Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

novasportsolaΔε μου αρέσει να μηδενίζω, ούτε να αδικώ. Η καφρίλα, η ολοκληρωτική απαξίωση και η μηδενική σκέψη-αυτοματοποιημένη αντίδραση ως συμπεριφορές έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο.

Σαν να υπάρχει το ίντερνετ ως πεδίο βολής για τα σκοτάδια της ψυχής μας, να ξερνάμε τις βρωμιές και τα απωθημένα μας, να ψηλώνουμε κονταίνοντας τον άλλο. Ασκήσεις θάρρους πίσω από την ανωνυμία –ασκήσεις δειλίας, δηλαδή. Τα social media, τα σχόλια στα άρθρα, τα ποσταρίσματα λες και όλα έγιναν για να ξεφορτώνουμε τις ακαθαρσίες από τα συμπλέγματά μας. Ένας βόθρος. Αν μύριζε το διαδίκτυο, δε θα το χρησιμοποιούσαμε ποτέ.

Με τσάκωσα να ταλαντεύομαι πάνω από αυτήν τη λεπτή γραμμή της απαξίωσης. «Στον πόλεμο όλα επιτρέπονται», αλλά «όσο μάχεσαι τα τέρατα πρόσεχε μη γίνεις κι εσύ ένα τέρας». Με απλά λόγια, μη γίνεσαι σαν κι αυτούς. Παίξε σωστά, παίξε δίκαια, χτύπα τους με καθαρές αλήθειες και όχι θεωρίες και συνωμοσιολογίες. Και έχε τα μάτια και τα αυτιά σου ανοιχτά: Βλέπε, άκου, σκέψου μόνος σου. Ο καλύτερος αναλυτής αυτού που βλέπεις και αυτού που ακούς είσαι εσύ –εσύ είσαι ο ειδικός. Όταν το είδες με τα μάτια σου, πίστεψέ το, αυτό συνέβη, μην κάνεις δεύτερες σκέψεις και μη δίνεις άλλες προοπτικές σ’ αυτό που ξέρεις πως το ξέρεις, επειδή κάποιος άλλος προσπαθεί να σου βάλει στο μυαλό πως αυτό που είδες δεν είναι αυτό που είδες.

Ποδοσφαιρικά, από πολέμους, αυτό τον καιρό, άλλο τίποτα. Πόλεμος με το κατεστημένο, πόλεμος εμφύλιος με τη διοίκησή μας, άλλος πόλεμος εμφύλιος μεταξύ μας με πολιτικές προεκτάσεις, πόλεμος εξουσίας στα ΜΜΕ της πόλης και των πρεσβευτών της στην πρωτεύουσα, όποιος θέλει να πολεμήσει κάτι θα βρει να στοχεύσει με το ντουφέκι του. Κοινό σημείο όλων: Είναι επικοινωνιακοί. Έστω, στο μεγαλύτερο κομμάτι τους. Η ουσία δεν αλλάζει, η ομάδα παίζει έναν αγώνα, τον κερδίζει ή τον χάνει, συνεχίζει το δρόμο της. Όλα τα υπόλοιπα, τα ετερόφωτα και τα παρασιτικά, είναι που εμπλέκονται σ’ αυτούς τους πολέμους.

Τελικό σκορ 3-2, τρεις βαθμούς ο ΠΑΟΚ, φάγαμε τόσες κάρτες, είχαμε τόσους τραυματισμούς, πάμε για το επόμενο ματς. Αυτά είναι τα ουσιώδη. Από εκεί και πέρα, ό,τι και να πεις, ό,τι και να γράψεις είναι επικοινωνιακό. Είτε «τεράστια νίκη κόντρα σε διαιτησία και εντεταλμένους», είτε «νίκη με σφαγή και με σύμμαχο τη διαιτησία», αλλά και όλα τα ενδιάμεσα και τα παραλειπόμενα, η ουσία είναι η νίκη. Ή η ήττα, ή η ισοπαλία. Εσύ είδες πώς ήρθε αυτή η νίκη, είδες το πέναλτι του Πανιώνιου, είδες το πέναλτι του ΠΑΟΚ, είδες το ακυρωμένο γκολ του Πανιώνιου, είδες τις φάσεις όπου ο διαιτητής έδωσε και αυτές που δεν έδωσε κάρτες, τέλος. Είδες, άρα ξέρεις. Και αφού ξέρεις, σημαίνει πως δεν έχει κανείς να σου μάθει τίποτε άλλο. Ξέρεις. Βάζοντας τον εγκέφαλό σου στο πλυντήριο, δεν υπάρχει περίπτωση να μάθεις κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη ξέρεις: Αυτό που είδες με τα μάτια σου. Μόνο να το κάνεις χειρότερο μπορείς, δηλαδή να μάθεις κάτι άλλο από αυτό που είδες: Να σε μολύνει η προπαγάνδα –είτε η οικεία, είτε η απέναντι.

