Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

kypello elladosΒασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος Ζαγοράκης.

Προσπαθούσα να ζυγίσω τη βαρύτητα ανάμεσα σε όσα προκάλεσε (θετικά και αρνητικά) ο προπονητής του ΠΑΟΚ και όσα (αρνητικά) ο πρώην ποδοσφαιριστής, πρώην αρχηγός, πρώην πρόεδρος, πρώην σωτήρας και πρώην επαναστάτης. Μετά, σκέφτηκα πως ίσως αδικώ τον Κλάους, στην καλύτερή του χρονιά από τότε που παίζει στην ομάδα αλλά και τον Κάτσε, που είναι ο καταλύτης από τη μέρα που επέστρεψε στην εντεκάδα μετά την περιπέτεια με την ηλίθια φωτογραφία. Υπάρχει και το ενδεχόμενο να μη δίνω την πρέπουσα προσοχή στον παράγοντα Ιβάν Σαββίδης, που έκανε και τι δεν έκανε μέσα στο 2014. Πολλοί οι υποψήφιοι –αν λάβω υπόψη και το μπάσκετ, με το οποίο άρχισα να ασχολούμαι μόλις τον προηγούμενο Μάιο, ο Μπάνε και ο Σούλης σίγουρα διεκδικούν έστω να συμπεριληφθούν σε αυτούς.

Τελευταία ημέρα του χρόνου σήμερα και κατέληξα στην απόφασή μου. Πρόσωπο της χρονιάς για μένα, αλλά και για όλους τους συντελεστές της σελίδας μας, δηλαδή εμένα, δεν είναι ούτε ο Άγγελος (που δίχασε και διχάζει ακόμα όσο κανένας, αλλά μας έχει ψηλά με ψιλά), ούτε ο Ζαγοράκης (ο σκύλος που τόσο χαρωπά κούνησε την ουρά στον μεγαλύτερο τραμπούκο της σύγχρονης πολιτικής ηγεσίας), ούτε ο Κλάους (ας είναι πρόσωπο της επόμενης χρονιάς, σηκώνοντας μια κούπα ως αρχηγός, ούτε ο Κάτσε (που ολοένα και γίνεται καλύτερος αλλά ακόμα έχει δρόμο). Ούτε ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, όσο αμφιλεγόμενη κι αν είναι η παρουσία του –πέρα από την οικονομική σταθερότητα, τα υπόλοιπα που αφορούν στην παρουσία του στον ΠΑΟΚ είναι άκρως αρνητικά έως ντροπιαστικά: Οι επιλογές συνεργατών, ο τρόπος διοίκησης εξ αποστάσεως, η παρεμβατικότητα στο αγωνιστικό, οι ηλίθιες δηλώσεις, οι αγκαλίτσες, η αδυναμία του να νιώσει ΠΑΟΚ δυόμισι χρόνια στο τιμόνι.

Από το 2014 που φεύγει απόψε, θα κρατήσω ως σημαντικότερο πρόσωπο τον Γιώργο Γεωργιάδη, γνωστότερο ως «Γου Χου». Θεωρώ πως η παρουσία του στον πάγκο του ΠΑΟΚ σημάδεψε τη χρονιά, υποθήκευσε την επόμενη και άλλαξε τα πάντα στον τρόπο που οι περισσότεροι βλέπουν τον ΠΑΟΚ τους. Η ομάδα που παρέταξε στον τελικό του Κυπέλλου, ο τρόπος που αγωνίστηκε, η συνολικά ντροπιαστική εικόνα και όλες οι παράμετροι εκείνου του απογεύματος θα μείνουν στην ιστορία ως μία από τις χειρότερες μέρες που μπορεί να ζήσει ένας Παοκτσής –εκτός από αυτούς που πηγαίνουν στο γήπεδο απλώς για να αυτοθαυμάζονται πόσο ωραία συνθήματα λένε με τους φίλους τους και να τραβάνε βιντεάκια με τον «υπέροχο Λαό του ΠΑΟΚ».

Ο Γεωργιάδης ανέλαβε την αποστολή να κοουτσάρει τον ΠΑΟΚ στον τελικό του Κυπέλλου και απέτυχε όσο θα αποτύχαινε οποιοσδήποτε τυχαίος σχετικός ή άσχετος με την προπονητική αν τον έβαζες ουρανοκατέβατο στον πάγκο τη μέρα του αγώνα. Ο ΠΑΟΚ έχασε σε κανονικό, μονό τελικό μετά από 30 χρόνια, έχασε παταγωδώς, έχασε καθαρά, δεν διεκδίκησε σε καμία στιγμή τίποτα, υποχώρησε από το πρώτο δευτερόλεπτο και έκανε θέμα χρόνου τη συντριβή που βλέπαμε όλοι από την κερκίδα να έρχεται όταν η άμυνά μας δυσκολευόταν να αλλάξει πασούλες στις πρώτες στιγμές του αγώνα. Ο ΠΑΟΚ έχασε μπροστά σε είκοσι τόσες χιλιάδες ταλαιπωρημένους εκδρομείς, έχασε έναν τίτλο μετά από δέκα χρόνια και ενώ στα προηγούμενα δύο ραντεβού είχε σηκώσει την κούπα με την αύρα και μόνο –δύο ραντεβού που είχε σημαδέψει προσωπικά ο ίδιος ο φετινός του προπονητής.

