Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

kalogeropoulosstochΚάθε φορά που βγαίνουν οι διαιτητές του αγώνα, αρχίζουν τα «ωχ». Καλογερόπουλος; Ωχ!

Κουκουλάκης; Ωχ! Αρετόπουλος; Ωχ! Βοσκάκης; Ωχ! Δεν υπήρξε –και δε θα υπάρξει- αγωνιστική που να μην ακουστεί το «ωχ» από τους Παοκτσήδες, συνεπώς το θέμα έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό. Η ΚΕΔ δεν είναι Βουλή να έχει αντιπροσωπευτική σύνθεση, 70% στημένοι, 30% αδιάφθοροι, να ελπίζεις πως θα σου πέσει ο καλός, δηλαδή ο κανονικός διαιτητής. Για να παίζεις στη Σούπερ Λίγκα, σημαίνει πως συμπληρώνεις όλα τα κριτήρια που θέτει η Επιτροπή Διαιτησίας της ΕΠΟ, δηλαδή η ΕΠΟ. Η μισή ΕΠΟ (ίσως και περισσότεροι από τους μισούς) σε λίγο καιρό θα βρίσκεται κατηγορούμενη για τη διαφθορά στο ποδόσφαιρο, ένα και ένα κάνουν δύο, ας μην το παιδεύουμε άλλο.

Ναι, αλλά ο ΠΑΟΚ είναι πρώτος, πώς γίνεται αυτό; Έλα, ντε. Μεγάλο μυστήριο. Δεν είναι απλώς πρώτος, είναι πρώτος με σαφώς χάλια ομάδα από ένα σημείο και μετά, με την ψυχή στο στόμα και με αποτελέσματα για πολλά χάπια στο τέλος των περισσότερων αγώνων. Με τον Ολυμπιακό καλύτερο, ακριβότερο, με σπουδαίες εμφανίσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ, με όλα τα κοράκια στο πλάι του, με τις περισσότερες ομάδες παραρτήματα και υποχείρια, με τα πιο πολλά ματς φιλικά, όπου συνεχίζεται η παράδοση να δηλώνονται οι τιμωρημένοι εναντίον του. Ένα και ένα κάνουν δύο, αλλά καμιά φορά δεν κάνουν -υπαρκτός σουρεαλισμός.

Μπακάλικα, κάποιοι λόγοι είναι πως ο Ολυμπιακός βλέπει -μέχρι τώρα- το πρωτάθλημα ως δευτερεύουσα αγγαρεία, συγκεντρωμένος στο μεγάλο πόθο του αφεντικού να μαζέψει δόξα και χρήμα από μια σούπερ πορεία στην Ευρώπη. Επίσης, η αδυναμία του προπονητή και των παικτών του, ειδικά των νεοφερμένων, να προσαρμοστούν στα υπάρχοντα δεδομένα του ελληνικού πρωταθλήματος, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του Μπενίτες, που μπαίνει στην περιοχή του ΠΑΟΚ, με το σκορ 1-2 μέσα στο Καραϊσκάκη, με διαιτητή που ως τότε μόνο σουτ δεν έκανε για να ισοφαρίσει και, αντί να κάνει πέντε πόντους πιο αριστερά τη φτέρνα του και να πέσει πάνω στο πόδι του αμυντικού, αυτός συνεχίζει την προσπάθεια και χάνει την ευκαιρία. Ο Καραπιάλης, ο Γιαννακόπουλος και ο Αλεξανδρής ακόμα κλαίνε.

Τέλος πάντων, δεν έχω σκοπό να κάτσω να αναλύσω το γιατί είμαστε ακόμα πρώτοι -αυτό θα το κάνουμε, όλοι μαζί, όταν ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Η δική μου ευχή είναι να μην ξεκαθαρίσει ως το τέλος η κατάσταση και να παιχτούν όλα μέχρι την τελευταία αγωνιστική, να έχω να θυμάμαι κάτι σπουδαίο για μια φορά, κάτι ηρωικό που εν τέλει μας άξιζε και το κατακτήσαμε. Είναι άδικο να παίζουμε κόντρα στα κοράκια κάθε αγωνιστική, όπως είναι και άδικο να σπαταλάμε ενέργεια ασχολούμενοι μαζί τους, αφού η πραγματικότητα είναι αυτή και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι όσο κι αν φωνάζουμε –η ίδια η ΠΑΕ επέλεξε την ηλίθια, ακατανόητη στάση της «ήρεμης δύναμης», τι να κάνουμε εμείς, να γράφουμε σχόλια στο Facebook; Ίσως ακούγεται μίζερο, ίσως ηττοπαθές, αλλά δε βγαίνει νόημα άλλο με τις φωνές και τις γκρίνιες: Πάμε να τους πατήσουμε και τους διαιτητές, τι να κάνουμε.

