Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

thyra4oldΕγώ ξέρω να χάνω. Την αποδέχομαι την ήττα, δε διαμαρτύρομαι για τον τρόπο που έχασα το παιχνίδι –ειδικά όταν δεν έπαιξα βασικός.

Αποδέχομαι την εξορία μου από το πέταλο της Τούμπας ως οπαδός, από τη νέα τάξη πραγμάτων στην κερκίδα. Και μένω στην απ’ έξω, να επισκέπτομαι τόσα χρόνια τον ΠΑΟΚ μου με ανταρτοπόλεμο από το ισιάδι και την 7. Να φωνάζω μόνο στις ανταλλαγές, κανένα «ο ΠΑΟ κι η Λεωφόρος» και «ΠΑΟΚ Ολέ Ολέ» στην αμπαλαέα.

Όταν «αδελφοποιούνται» οι οπαδοί του ΠΑΟΚ με τους οπαδούς της Παρτιζάν και εγώ δεν αδελφοποιούμαι, η εξίσωση είναι απλή: Δεν είμαι οπαδός του ΠΑΟΚ. Όταν συνοπαδοί μου φοράνε στο λαιμό τους κασκόλ με ΠΑΟΚ στη μία άκρη και Μπεσίκτας στην άλλη και εγώ αρνούμαι να το φορέσω, δεν είμαι οπαδός του ΠΑΟΚ. Όταν το πέταλο χρόνια τώρα δεν ξέρει και δεν παίζει μπάλα και ο σωστός οπαδός του ΠΑΟΚ είναι αυτός που φωνάζει για να ψυχαγωγηθεί και όχι για να στηρίξει την ομάδα στο χόρτο, εγώ δεν είμαι οπαδός του ΠΑΟΚ. Όταν η ΠΑΕ θεωρεί ως οπαδούς του ΠΑΟΚ μόνο τους συνδεσμίτες κι εγώ δεν είμαι συνδεσμίτης, δεν είμαι οπαδός του ΠΑΟΚ.

Δε σκότωσα ποτέ για ένα εισιτήριο. Δεν τραγουδάω Γαρμπή. Δεν έμαθα με τα ναρκωτικά από μικρός, τα σιχαινόμουν. Δεν μπορώ να κάνω σιγόντο σε 15χρονα που τραγουδάνε «δικέφαλε, μεγάλωσα». Δε μου αρέσει η βία, ούτε η τρομοκρατία. Δεν αντέχω άλλο να θυμάμαι και να αναπολώ τα «παλιά», θέλω καινούργια, αλλά οι καινούργιοι θέλουν παλιά, δεν το καταλαβαίνω, μπλοκάρει ο εγκέφαλος κάθε φορά. Μόνο να αγαπάω ξέρω και μόνο την αγάπη μου θέλω να φωνάζω και να χοροπηδάω. Πιτσιρίκος, συνομήλικος, παππούς, όποιος και να τύχει να είναι δίπλα μου στο γκολ θα τον αγκαλιάσω. Αλλά δεν έχει πια χώρο για μας στην κερκίδα όπου μεγαλώσαμε. Ή θα φωνάζεις τις ανοησίες ή θα σου τη λένε που επιλέγεις να κρατήσεις χαρακτήρα.

Βαρέθηκα να απαντάω στο ίδιο ερώτημα: Γιατί δεν πάνε στο γήπεδο οι «παλιοί». Επειδή τους έδιωξαν οι καινούργιοι, να γιατί. Κάνανε χώρο, τους αδειάσανε τη γωνιά, φύγανε τα βαρίδια. Οι παλιοί έχουνε πλέον οικογένειες, παιδιά, δουλειές που κρατάνε με τα δόντια. Δεν μπορούν να χοροπηδάνε στα κάρβουνα ούτε να χορεύουν ανάμεσα στα μαχαίρια. Σε πιάνει το στομάχι σου εκεί μέσα. Τι είναι αυτό το πράμα, από πού ξεφύτρωσε, πότε αλλάξαμε έτσι και δεν ταιριάζουμε στο τοπίο. Στα δεκαεφτά μας δε μας πείραζε η φάπα, καμιά φορά την έτρωγες για παράσημο –σήμερα σκέφτεσαι τα παιδιά και τη γυναίκα στο σπίτι, δε μιλάς, κατεβάζεις το κεφάλι και πας παραπέρα, σε άλλη κερκίδα, στην καφετέρια ή στο σαλόνι σου.

Τα social media έφτιαξαν τη μυθολογία του σύγχρονου οπαδού μέσα σε λίγες στιγμές, όταν κάποιοι προηγούμενοι χρειάστηκαν δεκαετίες από στόμα σε στόμα κι από φάπα σε κήρυγμα. Αντρώθηκαν στο τσιμέντο, δεν πήγαιναν έτοιμοι για όλα από το σπίτι, από τον υπολογιστή και το κινητό. Τα έμαθαν πρώτα στην πράξη και μετά τα έκαναν θεωρία. Ο ΠΑΟΚ ήταν η αιτία, όχι η αφορμή –δεν ήταν κάποιο συμπλήρωμα στην εβδομάδα, ήταν στην ψυχή μέσα ένα φτερούγισμα συνεχόμενο. Ο ΠΑΟΚ ήταν μπροστά σου, τον έβλεπες, ήταν μέσα σου, τον ένιωθες, ήταν δίπλα σου, χοροπηδούσες μαζί του, κάθε Κυριακή. Το μόνο που σ’ ένοιαζε ήταν να είσαι απλώς ένα χέρι ακόμα να τον βαστάς να πάει ψηλότερα.

