Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

emetosssΤον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρηθεί να καλυφθεί η χθεσινή ιστορική ξεφτίλα από τον επίσημο Ολυμπιακό δε χρειάζεται επιστημονική ανάλυση για να τον μαντέψεις. Μία είναι η λέξη: «Προπαγάνδα».

Εκπληκτική, αδίστακτη, αλαζονική προπαγάνδα, στα όρια της ανθρώπινης τραγωδίας, ψυχολογικός πόλεμος στους ίδιους τους γάβρους, «δεν είδατε αυτό που είδατε, διαδώστε το». Ούτε δύσκολο είναι, ούτε θα γίνει για πρώτη φορά. Αν είχα χρόνο, θα σας παρουσίαζα κι ένα ενδεικτικό προπαγανδιστικό πλάνο, να σπάζουμε πλάκα με κάθε δικαίωση. Αλλά πρέπει να αφιερώσω τη μισή μέρα μου στα παιδιά μου, κυριακάτικα, είναι πολύτιμα τα λεπτά και δεν τα χαρίζω εύκολα.

Ο Ολυμπιακός έχει επιτύχει να ελέγχει τις συνειδήσεις του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου του μέσω της προπαγάνδας. Πραγματικά, όσο το ερευνούσα τόσο έμενα να θαυμάζω τη δικτύωση: Ένα απλό μήνυμα από τα ψηλά, φουσκωμένο λίγο πιο κάτω, αναλυμένο στα ελεγχόμενα ΜΜΕ, σχολιασμένο με υπερβολή από τους προβατοποιημένους αναγνώστες, ποσταρισμένο στα social media από τους οπαδούς ως πρωτογενής σκέψη, διαδομένο από ακόμα πιο πολτοποιημένους εγκεφάλους παραπέρα -μέσα σε 1-2 μέρες ακόμα και ο πιο ηλίθιος νους θεωρεί πως κατέχει τη μεγάλη αλήθεια και πως τη σκέφτηκε μόνος του. Επιφυλάσσομαι να το κάνουμε πραγματικό πείραμα κάποια στιγμή, έχει ενδιαφέρον.

Η προπαγάνδα γίνεται πιο αποτελεσματική όταν ξεκινά από φορείς που έχουν παγιωθεί στην κοινή συνείδηση ως γνήσιοι εκφραστές ιδεών. Από ιδεολόγους, δηλαδή. Με την έναρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης, για παράδειγμα, ένας νεαρός δημοσιογράφος ονόματι Νίκος Χατζηνικολάου κατάφερε σε χρόνο μηδέν να πουλήσει την εικόνα του ως ιδεολόγος δημοσιογράφος, αδέκαστος, εκφραστής της κοινής γνώμης, καλώντας και «σουβλίζοντας» στους τηλεοπτικούς δέκτες πολιτικούς της εποχής με φαινομενικά αδίστακτη γνησιότητα και τόλμη, αποκαθηλώνοντας καριέρες δεκαετιών και γειώνοντας δεινόσαυρους, που ως τότε τους γνωρίζαμε μόνο μέσω της μπλε και της πράσινης προπαγάνδας, του Ελεύθερου Τύπου και της Αυριανής, από τη «σωστή» τους πλευρά –καθώς κανένας πράσινος δε διάβαζε μπλε Τύπο και τούμπαλιν. Εν μέσω πολιτικού χάους, ο πιο «καθαρός» και «σοβαρός» δημοσιογράφος επέλεξε, μία Δευτέρα, να καλέσει στην εκπομπή του την Καίτη Γαρμπή. Κλικ: Το σημαντικότερο πράγμα στη χώρα σήμερα είναι η Γαρμπή, ο Νίκος το λέει. Την ίδια ώρα, περνούσαν τα νομοσχέδια και οι τροπολογίες στο βάθος, όσο ο κοσμάκης άκουγε τα προσωπικά της αοιδού, που για να τα λέει στον Νίκο σαφώς και ήταν χρήσιμα να τα μαθαίνεις. Έμεινε στη συνείδηση του κόσμου η Γαρμπή ως κάτι σημαντικό –να γιατί οι νεοπαοκτσήδες τραγουδάνε Γαρμπή στην κερκίδα με τόση θέρμη. Ωπ, προπαγάνδα έκανα κι εγώ.