Λοιπόν, το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, κατέληξα πως ο ορισμός του Καλογερόπουλου ήταν κάτι θετικό, δεδομένων όλων των συνθηκών. Όπως και ο Αρετόπουλος, ο Παππάς, ο Δημητρόπουλος, ο Δελφάκης, ο Σπάθας και όλοι αυτοί οι προσκυνημένοι άθλιοι υπηρέτες του εργοδότη τους -που ξεχνάμε πως χρηματοδοτείται από όλους εμάς. Προτιμώ κάποιον από αυτούς, προτιμώ τον κακό διαιτητή, τον άσχετο, τον στημένο. Αυτόν που είναι τόσο χάλιας που δεν μπορεί καν να σφυρίξει στραβά και να αδικήσει όπως θα ήθελε και όπως θα το σκεφτόταν στο κρεβάτι του το βράδυ πριν τον αγώνα. Ο σημερινός, ο Καλογερόπουλος, έφτασε στο σημείο να βγάλει κίτρινη κάρτα (!) σε παίκτη που πήρε την μπάλα από τα δίχτυα και κόκκινη κάρτα (!) μόνο σε έναν παίκτη από καυγά τριών. Τόσο κακός που εκτέθηκε, τόσο κακός και άσχετος που θα τον θυμόμαστε για πάντα.

Τον καλό διαιτητή είναι που φοβάμαι. Αυτόν που ξέρει μπάλα, ξέρει κανονισμούς, ξέρει κάθε παίκτη και είναι μελετημένος. Τον Κουκουλάκη, τον Σιδηρόπουλο, τον Μάνταλο, ανθρώπους που, αν το θέλουν, μπορούν να σε σφάξουν με δέκα διαφορετικούς τρόπους και να μην πεις κουβέντα. Οι περισσότεροι, όμως, όπως ο καραγκιοζάκος που θα σφυρίξει σήμερα, δεν μπορούν καν να σχεδιάσουν ένα χειρουργικό πλάνο, μπαίνουν με την προοπτική να σφυρίξουν αντίθετα ανάλογα με το πώς θα τους βγει το παιχνίδι και, αν το παιχνίδι τους βοηθήσει, βάζουν το βρωμόχερό τους. Φέτος, αυτό που παρουσιάζει η ομάδα τις περισσότερες φορές δε βοηθάει να τη στήσουν στον τοίχο: Ούτε πολλές διαμαρτυρίες, ούτε αφήνει πολλές μπούκες στην περιοχή επειδή η άμυνα απ’ έξω συγκλίνει και είτε τους βραχυκυκλώνει είτε τους στέλνει στα πλάγια.

Σήμερα είναι το απόλυτο τεστ, με την ίσως πιο βρώμικη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, με έναν αντικειμενικά κακό, στημένο και βρώμικο διαιτητή και με την ομάδα, ποιοτικά, στο χειρότερο σημείο της –πιο χάλια δεν μπορούμε να παίξουμε από το ματς στην Κέρκυρα, ως το τέλος. Ξέρω, ξέρω, ΠΑΟΚ είσαι, πας για το διπλό, αλλά αν απλώς πάρουμε σήμερα έναν πόντο εγώ θ’ αρχίσω να ετοιμάζομαι για το γάμο.

Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14 καλύ&tau ...

Read more
Κουκουρούκου

Κουκουρούκου

Το ταξίδι μου με τον ΠΑΟΚ έχει ημερομηνία έναρξης. Σαν σήμερα, πριν από 28 ακριβώς χρόνια στις παγωμ ...

Read more
Πάτος

Πάτος

Το καλοκαίρι του 199 ...

Read more
Ρεκόρ

Ρεκόρ

14 Μαρτίου 1971, ο ΠΑΟΚ τ&omicro ...

Read more
Χαράμι

Χαράμι

Κοινός τόπος των ανώρ&i ...

Read more
Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο

«Έλα Αθήνα», μου είπ&eps ...

Read more
Γαλάνης

Γαλάνης

Δεν ξέρω αν επρόκειτο για βρώμικες διασυνδέσεις του Μπάνε με τη στατιστική υπηρεσία του Γαλάνη ή για ...

Read more
Φέρμπι

Φέρμπι

O Φέρμπι (Furby) ήταν ένα αξιαγάπητο παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους, μια μαλακία, κάτι τόσο αηδια ...

Read more
Λόγια

Λόγια

Ήταν το πρώτο ματς με &Om ...

Read more
Απόντες

Απόντες

Σε κάθε εντός έδρας αγώνα φέτος, ο ΠΑΟΚ ήταν στην πρώτη θέση πριν αρχίσει το ματς. ...

Read more
0044

0044

Ό,τι μαλακία έκανα πιτ&s ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.