Με ξεπερνάει ο τρόπος μου με προσεγγίζουν οι νεότεροι, στις ηλικίες που θα μπορούσαν να είναι παιδιά μου. Όλα να γίνονται με τον τρόπο τους, αλλά το αποτέλεσμα να είναι σαν το δικό μας. Φλωριά το ένα, ξενέρα το άλλο, τι μας λες τώρα, εγώ δεν ανέχομαι τέτοια, εγώ ρε είμαι ο μεγαλύτερος Παοκτσής του κόσμου και ξέρω τι σου λέω –αλλά εσάς τους παλιούς σας θαυμάζουμε και σας θέλουμε δίπλα μας και να κάνουμε κερκιδάρα όπως στα χρόνια σας. Παράνοια κανονική. Ακόμα κι αν μας σήκωνε η εποχή, ακόμα κι αν μπορούσαμε σήμερα να πουλήσουμε τρέλα όπως πουλούσαμε μια φορά κι έναν καιρό, δε θα μας αφήνατε, ρε παιδιά. Δεν ήταν αυτό που νομίζετε. Εκείνη η τρέλα δεν ήταν για να τη φωτογραφίζεις. Ήταν εσωτερική, θόλωνε το φακό, τον αποστρεφόταν. Μου λένε «ποπό, πουλήσαμε τρέλα, μας προσκύνησαν όλοι, τι Λαός είμαστε» και η πρόταση τελειώνει «γιατί είμαστε τόσο χάλια ως οπαδοί». Δεν καταλαβαίνω, πια, τι μου λέτε.

Μου αρκεί που η γενιά που ‘ρχεται θέλει να μοιάσει στη δική μου γενιά κι όχι στην επόμενη, άρα κάτι κάναμε σωστό, κάτι κάνετε λάθος. Ή, για να μην αφήνω υπόνοιες ξιπασιάς, αυτοί που έρχονται προτιμούν την επιστροφή στις ρίζες της καγκουριάς. Το ρετρό γοητεύει. Υπολογίζω πως έχω μιλήσει με πάνω από 100 Παοκτσάκια τόσους μήνες που γράφω τη σελίδα μου και οι 90 με ρωτάνε γιατί ο Τάδε δεν κάνει κερκίδα και γιατί ο Δείνα είναι στον Χι Σύνδεσμο και αυτός ο πρόεδρος και εκείνος ο γραμματέας –η μόνιμη απάντησή μου: Δεν ξέρω. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το συνδεσμιακό παρασκήνιο και να μάθουν πλαγίως μία πληροφορία που δεν υπάρχει στις χιλιάδες άδειες σελίδες με το όνομα «ΠΑΟΚ» στον τίτλο και αύριο θα το παίξουν «εμένα μου το είπε ένας παλιός, ακούστε τι παίζει». Δεν ξέρω, ρε. Έτσι μάθαμε εμείς από παιδιά, να μην ξέρουμε τίποτα όταν μας ρωτάνε.

Ο ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα σημαίνει να είσαι αντίφας και να πιάνεις το χέρι του χρυσαυγίτη που μισείς και να χοροπηδάς δίπλα του. Ο ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα σημαίνει να μη σηκώνεις πανιά «Ορθοδοξία ή Θάνατος» και ταυτόχρονα να τραγουδάς πως θα αφήσεις τη ζωή σου σ’ ένα πέταλο για τον ΠΑΟΚ, διάλεξε τι θα κάνεις από τα δύο –θα πεθάνεις για την πίστη σου στον Θεό ή για την πίστη σου στον ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα σημαίνει να μη σ’ ενδιαφέρει ποιοι έρχονται και γιατί έρχονται ή δεν έρχονται και πόσοι είναι τριγύρω σου, δε γράφει απουσίες ο ΠΑΟΚ, εσύ από μόνος σου φτάνεις, τραγούδα και για μας που φύγαμε μετανάστες σε άλλες Θύρες και σταμάτα να μετράς ένσημα. Δεν τα ‘βγαλα από το κεφάλι μου όλα αυτά, δεν τα είπα πρώτος εγώ –τα είπε πριν από είκοσι τόσα χρόνια ένα παλικάρι που ακόμα και όσοι δεν τον γνώρισαν ποτέ τον έχουνε ως το μεγαλύτερο παλικάρι ανάμεσά μας. Απ’ αυτόν τα άκουσα, αν δε συμφωνείτε να του κάνετε μανούρα όταν θα πάτε να τον συναντήσετε, όπως όλοι μας κάποια στιγμή.