Για κάποιο λόγο, ένας σχετικά άσχετος με το ποδόσφαιρο δημοσιογράφος, ο Αντώνης Καρπετόπουλος, έχει καθιερωθεί ως σπουδαίος αναλυτής και ο κόσμος ακούει και διαβάζει αυτά που γράφει. Με είχε απασχολήσει παλαιότερα το θέμα, το είχα ψάξει από περιέργεια, δε βρήκα την άκρη. Πιθανότερο είναι να συμπαρασύρεται ο κόσμος από το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό του έτερον ήμισυ, τον Αντώνη Πανούτσο, που πραγματικά είναι κάτι ξεχωριστό. Δίπλα του ο Καρπετόπουλος κατάφερε να αρπάξει όλη τη λάμψη και να τον βρωμίσει με όλο του το σκοτάδι, φτάσαμε σήμερα ο ένας να θεωρείται ειδήμονας (που δεν είναι) και ο άλλος γραφικός (που δεν είναι). Αλλάξανε ρόλους. Κι αυτό πολύ ενδιαφέρον ως κοινωνικό πείραμα, ένας από τους κορυφαίους αθλητικογράφους-μίνι λαογράφος της σύγχρονης εποχής να φαίνεται νάνος δίπλα στον συμπλεγματικό νεαρό που έκανε μάγκα. Τσάμπα.

Η ενασχόλησή μου με τον Καρπετόπουλο τελείωσε ένα πρωί που τον άκουσα να σχολιάζει για τον Ουαντού, που μόλις είχε αποκτήσει ο Ολυμπιακός, πως έφαγε πέντε γκολ από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα αγωνιζόμενος με τη Σταντ Ρενέ. Λεπτομέρεια: Ο Ουαντού σ’ εκείνο το παιχνίδι δεν είχε παίξει, ήταν στον πάγκο. Ποιος το έψαξε, ποιος το κατάλαβε, κανείς. Έκανε την επίδειξη γνώσεων, θαύμαζε όποιος άκουγε. Σήμερα, αναλύει τέσσερα παιχνίδια που διεξάγονται ταυτόχρονα τα βράδια της Κυριακής για τη Νόβα. Έχει άποψη και για τα τέσσερα, δίνει συμβουλές σε οκτώ προπονητές μαζί. Επίσης, πνίγεται από τη χαρά και στο τέλος του Ολυμπιακός-Ατλέτικο μπορεί ο καθένας να ακούσει τον κόμπο στο λαιμό που εμποδίζει την άρθρωση, ακριβώς με το σφύριγμα της λήξης. Λίγο πριν ξαναβγεί για φαγητό, υποθέτω, με τον Σαρρή. Να βγαίνει το μεροκάματο. Σήμερα το βράδυ, θα αναγκαστεί για άλλη μια φορά να γίνει ο επίσημος-ανεπίσημος Ολυμπιακός και να δώσει το μήνυμα για την κασέτα που θα παίξει σχετικά με το χθεσινό ματς. Όποιος έχει Νόβα ας συντονιστεί, αλλά ας έχει και κανένα ηρεμιστικό πρόχειρο, αν δεν αντέχει την πραγματικότητα.

