Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

anastmmeΈχουμε, λοιπόν, ένα όνομα συγκεκριμένου ανθρώπου που προσπαθεί εντεταλμένα να κάνει κακό στον ΠΑΟΚ: Δημήτρης Ευαγγελάτος, αρθρογράφος της SportDay.

Αυτό προκύπτει καθώς ο Άγγελος Αναστασιάδης διέψευσε χθες το εκτενές άρθρο του κυρίου Ευαγγελάτου περί συμφωνίας με την Εθνική, στο οποίο μας καλούσε, μάλιστα, να κάνουμε και μόκο: «Αν ο ΠΑΟΚ δει το δάσος (χείρα βοηθείας στην Εθνική ομάδα στον πιο κρίσιμο αγώνα της) και όχι το δέντρο (τι κουβεντολόι θα προκαλέσει στη Θεσσαλονίκη μια τέτοια προσωρινή μετακίνηση), θα συναινέσει». Δεν πρόκειται για εικασία ή για υποκειμενική άποψη. Ο άνθρωπος έγραψε «αποκλειστικά» την «είδηση», πήγε να προκαλέσει πρόβλημα στον ΠΑΟΚ και έφαγε τα μούτρα του. Τώρα, θα πρέπει να το πληρώσει επαγγελματικά από αυτούς που πήγε να κοροϊδέψει. Κάθε παοκτσήδικο κλικ στη Sportday είναι πλέον ξεφτίλα.

Τα περιστατικά περίεργων κινήσεων από ανθρώπους των ΜΜΕ πληθαίνουν τελευταία, όσο η ομάδα παραμένει στην κορυφή –κάτι που έχει πολλαπλή σημασία και θέλει ανάλυση. Δεν μπορώ να τους αποκαλέσω «δημοσιογράφους», καθώς ο δημοσιογράφος είναι ένα επάγγελμα-λειτούργημα δοξασμένο, γιγάντιο, βουτηγμένο σε θυσίες και αίμα. Η λέξη «οπαδογράφος» ταιριάζει καλύτερα, καλύπτοντας την τρύπα στη δεοντολογία που δεν προβλέπει πουθενά την παράγραφο «όταν ο δημοσιογράφος θεωρεί πως γράφοντας την αλήθεια θα κάνει κακό στην ομάδα του, γράφει ψέματα συνειδητά ή απλώς κάνει αυτό που του λέει η ΠΑΕ –με κόπι & πέιστ ή θολώνοντας κάπως το κείμενο με διαφορετικές λέξεις». Ήδη, έχω μετρήσει έξι (έξι!) περιπτώσεις Παοκτσήδων οπαδογράφων που γράφουν συνειδητά ψέματα «για να προστατεύσουν την ομάδα», «για το καλό της ομάδας», «για να μην τα μάθουν οι εχθροί μας και τα χρησιμοποιήσουν εναντίον μας». Αλλά ούτε οι δημόσιες σχέσεις περιλαμβάνονται στον κώδικα δεοντολογίας, φυσικά.

Πατρονάρισμα στη σκέψη μας. Να ήταν από ιδεολόγους, από σπουδαγμένους προβοκάτορες, από επιστήμονες προπαγανδιστές, θα είχε ενδιαφέρον. Τώρα επιλέγουν τι θα μας ταΐσουν «για το καλό μας» αμόρφωτα υβρίδια δημόσιας γραφής, ανθρωπάκια εξαρτημένα από τα τέσσερα γράμματα επαγγελματικά και οικονομικά με τον κίνδυνο αποκλεισμού από αυτά να ισοδυναμεί με την καταστροφή τους. Όταν καθορίζουν τι θα ξέρουμε εμείς για τον ΠΑΟΚ άνθρωποι τόσο χαμηλού επιπέδου αυτό λέει πολλά για το δικό μας επίπεδο. Επιβάλλονται απόψεις και σενάρια από οποιονδήποτε βρέθηκε, όπως κι αν βρέθηκε, να αναρτά πέντε παραγράφους και να καταπίνονται αμάσητες από τους περισσότερους Παοκτσήδες που, συναισθηματικά, καταναλώνουν οτιδήποτε έχει μέσα του τα αρχικά Π.Α.Ο.Κ. δίχως προκαταλήψεις. Αν ένιωθα μέρος του «Λαού του ΠΑΟΚ» θα ντρεπόμουν γι’ αυτό –ευτυχώς για μένα, νιώθω σκέτο «Παοκτσής», γιατί ο δικός μου Λαός πέθανε μαζί με την εποχή του, δεν αποδέχομαι καμία συγγένεια με τη σημερινή κατάντια.

Επικοινωνιακά, ο ΠΑΟΚ διοικείται από λίγους ανθρώπους που μεταφέρουν προς τα έξω όσα συμβαίνουν από μέσα. Αυτό που μεταφέρεται τον τελευταίο καιρό θυμίζει αρκετά Ολυμπιακό Πειραιώς, ομογενοποιημένη πληροφορία, με ακραία παραδείγματα κειμένων όπου σε δύο διαφορετικά ΜΜΕ υπάρχει το ίδιο ακριβώς πράγμα δίχως διαφορά ούτε στα σημεία στίξης: Καρφώθηκαν από μόνοι τους. Λες να είναι απαραίτητο συστατικό πρωταθλητισμού ο έλεγχος των ΜΜΕ από την ΠΑΕ για να το κάνουμε «όπως οι γάβροι»; Δεν ξέρω. Θα δείξει η συνέχεια. Εγώ, προσωπικά, πιστεύω πλέον μόνο στα μάτια και τα αυτιά μου: Πληροφορία είναι μόνο αυτό που βλέπω και ακούω ο ίδιος στο γήπεδο και αυτό που βλέπω και ακούω ταυτόχρονα να λέει κάποιος στις δηλώσεις του –ούτε να μεταφέρουν δηλώσεις δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι πια.