Μάγκα μου, πάτησα τα 40 κι ακόμα ονειρεύομαι κάτι καλύτερο για τον ΠΑΟΚ μου. Εμένα ξανά στο σπίτι μου, να χάνω το μυαλό μου και να κοπανιέμαι και να τρίζουν τα κόκκαλα και τριγύρω μου άνθρωποι που το μόνο που θα έχουν να πουν για τον εαυτό τους θα ‘ναι πως είναι «Παοκτσήδες». Ούτε ελληνόψυχοι, ούτε βουλγαρόψυχοι, ούτε σκατόψυχοι, ούτε τίποτα. Μόνο ΠΑΟΚ. Το ‘πε ένας παλιός σήμερα, εκατό κιλά σουβλάκια και εκατό μπουκάλια Μαλαματίνα χρειάζεται, το απόγευμα έξω απ’ το πέταλο και μπαίνουμε μέσα ως Ένα. Εγώ δε θα φοράω ελληνική ή βουλγάρικη ή τούρκικη σημαία στο μανίκι, δε θα ψάχνω πίσω απ’ τις λέξεις τι κρύβει αυτός που μου μίλησε, δε θα με ενδιαφέρει το δίκιο και το άδικο που γίναμε όπως γίναμε, αρκεί να ξαναγίνουμε Ένα. Όνειρο, έσκασε η φούσκα, πάει. Δε σηκώνει η εποχή τέτοιες φαντασιώσεις. Ήδη, όποιος έφτασε ως εδώ θα με βρίζει επειδή τον καλώ να κάνει ένα βήμα πίσω και να τα βρει με τον κοινωνικό του εχθρό για χάρη του Μεγαλείου του ΠΑΟΚ που τραγουδάει επί 90 λεπτά, αλλά το χωρίζει σε καλό και κακό Μεγαλείο, αναλόγως πού στέκει πολιτικά ο «αδερφός» του.

Ο ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα σημαίνει να μη χρειάζεται να γράφω τέτοια θλιβερά κείμενα με την ομάδα ψηλά, αλλά όλοι με ρωτάνε λες κι είμαι κανένας παντογνώστης και πρέπει κάποτε να απαντήσω. Μέχρι πέρσι κάποιοι κορόιδευαν τους γάβρους, που είναι πρώτοι και μαζεύουν δεκαπέντε χιλιάδες στο γήπεδο, πως ο ίδιος ο κόσμος τους δεν τους γουστάρει. Κι εμείς φέτος δε μαζεύουμε ούτε δέκα χιλιάδες, τι έχετε να πείτε γι’ αυτό. Εγώ έχω να πω, απλά και ειλικρινά και μέσα από την ψυχή μου, πως ο κόσμος απέχει επειδή δε νιώθει το γήπεδο σαν το σπίτι του πια. Επειδή έχει βρωμίσει η ιστορία, με τις μίζες και τα παρεάκια και τις αδελφοποιήσεις και τα πεσίματα και τα μαχαίρια και τα καρτέρια και όσα συνθέτουν το «είμαι σύγχρονος οπαδός, επειδή έτσι γράφει κάπου στο ίντερνετ». Πρέπει να τα ξέρω όλα, πρέπει να τους ξέρω όλους, πρέπει να με ξέρουνε όλοι. Να σας πω, εμένα ούτε είκοσι άτομα δεν έχουνε μείνει να ξέρουνε πώς με λένε κανονικά.

Απαντάω για μένα –για τους υπόλοιπους θα πρέπει να ρωτήσετε έναν-έναν τους χιλιάδες εξόριστους και αυτοεξόριστους της νέας τάξης ξεχωριστά, δεν είμαι εκπρόσωπος κανενός.

Παναγιά

Παναγιά

Ωραίες οι ιστορίες από το παρελθόν, αλλά το παρόν μας έχει ξεφύγει.  Και η κατάσταση έχει φτάσε ...

Read more
Σάμπρι

Σάμπρι

Ο Αμπντέλ Σατάρ Σάμπρι &A ...

Read more
0016

0016

Διπλωμένος στο χώμα, ...

Read more
Ουγγαρία

Ουγγαρία

Αυτά παθαίνεις όταν έχεις πάει σε δέκα συνεχόμενους αγώνες βόλεϊ. Πρώτη φορά σήμερα κάναμε το νέο δρ ...

Read more
Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα τ& ...

Read more
Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος, μι&al ...

Read more
Τρολλάρισμα

Τρολλάρισμα

Προειδοποίηση: Ακολουθεί αυτοαναφορική δημοσίευση. Συνεχίζετε να διαβάζετε με δική σας ευθύνη για εν ...

Read more
Πίκρα

Πίκρα

Η πίκρα ενός φίλου εί&nu ...

Read more
Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο

«Έλα Αθήνα», μου είπ&eps ...

Read more
Συγκέντρωση

Συγκέντρωση

Κριτική ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 88-63. Πριν το φιλικό με την Γκαζιαντέπ είχαμε ανταλλάξει βαριές κουβέντες. Πολύ β ...

Read more
2014

2014

Βασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος ...

Read more
Τρολ

Τρολ

Είμαστε τα μεγαλύτερα τρολ του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό, πιο θορυβώδες, πιο αναπάν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.