Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

alafouzosavvidiΓια να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή του χρόνου, δε γίνεται αλλιώς.

Πώς να τους βάλεις στο μυαλό τι γινόταν, τι σήμαινε «τρομοκρατία» και «προπαγάνδα» και «στημένη σφυρίχτρα» στα χρόνια του Καπετάνιου. Κάποιοι –λίγοι- έχουν μεράκι να μάθουν την ιστορία, διαβάζουν, μελετάνε τι σημαίνει το κάθε σύνθημα που φώναζε η εξέδρα και πώς χάθηκε ό,τι χάθηκε στα δύσκολα χρόνια που δεν έχουν μαγνητοσκοπηθεί απ’ τις κάμερες, αλλά οι περισσότεροι, ενενήντα πέντε και βάλε στους εκατό, έμαθαν να μισούνε το κόκκινο και το κίτρινο και Παοκολέ έτσι μάθαμε από παιδιά ντιριντάχτα.

Η δική μου προσέγγιση, στα τριάντα χρόνια που βλέπω ελληνικό ποδόσφαιρο και έχω καλύτερη μνήμη απ’ όσους έχω γνωρίσει στη ζωή μου κι αυτό είναι το μεγάλο μου πρόβλημα, είναι πως, ιστορικά, ο Παναθηναϊκός είναι που μας έχει βάλει το χέρι στην τσέπη πιο πολλές φορές απ’ όλους τους αντιπάλους μας. Μας κλέψανε πολλά, μας πατήσανε στις γωνιές, μας έλιωσαν και μας εξευτέλισαν πολλοί και διάφοροι, έξω αλλά και μέσα από την ομάδα, αλλά η πράσινη μουρνταριά κατέχει την πιο ψηλή θέση στη λίστα των απωλειών μας, από το 1985 ως σήμερα. Έκλεβε και κλέβει ακόμα ο Ολυμπιακός, ξεδιάντροπα, ανελέητα, αλλά κλέβει απ’ όλους και κλέβει για να τους κερδίσει όλους, στερώντας κάτι απ’ όλους. Ο ΠΑΟ ήταν που, έστω, λόγω των συγκυριών, έκλεβε από τον ΠΑΟΚ και στερούσε κάτι μόνο από τον ΠΑΟΚ. Πρωτάθλημα, πρόκριση, Ευρώπη.

Ζαλισμένοι από το πάιρο-σόου πιάσαμε να χορεύουμε στη βροχή και μας έμειναν οι ωραίες φωτογραφίες από τον περσινό τελικό. Τα κάναμε λαμπόγυαλο μετά, αλλά ήταν αργά, μας είχε φάει ήδη τους τρεις πόντους ο Αλαφούζος και βγήκε να τεντώσει το σεντονάκι που δεν πρόλαβε ούτε να ανοίξει το παράθυρο, έμεινε να παραπαίει και να ξεφτιλίζεται η ομαδούλα του «λόου-μπάτζετ» και της κακομοιριάς στην Ευρώπη και φέτος. Στη δίκη, μετά, κουβάλησε και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων του Μαρινάκη, για να στηρίξει το δίκιο του πολιτισμένου ευρωπαίου έναντι στους απολίτιστους βαρβάρους που πέταξαν ψάρια στη συμπαθή ομάδα του συμπολίτη τους Ολυμπιακού που δεν είχε πειράξει άνθρωπο ο καημένος και πρέπει να τιμωρηθούν –η πράσινη μπότα στο σβέρκο μας, δεν ακούστηκε κιχ.

Το γκολ οφσάιντ του Ζιλμπέρτο Σίλβα ήταν που μας στέρησε το Τσάμπιονς Λιγκ το 2011, ο Σπάθας μας πήρε στο Χαριλάου κάθε ελπίδα για το Πρωτάθλημα που πήγε στον Παναθηναϊκό το 2010, ο Κάκος ήταν που απέβαλε το κόλλημά του, τον Πάμπλο, αντί να αποβάλει τον Σιμάο (ή «και» τον Σιμάο) το 2009 και χάσαμε το σεντόνι, όσο πας προς τα πίσω βλέπεις πως ο μόνιμος αντίπαλός μας ήταν ο Παναθηναϊκός: Είτε για την πρώτη, είτε για τη δεύτερη θέση. Τυφλωμένοι από το κόκκινο, σαν ανόητοι ταύροι, πέφταμε πάνω στο πανί και στο σβέρκο μας έπεφτε το σπαθί του πράσινου ταυρομάχου και μας αποκεφάλιζε. Χαμένες πρωτιές, χαμένες δεύτερες θέσεις, τιμωρίες, αποκλεισμοί –κι αν με τον Ολυμπιακό μας μένουν να θυμόμαστε κάποιες ιστορικές νίκες και προκρίσεις και διπλά και η μεγάλη παράδοση, με τον Παναθηναϊκό δεν τα καταφέραμε ποτέ να γίνουμε αυτό που οι περιστάσεις το απαιτούσαν, πέρα από σκόρπιες εξαιρέσεις όπου πραγματικά δεν είχαν τύχη λόγω της δικής μας ποιότητας.