Η Παοκτσήδικη προπαγάνδα είναι ακόμα πιο αστεία ιστορία. Καμία επιστήμη, καμία μελέτη, βαράνε οι δικοί μας με το ντουφέκι στον αέρα και ό,τι κάτσει. Ερασιτεχνισμοί, επαρχιωτισμοί και τρέμουλα. Ήταν και δύσκολη η μετάβαση από την πολύχρονη εμετική σχολή των Σπορ Του Βορρά στις δεκαετίες ’80 και ’90 στα νέα Μέσα, η σιχαμάρα εκτυπωμένη σε μελάνι που λέρωνε από τα χέρια ως το μεδούλι σου στον εγκέφαλο. Απομεινάρια της ακόμα ξεπετάγονται δεξιά και αριστερά, Μεγαλέξανδροι και Ασπρόμαυρες Στρατιές και Ο ΠΑΟΚ Πάνω Απ’ Όλα και εξευτελιστικές προσπάθειες μαϊμουδισμού της κόκκινης επικοινωνιακής επιστήμης. Το βλέπεις σε όσα γράφουν και λένε οι απλοί Παοκτσήδες: Μηδενισμός, απαξίωση, φανατισμός προς οτιδήποτε αντίπαλο, οτιδήποτε ξένο. Κανένας σεβασμός στον όμοιό σου που έτυχε να γεννηθεί σ’ άλλη πόλη. Καμία προσέγγιση στις ομοιότητες, καμία προσπάθεια συμφιλίωσης, έστω και πρόσκαιρης, έναντι στον κοινό εχθρό: Αυτούς που μας στερούν το Ιερό μας Παιχνίδι. Δε συμφέρει κανέναν. Όσο πιο βρώμικο, τόσο πιο ακριβό και τόσο πιο προσοδοφόρο, το αίμα πουλάει.

Η προπαγάνδα που προσπαθεί να παρουσιάσει διαστρεβλωμένα ή επιμέρους στοιχεία ενός γεγονότος με σκοπό να επηρεάσει τους Παοκτσήδες έχει έναν κοινό τόπο: Την έλλειψη σοβαρότητας. Δεν είναι τυχαία η αποστροφή των φίλων του ΠΑΟΚ από τον «παοκτσήδικο» Τύπο και η καταφυγή του σε οπαδικά ή συνδεσμιακά έντυπα όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, απόπειρες όπως ο «Γαύρος» και ο «Πρωταθλητής» δε θα είχαν την ίδια τύχη εδώ πάνω. Υπάρχουνε πρόβατα, υπάρχουν χώροι για αποθήκες για το σανό και σ’ εμάς, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Απλώς, δεν ξέρουν πώς να το κάνουν. Τα καλύτερα μυαλά έχουν κατηφορίσει.

Μου ‘χει κολλήσει ένα δημοσίευμα πριν από πολύ καιρό, σε παοκτσήδικο ηλεκτρονικό έντυπο. Ανάλυση κάποιας προϊστορίας, δεν έχει σημασία για ποιον αγώνα. Ωραία δουλειά, καλαίσθητη, λεπτομερής παράθεση στοιχείων και στατιστικών, εξαγωγή συμπερασμάτων, σύνδεση παρελθόντος και παρόντος, ο δημοσιογράφος πρέπει να είχε αφιερώσει ώρες ολόκληρες για ένα κείμενο δέκα παραγράφων. Το κλειδί: Δεν έστεκε τίποτα. Όλα ήταν λάθος. Λάθος τα σύνολα, λάθος τα στοιχεία, λάθος τα συμπεράσματα. Εγώ τον τσάκωσα επειδή το παράκανε, έπιασε ένα γεγονός που το ήξερα πως δεν ήταν έτσι –αν δεν το ήξερα, ενδεχομένως να τον πίστευα και να του έδινα και συγχαρητήρια άμα τον έβλεπα στο δρόμο -έτυχε, δεν το παίζω ξερόλας. Οι υπόλοιποι πέντε χιλιάδες που διάβασαν το άρθρο ακόμα θα νιώθουν σκασμένοι που η ιστορία έγραψε ό,τι διάβασαν πως έγραψε, αίσχος, έλεος, ντροπή, ο ΠΑΟΚ μας και ξέρω ‘γώ να πούμε να πούμε. Ποιο ήταν το κίνητρο του προπαγανδιστή; Θα σας γελάσω. Το κόμπλεξ από μόνο του φτάνει συνήθως.

