Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

aivaliΠριν λίγους μήνες, μέτρησα τις μεγαλύτερες απουσίες της ζωής μου από τον ΠΑΟΚ.

Τα είχα γράψει έτσι ακριβώς:

«Η καλύτερη εκδρομή, το καλύτερο ματς, το καλύτερο ντου, η καλύτερη κερκίδα, πάντα πώς τυχαίνει να είναι αυτά που πήγες εσύ. Δεν έχω τύχει σε κουβέντα που να μην είναι κάποιος παρών στο καλύτερο οτιδήποτε που διηγείται. Το Καραϊσκάκη, το Γκούμας, η Νέα Σμύρνη, το Χαριλάου, η Φρανκφούρτη, οι τελικοί, ανάλογα με τις εμπειρίες του καθενός.

Εγώ θα κάνω την αρχή και θα δηλώσω δημοσίως πως ΔΕΝ ήμουν σε τίποτα καλύτερο. Ήμουν απών. Τα ‘χασα. Δυστυχώς, πάει, δεν τα έζησα και δε θα τα ζήσω επειδή δε θα ξανασυμβούν. Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή.

Δεν ήμουν στην καλύτερη εκδρομή, στην Κωνσταντινούπολη. Δεν ήμουν στο καλύτερο ντου, στο Κύπελλο με τον Ολυμπιακό το 1990. Δεν ήμουν στην καλύτερη κερκίδα, στη Νάπολι. Δεν ήμουν στο καλύτερο ματς, στο Χαριλάου με τον Τουρσουνίδη.

Ήμουν στη μεγαλύτερη μετακίνηση, ήμουν στους δύο τελικούς που έγιναν στην Τούμπα και σήκωσα ένα Κύπελλο σπίτι μου, ήμουν στο 6-1 στις Σέρρες, ήμουν στη μεγαλύτερη ανατροπή όλων των εποχών, ήμουν στη μεγαλύτερη πορεία, ήμουν στο σόου με τα δελτία, ήμουν σε χίλια δυο. Αλλά τα αλλάζω όλα με τα πρώτα τέσσερα που έχασα –τα δυο επειδή ήμουνα “μικρός” και τα άλλα δυο επειδή ήμουνα “μεγάλος”.»

Και τώρα πρέπει να προσθέσω μία ακόμα. Αλλά αυτή δεν έγινε επειδή ήμουνα μικρός ή μεγάλος –έγινε επειδή ήμουνα μαλάκας. Χαμπάρι δεν πήρα τι οργανώσανε οι πατριώτες μου, μια ματιά στις ανακοινώσεις δεν έριξα, μου ξέφυγε, δεν είχα ιδέα. Αδικαιολόγητος. Απών από μια ασύλληπτη, υπέρλαμπρη σελίδα της οπαδικής μας ιστορίας. Μία από τις σπουδαιότερες: Θα το δείτε, θα περάσουν χρόνια κι ακόμα θα το λέμε.

Πήγαν τα παλιόπαιδα εκδρομή στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας. Το διαβάζεις και ανατριχιάζεις. Βλέπεις τη φωτογραφία από το φέρι και δακρύζεις. Κι εκεί που λες δεν υπάρχει οπαδικό κίνημα, δεν υπάρχει τρέλα, δεν υπάρχει παράνοια, έρχεται αυτό και σε βάζει στη θέση σου. Έτσι νομίζεις, μεγάλε, από εσένα στέρεψε η τρέλα και η παράνοια, κούνα το κεφάλι σου να ξαναμπούν όλα στη θέση τους. Μπήκαν.

47 κορμιά. Άρα είχε έστω μία θέση κενή. Μαλάκα, Ισοβίτη, φαφλατά, δες τι έχασες πάλι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022