Ειδικότερα στη δεκαετία του ενενήντα, πριν την ανέγερση της κόκκινης παράγκας, κάθε παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό έχει και μια συναρπαστική ιστορία. Κορύφωση, φυσικά, το «άντε ρε καραγκιόζηδες, εμείς φεύγουμε, πάμε για τσίπουρα στην Κρήνη» του Βουλινού το 1990, προάγγελος για τη μεγαλύτερη βαμβακερή σφαγή μας λίγους μήνες αργότερα και τον αποκλεισμό από τον διπλό τελικό Κυπέλλου με τον Αθηναϊκό και τη σίγουρη κούπα στο 1-0 από τον μεγάλο καθηγητή Περικλή Βασιλάκη, τη μέρα που –συμπτωματικά- τραγουδήθηκε για πρώτη φορά το «σε γνωρίζω απ’ τη φανέλα».

Ο κόσμος μας συνεχίζει να ασχολείται με τον Ολυμπιακό και τον Άρη. Αυτούς ξέρουν, αυτούς εμπιστεύονται, δε γνώρισαν πραγματικά χειρουργεία της εποχής Γιώργου Βαρδινογιάννη. Τα πιο πολλά συνθήματα τότε περιείχαν το «Βαρδινογιάννη πουσταρά», όχι μόνο του ΠΑΟΚ, ήταν πανελλήνια η αγανάκτηση και, τελευταία, ήρθε και η παραδοχή από τους ίδιους τους βάζελους που τον βρίζουνε αναδρομικά: Υστεροφημία μηδέν ο πιστολέρο των 90ς, γενικό και ολοκληρωτικό κράξιμο να το πάρει μαζί του. Έτσι.

Μόνο ο τσαμπουκάς του Μελισσανίδη κατάφερε να τον ρίξει στο καναβάτσο. Έδειξε το δρόμο, από τότε: Η κατευθυνόμενη διαιτησία, ο έλεγχος της ΕΠΟ και της ΕΠΑΕ, η τρομοκρατία στους μικρούς και το χρήμα μπορεί να χάσει μόνο από κάποιον που έχει τα τέσσερα μοναδικά συστατικά που χρειάζονται για να κερδίσεις μια καθεστώσα χούντα στο ελληνικό ποδόσφαιρο: Καλό προπονητή, καλούς παίκτες, γεμάτο γήπεδο και διοίκηση τσαμπουκάδων.

Οι αγκαλίτσες στον τελικό κόστισαν. Έκαναν θρύψαλα οποιαδήποτε πίστη είχε απομείνει προς τη διοίκηση της ομάδας, όποια κι αν ήταν ή είναι αυτή η διοίκηση. Δε νοείται να μην υπάρχει γνώστης της ιστορίας του ΠΑΟΚ και να επιτρέψει αυτό το καρναβάλι σε ζωντανή μετάδοση. Την ώρα της αγκαλίτσας θα έπρεπε να δηλώνουν παραίτηση, κι αυτοί σε ζωντανή μετάδοση, όσοι νιώθουν από Δικέφαλο και παραμένουν ως έμμισθοι υπηρετώντας την ιστορία του. Οι υπόλοιποι μισθοφόροι καλά κάνουν και μένουν, καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά μέχρι να ζητήσει κάποιος συγγνώμη για τη μεγαλύτερη προσβολή του Λαού από τον καιρό των σκυλιών του Μπατατούδη, όποιος επιχειρήσει να πουλήσει Παοκτσηδιλίκι στον κόσμο θα χαθεί πριν τελειώσει την πρόταση.

Δυο χρόνια Ιβάν πήγανε άκλαφτα εκείνη τη μέρα. Σιώπησε από τότε, έγινε ένα καλό, ηρεμήσαμε. Θα έκανε χάρη στον εαυτό του και στην ομάδα αν τόσους μήνες που δε μιλάει κάθεται και σκέφτεται πόσο χαμηλά έπεσε μ’ εκείνες τις αγκαλίτσες και πόσα έχασε ο οργανισμός ΠΑΟΚ από την ξεφτίλα. Δεν είναι και λίγο να σου βάζει τα γυαλιά ο Θεοδωρίδης, ποιος, ο μεγαλύτερος γραφικός του ελληνικού παραγοντισμού –κι όμως, τα είπε πριν γίνουν κι έπεσε μέσα.

Αυτό που θα δει αύριο ο Ιβάν στην κερκίδα θα του κάνει μεγάλη εντύπωση. Θα είναι η πρώτη εμφάνιση του Λαού έναντι στον Παναθηναϊκό μετά τις αγκαλίτσες στον τελικό, αφού η προβλεπόμενη απάντηση των τριακοσίων στη Λεωφόρο, λίγες μέρες μετά, μας στέρησε το περσινό, φρέσκο ξεκαθάρισμα. Θα λέει «μα ο Ολυμπιακός είναι ο μεγάλος μας αντίπαλος, γιατί άφρισαν έτσι αυτοί, γιατί βρίζουν τόσο πολύ τον Παναθηναϊκό που είναι και φίλος μας και θέλει το καλό μας ενάντια στο δυνάστη του ποδοσφαίρου, πείτε τους, βρε παιδιά, να ηρεμήσουνε λίγο, δεν το καταλαβαίνω αυτό το πράμα». Άσε, Ιβάν, σαν όλους τους Νεοπακτσήδες κι εσύ, ιδέα δεν έχεις από ιστορία. Ξέρουμε εμείς που έχουμε λογαριασμούς από παλιά, το παίρνουμε μόνοι μας το ματσάκι, κάτσε στη σουίτα σου και πανηγύριζε.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038