Είναι δυνατό να διαβάζεις «ο ανεκδιήγητος διαιτητής δεν έδωσε το καθαρό πέναλτι στον ΠΑΟΚ το 1965» και να πιστεύεις αυτό που διαβάζεις; Να έγραφε «σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής», να έγραφε «μαρτυρίες αναφέρουν πως», να έγραφε «ο παππούς μου που ήταν στο ματς μου είπε», εντάξει, να σου δώσω μια ευκαιρία. Εσύ πού το είδες το πέναλτι, ασπρόμαυρε προπαγανδιστή; Πέναλτι ήταν, εντάξει, λογικά έχεις δίκιο, το διάβασα στην Αθλητική Ηχώ, σε μια εφημερίδα της Πάτρας που έχει αρχείο στο ίντερνετ, στη Μακεδονία και μετά διάβασα την ανακοίνωση του ΠΑΟΚ και την απάντηση της ΕΠΟ την επόμενη μέρα, τα ζύγισα, κατάλαβα από μόνος μου τι έγινε σ’ εκείνο το ματς. Αλλά όταν έχεις το γεγονός καθαρό, αμόλυντο, δίχως καμία κορδέλα, να σου κάνει τη δουλειά από μόνο του, πας και του βάζεις στολίδια και φούμαρα, κάνεις προπαγάνδα και χάνεις τη δύναμή σου αυτόματα.

Σ’ έναν ονειρικό κόσμο, όπου ο επίσημος ΠΑΟΚ θα ένιωθε οπαδός και θα έκανε αυτό που κάθε οπαδός του ΠΑΟΚ ξέρει να κάνει καλύτερα, θα πουλούσαμε τρέλα. Θα έβγαινε χθες το βράδυ μια ανακοίνωση με αποθέωση του Σπάθα, με κλήση του σε κάθε εντός έδρα αγώνα μας, παρουσίαση των οφσάιντ του Αστέρα με σλάιντς ως σεμινάρια διαιτησίας, π.χ. «σήμερα η ομάδα και ο Άγγελος Αναστασιάδης ενημερώθηκε με προτζέκτορα για τις νέες αλλαγές στον κανόνα του οφσάιντ», τέτοια χαζά. Γιατί οι συνήθεις ανακοινώσεις της ΠΑΕ μας μόνο ως προπαγάνδα μπορούν να χαρακτηριστούν. Όταν λες πενήντα φορές «η ΠΑΕ ΠΑΟΚ δεν θα ανεχτεί άλλες τέτοιες διαιτησίες» και τις ανέχεσαι εκατό, είσαι προπαγανδιστής. Παρουσιάζεις μία ψεύτικη εικόνα για να κερδίσεις τις εντυπώσεις. Ποζάρεις ως δυνατός, ενώ κάθε φορά διαψεύδεσαι και βλέπουν όλοι πως είσαι ανάπηρος –ούτε το χέρι δεν μπορείς να σηκώσεις, να ρίξεις μια μούντζα.

Tελικός

Tελικός

Επειδή όλες οι μεγάλες ιδέες ξεκινούν από το μυαλό ενός ανθρώπου, ποιος μου λέει εμένα πως δεν είμαι ...

Read more
Κωλοτρυπίδες

Κωλοτρυπίδες

Θα ήθελα να ευχαρ&iota ...

Read more
Ανκόρ

Ανκόρ

Θα ‘χε περάσει κάνα μισάωρο από τη λήξη. Χτύπησε το κινητό, ρε σεις, ακόμα μέσα είστε, τι κάνετε τόσ ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Βόλεϊ

Βόλεϊ

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Εθνική Ελλάδας στο βόλεϊ πρέπει να έκανε κάτι σπουδαίο. ...

Read more
Εσφαγιάσθησαν

Εσφαγιάσθησαν

Η πρώτη φορά στην ιστορία της Α’ Εθνικής που ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μόνος του στην πρώτη θέση ήταν μόλις στη ...

Read more
Φάπα

Φάπα

Η τελευταία φάπα που έφαγα ως εκδρομέας οπαδός του ΠΑΟΚ ήταν το 1997. Ήταν η τρίτη φάπα συνολικά και ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more
Αξιοποίηση

Αξιοποίηση

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ιάκωβος Αγγελίδης, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μίλησε για αρκετά θέμ ...

Read more
0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
Μουσαντανί

Μουσαντανί

Υπέγραψε επιτέλου& ...

Read more
Φτου

Φτου

Καμάρι μας, ψυχή μας, ήρωά μας, φτου σου να μη σε ματιάσουμε, ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.