, μπουχτισμένοι.

Την ώρα που γινόταν ξεκάθαρο πως αυτό είναι το τέλος των ονείρων -και- για φέτος, τα χάνουμε όλα, ξεγλιστρούσε η μεγαλύτερη ευκαιρία μας από την τελευταία φορά που τα καταφέραμε, τριάντα χρόνια πριν. Εκείνη την ώρα, όπου όλοι μας και όλοι τους έμοιαζαν μουδιασμένοι κι ανήμποροι, που ψάχναμε κάτι να αλλάξει το σκηνικό, από κάπου να πιαστούμε για να μη μας πάρει το ρέμα και χτυπιόμασταν, βρίζαμε, καταριόμασταν, κλαίγαμε για την αδικία, αφρίζαμε, φούσκωναν τα μηνίγγια από το θυμό, τόσο γι’ αυτό που μας κάνουν όσο και για τη μηδενική μας αντίδραση σ’ αυτό που μας κάνουν.

Βρέθηκε, επιτέλους, ένας άνθρωπος να αλλάξει τη μοίρα. Την προδιαγραμμένη μοίρα, αυτήν που μας κατέβασε από το συν στο πλην μέσα σε λίγες μέρες τσαμπουκά. Ένας άνθρωπος αντέδρασε. Έσκασε, δεν άντεξε άλλο. Ξεστόμισε, έκανε πραγματικότητα αυτό που όλοι σκέφτονταν, αυτό που τριγύριζε μέσα στο στόμα κάθε Παοκτσή τον τελευταίο καιρό: «Άντε γαμήσου». Αυτό. «Άντε γαμήσου», Μήτσιο, «άντε γαμήσου», Σύστημα, «άντε γαμήσου», Οργάνωση. Χειρότερα δεν μπορούσε να το κάνει, καλύτερα δεν μπορούσε να το κάνει. Μόνο έτσι γινόταν. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα αντιδρούσε σωστά: Θα έλεγε ακριβώς αυτό που ήθελε να πει, θα εξέφραζε ακριβώς αυτό που ένιωθε και αυτός και κάθε Παοκτσής. «Άντε γαμήσου». Κι ευθύς, σε λίγα δευτερόλεπτα, ξεκίνησε η αντεπίθεση.

Ο Κάτσε έσωσε την ελπίδα –τη διατήρησε, έστω. MVP όσο αγωνίζεται φέτος, MVP και με την απουσία-θυσία του, το ‘θελε, δεν το ‘θελε. Το ακραίο του ξεφόρτωμα πάτησε το κουμπί. Ξύπνησε το θεριό. Πήρε μπρος μια υπνωτισμένη ομάδα και πάλεψε όπως δεν πάλεψε τίποτε τόσο καιρό τώρα. Το ‘σωσε. Κέρδισε παντού: Αδικημένοι, λιγότεροι, αλλά νικητές. Μήνυμα προς όλους, εντός και εκτός –τραγουδάμε ακόμα. Αν το Καραϊσκάκη μας έδειξε τι μπορούμε να καταφέρουμε κόντρα σε θεούς και σε δαίμονες, η Μυτιλήνη μας έδειξε πώς μπορούμε να παλέψουμε τους δικούς μας θεούς και τους δικούς μας δαίμονες.

Ταινία του Χόλιγουντ. Έπρεπε να φτάσουμε μια ανάσα από την καταστροφή για να επιστρέψουμε στη ζωή. Το πλάνο από τον πάγκο τα έλεγε όλα, μετρούσε τα λεπτά ο Άγγελος για το τελευταίο μαρτύριο. Οι φάτσες στο χόρτο χαμένες, μπερδεμένες, παραιτημένες. Έβραζε το αίμα απ’ το σακατιλίκι, έψαχνε η ομάδα ένα ουρανοκατέβατο κάτι, εμείς από την τηλεόραση κρατούσαμε το κεφάλι μην πέσει στο πάτωμα, απογοητευμένοι κι απελπισμένοι. Κι ήρθε κι έσκασε η γλώσσα του Κάτσε. Χειροβομβίδα. Κρότου-λάμψης. «Άντε γαμήσου», δεν τα παρατάμε. «Άντε γαμήσου», δεν μπορείς να μας αποβάλεις όλους. «Άντε γαμήσου», μαριονέτα, εσύ βγάζε κάρτες κι εγώ θα βάζω γκολ.

Όραμα

Όραμα

Το όραμά μου για τον &al ...

Read more
Καράβι

Καράβι

Στις αρχές της περιόδου 1992-1993 η κόντρα του κόσμου με τον Θωμά είχε αρχίσει να εντείνεται. ...

Read more
Σκούζει

Σκούζει

Η 29η Νοεμβρίου 2016, η νύχτ&a ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more
Υπεράνθρωποι

Υπεράνθρωποι

Κυκλοφορεί ένα πο&sig ...

Read more
0016

0016

Διπλωμένος στο χώμα, ...

Read more
0009

0009

«Τι έγινε, Καβαλιώτη ...

Read more
2014

2014

Βασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος ...

Read more
Εμείς

Εμείς

Εμείς δεν ανεβήκαμ ...

Read more
Σκόρπια

Σκόρπια

Στα δισεκατομμύρι&al ...

Read more
Δημόπουλος

Δημόπουλος

Ο Χρήστος Δημόπουλ&o ...

Read more
Νερό

Νερό

Ο μπαρμπα-Γκαμπριέλ &alp ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.