Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

dikosmouΟ Λαός του ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο οι Παοκτσήδες του «ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα». Στην κερκίδα υπάρχει μεγάλη διαφορά στον τρόπο που ο καθένας νιώθει τον ΠΑΟΚ.

Τον «δικό του» ΠΑΟΚ. Αλλιώς τον βλέπω εγώ, αλλιώς τον βλέπεις εσύ, αλλιώς ο άλλος. Κοινές οπτικές ποτέ δεν υπήρξανε, ακόμα και στα χρόνια της συμπαγούς λαοθάλασσας που κατάφερε να φτάσει όσο δε θα φτάσει ποτέ άλλη γενιά τον όρο «οικογένεια» στο, ας το πούμε, οπαδικό κίνημα. Πάντα είχες διαφορές, μικρές ή μεγάλες, στο πώς βλέπεις τον ΠΑΟΚ, τι σημαίνει για σένα, τι είναι αυτό που βάζει μπρος στην ψυχή σου και σε στέλνει να τρέχεις ξοπίσω του.

Η «δική μου» γενιά, που με βρήκε σχεδόν αμούστακο και με άφησε μετά από λίγα χρόνια να θαλασσοδέρνομαι μονάχος, απλώς είχε μικρές διαφορές, τόσο μικρές που φαίνονταν ασήμαντες –γι’ αυτό έμεινε στην ιστορία ως «η καλύτερη οπαδική γενιά» Παοκτσήδων και γι’ αυτό μνημονεύεται ακόμα. Έτυχε, ίσως, βοήθησαν οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής, βοήθησαν και οι άνθρωποι που η μοίρα τους έβαλε μπροστά να μας οδηγούν –όπως και να ‘χει, τυχαία ή όχι, η τελευταία γενιά του τσιμέντου πραγματικά έχει να θυμάται το δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων που παίζαμε μπάλα από την κερκίδα. Δεν το καυχήθηκα ποτέ πως υπήρξα μέλος εκείνης της μεγάλης παρέας, δεν την έφτιαξα εγώ, δε συνηθίζω να το παίζω μάγκας επειδή έτυχε να βρεθώ σε μια συγκυρία. Αν γεννιόμουν είκοσι χρόνια αργότερα, θα πρωτογνώριζα τον ΠΑΟΚ ως ρεβολουθιόν, είναι και θέμα τύχης.

Για μένα, πάνω απ’ όλα είναι η οικογένειά μου. Εγώ, το άλλο μου μισό και ό,τι υπάρχει προς τα κάτω –προς το παρόν δύο παιδιά. Μετά από την οικογένειά μου είναι ο ΠΑΟΚ. Ο δικός μου ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ που με έκανε άντρα και μου ‘δειξε τη ζωή από την άλλη πλευρά, αυτή που δε μαθαίνεται στο σχολείο και στο σπίτι, που μ’ έμαθε να μη σκύβω ποτέ το κεφάλι, να θυμάμαι πως ακόμα κι αν δε φτάσω στο τέρμα θα ανταμειφθώ από τη διαδρομή, πως όσο στέκομαι όρθιος σημαίνει πως κανείς δε με νίκησε. Ο ΠΑΟΚ που μου κάλυπτε οποιαδήποτε φιλοσοφική, κοινωνική, πολιτική και θεωρητική αναζήτηση ως ζωντανό πείραμα, ήταν όλα μαζί και ήταν όλα ελεύθερα να τα ρουφήξεις ως το μεδούλι –αρκεί να την έψαχνες. Ο ΠΑΟΚ που μου έδειξε τι άνθρωπος είμαι και μου επέτρεψε να ζήσω ως κύτταρό του έτσι όπως είμαι, δίχως ποτέ να κάνω υποχωρήσεις ή παραχωρήσεις από την ψυχή μου, με δέχτηκε ατόφιο, δίχως καμιά προκατάληψη, δίχως να με κρίνει ή να μου κουνήσει το δάχτυλο. Ο δικός μου ο ΠΑΟΚ δεν έχει σχέση με τον ΠΑΟΚ κανενός. Όπως όλοι οι ΠΑΟΚ, ένας-ένας ξεχωριστά. Αλλά όσο πιο μικρές οι διαφορές, τόσο πιο μικρή κι η απόσταση.

Μετά την οικογένειά μου, πάνω απ’ όλα βάζω τον ΠΑΟΚ –τον δικό μου ΠΑΟΚ, να μην το μπερδεύω. Με θεωρώ γνήσιο Παοκτσή, κι ας βάζω τον ΠΑΟΚ δεύτερο στην ιεραρχία, γιατί όπως μου μάθανε όλοι οι δάσκαλοι που πέρασαν από τη διπλανή θέση, ο ΠΑΟΚ είναι η δεύτερη οικογένειά μου. Κι ο καθένας μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του γνήσιο ή όχι με βάση τα δικά του κριτήρια, όπως το κάνω κι εγώ μπορεί να το κάνει κι ο διπλανός μου. Άλλος βάζει πρώτα την οικογένειά του, άλλος βάζει τη θρησκεία του, άλλος βάζει και το κόμμα του, άλλος βάζει και την επαγγελματική του ιδιότητα, άλλος βάζει και τις ουσίες, το αλκοόλ, το αραλίκι του, τη μαγκιά του, την ποζεριά του, άλλος βάζει τα πάντα και αφήνει τελευταίο τον ΠΑΟΚ, τον έχει ως το πιο ποταπό πράγμα της ζωής του, αλλά έρχεται στο γήπεδο και χειροκροτάει, όταν δεν κάνει όλα τα υπόλοιπα σημαντικά. Παοκτσής είναι κι αυτός. Δεν τον κρίνω, δεν τον μετράω με το πώς βλέπει και τι σημαίνει γι’ αυτόν ο ΠΑΟΚ, δε νιώθω καλύτερος ή χειρότερός του. Όλοι ΠΑΟΚ είμαστε –λίγο ή πολύ, πάντα ή μόνο την Κυριακή, γνήσιοι ή από σπόντα.