Η Νόβα, αναγκαστικά, ως μοναδική πάροχος εικόνας του Πρωταθλήματος, αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα πηγής πληροφορίας, καθώς κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται σε όλα τα ματς. Το βασικό σκέλος του προϊόντος της, δηλαδή η εικόνα από τους αγώνες, δεν είναι –και δε θα μπορούσε να είναι- υπό αμφισβήτηση: Μας δείχνει ακριβώς αυτό που συμβαίνει στο χορτάρι. Με ένα, δύο, τρία πλάνα, με ριπλέι, με επαναλήψεις των αγώνων μέσα στην εβδομάδα, με εκπομπές, χάι-λάιτς, τα πάντα. Δεν κρύβει, δεν μπορεί να κρύψει τίποτα. Το μόνο που μπορεί είναι να προσπαθήσει να μας πείσει πως αυτό που βλέπουμε δεν είναι αυτό που βλέπουμε. Και, ενίοτε, το κάνει. Προσπαθεί, τουλάχιστον.

Από την ημέρα που έγινα συνδρομητής στη Νόβα (τον Σεπτέμβριο του 2013) μου έκανε εντύπωση το πόσοι σπουδαίοι επαγγελματίες εργάζονται εκεί. Θα γράψω ονόματα, δεν έχω κανένα θέμα, ούτε τους ξέρω, ούτε τους έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου και ενδεχομένως να μην τους συναντήσω ποτέ. Κανελλάκης, Πρίντεζης, Πάγκος, Μπότσαρης και 2-3 άλλοι που δυστυχώς δε συγκρατώ τα ονόματά τους, αλλά είναι πραγματικά αγαλλίαση για μένα να βλέπω ένα ματς –οποιοδήποτε ματς- και να τους ακούω. Μου δίνουν την εντύπωση πως δεν κάνουν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό για το οποίο τους πληρώνω: Τη δουλειά τους, δηλαδή να συνοδεύουν την εικόνα με τη φωνή τους, δίχως να προσπαθούν να αλλοιώσουν, θετικά ή αρνητικά, αυτό που βλέπω που είναι το ίδιο με αυτό που βλέπουν και αυτοί.

Πιο ισχυρή εντύπωση, όμως, μου έκανε πόσοι προβληματικοί άνθρωποι εργάζονται στη Νόβα. Χειρότερος όλων, ίσως επειδή δεν έχει ιδέα πόσο κακός είναι και στη δουλειά του και στην εκπλήρωση της όποιας ατζέντας του, ο Καρπετόπουλος, ενδεχομένως συμπαρασύροντας τον Πανούτσο που πλέον φαίνεται πως δεν έχει να δώσει τίποτα πέρα από το σιγόντο «αφού έτσι λένε και οι άλλοι, έτσι θα είναι». Ο Λυκουρόπουλος, ο άνθρωπος που θεωρεί πως είναι μεγαλύτερος από το ίδιο το παιχνίδι, με μόνιμη χροιά ειρωνείας για το προϊόν που του πληρώνει το μισθό –κάποιος που εξευτέλισε σε ζωντανή μετάδοση ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ σε αγώνα της Τούμπας και καμάρωνε. Ο Βλάχος, τόσο ταυτισμένος οπαδικά με τον Ολυμπιακό που δεν μπορεί καν να κρύψει χαρά και λύπη. O Κάραλης, με μια πορεία στο συγκεκριμένο κανάλι που θα μπορούσε να τον αναδείξει ως σημείο αναφοράς, που έκανε «περιγραφή» σαν οπαδός από το πέταλο ή από το καφενείο πριν λίγες μέρες και του ‘πεσε η σοβαρότητα στον υπόνομο. Και μια κοπελίτσα, δε θυμάμαι πώς τη λένε, που διέκοψε την απίστευτη συγκίνηση και το κλάμα παλαίμαχου του Ολυμπιακού για το θάνατο παλιού συναδέλφου του παλαίμαχου του Παναθηναϊκού επειδή «μας πιέζει ο χρόνος», αλλά κανείς δε βρέθηκε να διακόψει το κλάμα του Θεοδωρίδη σε ζωντανή μετάδοση -εκεί δεν πιέζει ο χρόνος.

