Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

kokkinikaceΤην ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο εφιάλτη, τον επαναλαμβανόμενο, ιδρωμένοι, αγανακτισμένοι, μπουχτισμένοι.

Την ώρα που γινόταν ξεκάθαρο πως αυτό είναι το τέλος των ονείρων -και- για φέτος, τα χάνουμε όλα, ξεγλιστρούσε η μεγαλύτερη ευκαιρία μας από την τελευταία φορά που τα καταφέραμε, τριάντα χρόνια πριν. Εκείνη την ώρα, όπου όλοι μας και όλοι τους έμοιαζαν μουδιασμένοι κι ανήμποροι, που ψάχναμε κάτι να αλλάξει το σκηνικό, από κάπου να πιαστούμε για να μη μας πάρει το ρέμα και χτυπιόμασταν, βρίζαμε, καταριόμασταν, κλαίγαμε για την αδικία, αφρίζαμε, φούσκωναν τα μηνίγγια από το θυμό, τόσο γι’ αυτό που μας κάνουν όσο και για τη μηδενική μας αντίδραση σ’ αυτό που μας κάνουν.

Βρέθηκε, επιτέλους, ένας άνθρωπος να αλλάξει τη μοίρα. Την προδιαγραμμένη μοίρα, αυτήν που μας κατέβασε από το συν στο πλην μέσα σε λίγες μέρες τσαμπουκά. Ένας άνθρωπος αντέδρασε. Έσκασε, δεν άντεξε άλλο. Ξεστόμισε, έκανε πραγματικότητα αυτό που όλοι σκέφτονταν, αυτό που τριγύριζε μέσα στο στόμα κάθε Παοκτσή τον τελευταίο καιρό: «Άντε γαμήσου». Αυτό. «Άντε γαμήσου», Μήτσιο, «άντε γαμήσου», Σύστημα, «άντε γαμήσου», Οργάνωση. Χειρότερα δεν μπορούσε να το κάνει, καλύτερα δεν μπορούσε να το κάνει. Μόνο έτσι γινόταν. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα αντιδρούσε σωστά: Θα έλεγε ακριβώς αυτό που ήθελε να πει, θα εξέφραζε ακριβώς αυτό που ένιωθε και αυτός και κάθε Παοκτσής. «Άντε γαμήσου». Κι ευθύς, σε λίγα δευτερόλεπτα, ξεκίνησε η αντεπίθεση.

Ο Κάτσε έσωσε την ελπίδα –τη διατήρησε, έστω. MVP όσο αγωνίζεται φέτος, MVP και με την απουσία-θυσία του, το ‘θελε, δεν το ‘θελε. Το ακραίο του ξεφόρτωμα πάτησε το κουμπί. Ξύπνησε το θεριό. Πήρε μπρος μια υπνωτισμένη ομάδα και πάλεψε όπως δεν πάλεψε τίποτε τόσο καιρό τώρα. Το ‘σωσε. Κέρδισε παντού: Αδικημένοι, λιγότεροι, αλλά νικητές. Μήνυμα προς όλους, εντός και εκτός –τραγουδάμε ακόμα. Αν το Καραϊσκάκη μας έδειξε τι μπορούμε να καταφέρουμε κόντρα σε θεούς και σε δαίμονες, η Μυτιλήνη μας έδειξε πώς μπορούμε να παλέψουμε τους δικούς μας θεούς και τους δικούς μας δαίμονες.

Ταινία του Χόλιγουντ. Έπρεπε να φτάσουμε μια ανάσα από την καταστροφή για να επιστρέψουμε στη ζωή. Το πλάνο από τον πάγκο τα έλεγε όλα, μετρούσε τα λεπτά ο Άγγελος για το τελευταίο μαρτύριο. Οι φάτσες στο χόρτο χαμένες, μπερδεμένες, παραιτημένες. Έβραζε το αίμα απ’ το σακατιλίκι, έψαχνε η ομάδα ένα ουρανοκατέβατο κάτι, εμείς από την τηλεόραση κρατούσαμε το κεφάλι μην πέσει στο πάτωμα, απογοητευμένοι κι απελπισμένοι. Κι ήρθε κι έσκασε η γλώσσα του Κάτσε. Χειροβομβίδα. Κρότου-λάμψης. «Άντε γαμήσου», δεν τα παρατάμε. «Άντε γαμήσου», δεν μπορείς να μας αποβάλεις όλους. «Άντε γαμήσου», μαριονέτα, εσύ βγάζε κάρτες κι εγώ θα βάζω γκολ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038