Δεν μηδενίζω την αξία του Γεωργιάδη ως επαγγελματία σε καμία περίπτωση. Κέρδισε τον Ολυμπιακό με ανατροπή στο πρώτο ματς του μετά την απομάκρυνση Στέφενς, τον απέκλεισε στο ιστορικό ματς των 105 λεπτών με τον Μάνταλο, άρα κάτι κατέχει από το θέμα. Αλλά στο σημαντικότερο ματς της δεκαετίας, μπροστά ίσως στον πιο διψασμένο Λαό λόγω όσων έχουν προηγηθεί τα τελευταία χρόνια μετά τον Μπατατούδη και έως να φτάσουμε στο σήμερα, με Γούμενο, Παγώνη, πρωτοδικεία, Ζαγοράκη, Βρύζα, Σαχπαζίδη, Σάντος, Σπάθα, Καμπάνη, Φλωρίδη, Ιβάν, Τσιστιακόφ, Μπόλονι, Δώνη, Γκοντζάρεβα, Στέφενς, φτάσαμε, εν τέλει, να διεκδικούμε μια κούπα –και με σφυρίχτρα που εσχάτως δε μας έδινε σημάδια μεροληψίας. Είχαμε καλύτερη ομάδα, είχαμε καλύτερη φόρμα, είχαμε καλύτερο κόσμο, το θέλαμε περισσότερο, το αξίζαμε περισσότερο –το χάσαμε με κάτω τα χέρια. Κι όταν χάνεις τόσο εύκολα, όταν κανείς δεν παίζει όπως θα έπρεπε να παίξει, όταν αυτό που βγαίνει στο χόρτο είναι κάτι τόσο απελπιστικό και ηττοπαθές, η ευθύνη ανήκει στον προπονητή. Σ’ αυτόν που σχεδίασε, εκτέλεσε, απέτυχε.

Ο Γεωργιάδης μάσησε στην τρομοκρατία του Χαριλάου, αφήνοντας δύο βαθμούς. Άφησε άλλους τόσους και στη Ριζούπολη, κοντεύοντας να χάσει στις καθυστερήσεις κι ενώ είχε προηγηθεί με 0-3. Έχασε έναν βαθμό για τα πλέι-οφ με την ήττα στη Λιβαδειά, όπου προφύλαξε τους πάντες και ξεφτιλίστηκε την τελευταία αγωνιστική –αυτός ο βαθμός θα μας πήγαινε στο Τσάμπιονς Λιγκ ακόμα και με τους -3. Όπως και να ‘χει, έχασε το Κύπελλο, έχασε τα πλέι-οφ, έχασε την ομάδα που έπαιζε σαν ένα μάτσο πιτσιρίκια στην αλάνα. Ακόμα πιο ενοχλητική ήταν η στήριξή του από όλο τον έντυπο κόσμο του ΠΑΟΚ, καθώς στους δυόμισι μήνες που κράτησε η παρουσία του στον πάγκο οι περισσότεροι οπαδογράφοι έγιναν αγιογράφοι: «Πώς να προλάβει να κάνει ομάδα», «ανέλαβε καμένη γη», «ο Στέφενς δεν είχε δουλέψει καθόλου», «και μόνο που ανέλαβε με τέτοιες συνθήκες είναι ήρωας» και τα σχετικά.

Συμπερασματικά: Δέχτηκε να παίξει με τη φωτιά, έπαιξε, κάηκε. Του ‘λαχε να χάσει το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε χάσει τα τελευταία τριάντα χρόνια μέσα σε 90 λεπτά: Μια κούπα που μας άξιζε εκατό τοις εκατό. Η επιρροή αυτής της απώλειας είναι ακόμα εμφανής στην κερκίδα, καθώς στην Τούμπα σπάνια εμφανίζονται περισσότεροι από όσους κατέβηκαν εκείνη τη μέρα στην Αθήνα, ενώ στα περισσότερα ματς δεν πηγαίνουν ούτε οι μισοί, με τον ΠΑΟΚ πρωτοπόρο από τις πρώτες αγωνιστικές. Με τον Ιβάν στο φόντο να κάνει αγκαλίτσες, θεωρώ πως ο Γιώργος Γεωργιάδης είναι το πρόσωπο της χρονιάς. Δοκάρι και μέσα, θα ήταν επειδή μας έφερε μια ιστορική κούπα που την πανηγυρίσαμε είκοσι τόσες χιλιάδες μέσα στην Αθήνα –δοκάρι και έξω, ένας απολύτως αποτυχημένος σε μια από τις πιο ιστορικές μας στιγμές.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038