Και καλοί και κακοί. Και σοβαροί και καραγκιόζηδες. Και κάποιοι ανάμεσα, πιο κοντά στο ένα ή στο άλλο. Το μόνο κοινό στοιχείο των εργαζομένων στη Νόβα, το κανάλι που μας δίνει επί πληρωμή την εικόνα από τους αγώνες του πρωταθλήματος, είναι η απώλεια της δημοσιογραφικής τους ιδιότητας. Η αυτοφίμωση. Η αποδοχή τους να μη λένε τη γνώμη τους γι’ αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους και τα μάτια μας. Δεν έχει προηγούμενο κάτι τέτοιο, είτε τους το επέβαλαν είτε το αποφάσισαν μόνοι τους. Ο φόβος για το χαμένο μισθό ή ο φόβος για τη σωματική τους ακεραιότητα, κάποιος φόβος τους κέρδισε και τους ανάγκασε να πάψουν να τηρούν τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Για μένα, όλοι οι εργαζόμενοι της Νόβα που περιγράφουν αγώνες αυτοφιμωμένοι δεν είναι δημοσιογράφοι –γιατί ο δημοσιογράφος δεν φοβάται τίποτα. Σέβομαι αυτό που κάνουν, σέβομαι τους φόβους τους και δεν ισχυρίζομαι πως στη θέση τους θα έκανα κάτι διαφορετικό. Αλλά η λέξη «δημοσιογράφος» ως ιδιότητα δεν αξίζει σε κανέναν τους. Είναι «ιδιωτικοί υπάλληλοι», άλλοι καλοί και αξιοσέβαστοι, άλλοι κακοί και αξιοθρήνητοι. Δημοσιογράφοι, πλέον, δεν είναι, δεν τους αξίζει –και ελπίζω πως, οι καλοί, θα είναι δίκαιοι με τον εαυτό τους και θα το παραδέχονται.

Τους πληρώνω, γι’ αυτό και τους κρίνω. Το να πληρώνω τον Καρπετόπουλο για να με ειρωνεύεται πως «στην επόμενη εκπομπή θα εξηγήσουμε γιατί η Γη γυρίζει», ενώ μετά από μισή ώρα ριπλέι της φάσης του γκολ του Πανιωνίου που ακυρώθηκε αντί να πει το προφανές «η γραμμή είναι σωστή, αλλά όπως και να ‘χει, βάσει κανονισμού ο παίκτης είναι οφσάιντ» λέει «η ΦΙΦΑ έχει δώσει εντολή πως σε κάθε αμφισβήτηση ο διαιτητής αποφασίζει υπέρ του επιτιθέμενου» αυτό είναι προπαγάνδα. Στεγνή, καθαρή, ενδεχομένως και σπονσοραρισμένη. Το πόσο άθλιος υπάλληλος είσαι φαίνεται από αυτό που εν τέλει «συμπεραίνεις»: Και ποιος σου είπε, ρε φίλε, πως ο επόπτης αμφισβητούσε τη φάση για να τη δώσει υπέρ του επιτιθέμενου; Δε σου πέρασε από το μυαλό πως απλώς είδε το οφσάιντ και σήκωσε τη σημαία; Δεν μπορείς να φανταστείς πως οι άνθρωποι, καμιά φορά, ξέρουν τη δουλειά τους και την κάνουν σωστά; Λογικό.

Φτύσιμο

Φτύσιμο

Την γκόμενα που σε παρακαλάει τη φτύνεις. Παλαιό αξίωμα, αθάνατος κανόνας. Όσο σε πρήζει, όσο σε ζαλ ...

Read more
Γροθιά

Γροθιά

Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικρ ...

Read more
0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
Συνείδηση

Συνείδηση

Αμφιταλαντεύτηκα, πάλεψα μέσα μου για αρκετή ώρα, μέχρι και ερώτημα στους φίλους μου έβαλα στο Faceb ...

Read more
2017-2018

2017-2018

Τα αποτελέσματα, ο&io ...

Read more
Aγγελόσκυλα

Aγγελόσκυλα

Δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσεις με αφοσιωμένους Μουτζαχεντίν του Άγγελου και να μη σπάσουν τα νεύρ ...

Read more
Τάιμλαϊν

Τάιμλαϊν

Αυτό είναι το timeline των π&rho ...

Read more
Νάσος

Νάσος

Η περίπτωση του ασύ&lambda ...

Read more
Παρασκευή

Παρασκευή

Θα ήμουν στην ηλικία ...

Read more
Αποδείξεις

Αποδείξεις

Γράφω ποιο είναι το &r ...

Read more
Επαγγελματίας

Επαγγελματίας

Ο πρώην συνάδελφος και νυν κολλητός και αδερφός Θ ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος επαγγελματίας Παο ...

Read more
Σκάμμα

Σκάμμα

Όπως είμαστε χαμηλά στην 4, βλέπω έναν πιτσιρικά πίσω από την εστία, γνωστό σουλούπι, δεν μπορεί να ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.