Κουράστηκα, όμως, να μου λένε «πρέπει να τους ξεσκεπάσουμε», «να πούμε στον κόσμο ποιοι τον δηλητηριάζουν», «να γράψουμε ονόματα για να τους ξέρει ο Λαός και να τους ξεγράψει». Κανείς δε θα ξεσκεπάσει κανέναν και κανείς δε θα γράψει ονόματα –οι καιροί είναι άγριοι. Αν ο Παοκτσής δεν αντιλαμβάνεται από μόνος του τι συμβαίνει όταν διαβάζει σε δύο εντελώς διαφορετικά σάιτ το ίδιο ακριβώς κείμενο με κόπι & πέιστ και ένα άλλο σάιτ γράφει το εντελώς αντίθετο, δεν μπορεί κανείς να σώσει κανέναν. Και, στην τελική, συνήθως όσοι αναλαμβάνουν να σώσουν τους άλλους είναι αυτοί που μένουν στο τέλος με το πρόβλημα στα χέρια.

Απευθύνομαι περισσότερο στους συνοπαδούς μου με χρόνια στην πλάτη και με γνώσεις εκ των έσω, που σκάνε καθημερινά και βγάζουν αφρούς: Σας ξεπέρασε η εποχή, τσάμπα τρελαίνεστε. Το παιχνίδι παίζεται πλέον με άλλους κανόνες και αυτά τα παλαιολιθικά περί κούτελου, ντρομπροσύνης, ηθικής και γνήσιας μαγκιάς μόνο στο περιθώριο μπορούν να σας θέσουν. Δεν έχεις επαφή με «τον κόσμο» μιλώντας κανονικά, δε σε ακούει κανένας όταν λες σκέτη την αλήθεια. Θέλει κορδέλες, θαυμαστικά στους τίτλους, μισές αλήθειες –θέλει εκμετάλλευση του συναισθήματος. Άμα είσαι γνήσιο Παοκτσάκι δεν μπορείς να το κάνεις. Υπάρχουν αυτοί που μπορούν. Σε κέρδισαν. Σε έστειλαν στο περιθώριο. Σε έβγαλαν εκτός παιχνιδιού. Πάρ’ το απόφαση.

Δεν έχει να κάνει με «κατάθεση όπλων», όπως με κατηγόρησε πρόσφατα ένας ενδιαφέρων συνοπαδός. Ούτε με «συμπόρευση», ούτε με «σιωπή», ούτε με τίποτα. Πριν με κατηγορήσεις για οτιδήποτε, μάθε πως αγαπημένο μου βιβλίο είναι ο Δον Κιχώτης και αγαπημένη μου ταινία το Manderlay –διάβασε το ένα, δες το άλλο και θα καταλάβεις γιατί δεν πρόκειται να «προσπαθήσω να ξυπνήσω τον κόσμο», όπως εσύ και όπως με προτρέπεις να κάνω κι εγώ. Ο δονκιχωτισμός μου έχει προορισμό τον ΠΑΟΚ, όχι τα παράσιτά του. Και, σε αντίθεση με εσένα, συνεχίζω να παραμένω στρατιώτης κι αυτό να με καλύπτει, να με γεμίζει, να είναι η θέση μου ως γρανάζι η καλύτερη θέση που θα μπορούσα να έχω για να προσφέρω. Παραμένω «άλλος ένας».

Κενό

Κενό

Σαν σήμερα, πριν από α&kappa ...

Read more
Δευτεριάτικα

Δευτεριάτικα

Όταν λες «ήρθε μια πέτρα στο παράθυρο και έσκασε δίπλα στο κεφάλι μου» διηγείσαι την ιστορία από πρώ ...

Read more
Χερούλι

Χερούλι

Σελίδα 59: «Επέλεξα ν&a ...

Read more
Spiaggia

Spiaggia

Τελικά ο Ρόμπερτ είχ&e ...

Read more
Κουζίνα

Κουζίνα

Το μόνο εύκολο, μέρε ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more
0034

0034

Ώρες ώρες αναρωτιέμ&alpha ...

Read more
Στρίμωγμα

Στρίμωγμα

Βρεθείτε στη θέση τους. Χωρίς ειρωνείες και χωρίς πλάκα, μπείτε στο μυαλό τους εκείνη την ώρα που κα ...

Read more
Κανίβαλοι

Κανίβαλοι

Δε μου φτάνει η κλα& ...

Read more
Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη

Θα παίζαμε σήμερα μ&epsilon ...

Read more
Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε μι& ...

Read more

Βλαμμένος

Υποκατηγορία του Αθηναίου Παοκτσή είναι ο Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής. Πρόκειται γι’ αυτούς που δεν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.