Δεν έχει μείνει πολύ να φιλοσοφήσεις μετά από τόσα χρόνια. Πάνω από τη μισή μου ζωή την έχω περάσει στα γήπεδα, είκοσι πέντε στα σαράντα, τη μια χρονιά με το διαρκείας, την άλλη μόνο σε 2-3 ματς, την παράλλη στα μισά, όπως μου ‘ρθει. Αλλά πάντα κοντά. Χάθηκε ο ΠΑΟΚ που γνώρισα, πέθανε μια εποχή και μαζί της πέθανε η οικογένεια ΠΑΟΚ, τώρα είμαστε άνθρωποι ο ένας δίπλα στον άλλο με μοναδικό κοινό το ότι τραγουδάμε το ίδιο πράγμα ταυτόχρονα. Είναι μεγάλες οι διαφορές πια, σα να καθόμαστε είκοσι μέτρα απόσταση στα διπλανά καρεκλάκια. Αλλά και τι να κάνεις, δεν μπορείς να πενθείς μόνιμα για όσα πεθάνανε, συνεχίζεις με ό,τι έχεις, για όσο αντέχεις και όσο νιώθεις έστω και μια μικρή φλόγα μέσα σου.

Δεν έχω πρόβλημα με κανέναν που βλέπει τον ΠΑΟΚ ως κάτι ασήμαντο. Δε με προβληματίζει η ψυχική ιεραρχία του διπλανού μου, ποτέ δεν το έκανα και ποτέ δε θα το κάνω. Πρώτα η οικογένειά σου, μετά η πολιτική σου ταυτότητα, μετά ο ΠΑΟΚ; Δεκτόν, ώμο-ώμο θα χοροπηδάμε, δεν είναι εμπόδιο αυτό. Πριν από τον ΠΑΟΚ βάζεις και άλλα πράγματα; Το χρήμα; Την κοινωνική σου καταξίωση; Τη δουλειά σου; Χίλια δυο άλλα; Και πάλι, γιατί να έχω πρόβλημα με αυτό, ΠΑΟΚ είσαι, έτσι τον νιώθεις, μαζί θα τραγουδάμε στην ίδια κερκίδα.

Αλλά θα τα χαλάσουμε όταν κάτι από όσα βάζεις πάνω από τον ΠΑΟΚ κάνει κακό στον ΠΑΟΚ. Όταν στο όνομα και τη δόξα μιας προτεραιότητάς σου ματώνεις τον ΠΑΟΚ. Όταν συνειδητά τρυπάς την Ιδέα ΠΑΟΚ για να εξυπηρετήσεις κάτι άλλο που εσύ θεωρείς πιο σημαντικό. Εκεί έχουμε πρόβλημα. Ως τώρα δεν είχαμε. Ποτέ δε με ενδιέφερε και, θαρρώ, ποτέ δε θα με ενδιαφέρει σε ποια θέση της ιεραρχίας του βάζει κάποιος τον ΠΑΟΚ. Πρώτο, εικοστό τρίτο ή τελευταίο. Το ίδιο Παοκτσής είναι με μένα, ούτε ανώτερος, ούτε κατώτερος. Αλλά ο Παοκτσής που γνωρίζει τι κάνει, το επιλέγει συνειδητά, το αποφασίζει να δηλητηριάσει τον ΠΑΟΚ και να τον θυσιάσει στο βωμό οποιασδήποτε άλλης πίστης του, θρησκευτικής, πολιτικής ή κοινωνικής, αυτός ο Παοκτσής είναι για μένα παράσιτο. Μίασμα. Μολυσμένο κύτταρο, πρέπει να απομακρυνθεί από το σώμα του ΠΑΟΚ πριν μολύνει και άλλα.

Κουλτουριάρα

Κουλτουριάρα

Δεν υπάρχει μεγαλύ&ta ...

Read more
Εταιρεία

Εταιρεία

Όταν εργάζεσαι σε μια εταιρεία, είσαι υπάλληλος. Όταν υπηρετείς μία Ιδέα και πιστεύεις σ’ αυτή την Ι ...

Read more
Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο άμ&p ...

Read more
Μπαμπάς

Μπαμπάς

Μέχρι κάποια ηλικία, τ&o ...

Read more
Γκόμενα

Γκόμενα

Τη γνώρισα όταν ήμουν 15 χρονών. Τρομερή γκόμενα, από τις ωραιότερες γυναίκες που υπήρχαν, εκείνη τη ...

Read more
Ενδιαφέρον

Ενδιαφέρον

Με αφορμή το σχόλιο ενός –κατά δήλωση- παναθηναϊκού, ας αναλύσουμε την οπαδική συνείδηση του Παοκτσή ...

Read more
Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more
Κραυγές

Κραυγές

Οι ρατσιστικές κραυγές ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν αποτελέσει βασικό άξονα διαλεκτικής μίας αθλητική ...

Read more
Φραγή

Φραγή

Ω, ναι. Κοιμάσαι στις 3, ξυπνάς χαράματα, τέτοια μέρα, όλα κελαηδάνε. Η μικρή στις έξι παρά, το πουλ ...

Read more
Μαγικό

Μαγικό

Να το παίζεις ντεμέκ ...

Read more
Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η παρέα μας, οπότε ας ξανασυστηθώ. Λοιπόν, είμαι ο «Ισοβίτης», είμαι σαράντα χρονών, έχ ...

Read more
Σαλώμη

Σαλώμη

Στις 17 Οκτωβρίου 2007 &omicr ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.