Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

diark15Αμφιταλαντεύτηκα, πάλεψα μέσα μου για αρκετή ώρα, μέχρι και ερώτημα στους φίλους μου έβαλα στο Facebook τι να αποφασίσω, να πούνε τη γνώμη τους.

Τελικά αποφάσισα να κάνω την καλή πράξη. Λάθος, για άλλη μια φορά, όποτε κάνω κάτι καλό το μετανιώνω. Έστω κι αν την έκανε άλλος την καλή πράξη εκ μέρους μου, πλαγίως, γιατί εγώ αλλιώς το είχα σκεφτεί.

Το πρώτο λάθος, βέβαια, το έκανε ο Θ, που μου έδωσε το διαρκείας του για τον αγώνα με τη Βέροια. Αδερφός, φίλος επί χρόνια, με εμπιστεύτηκε και μου το παραχώρησε επειδή του ‘τυχε κάτι που δε γινόταν να αποφύγει την Κυριακή. Γιατί να πληρώνει ο κολλητός μου, θα σκέφτηκε, δεν είναι η εποχή για άσκοπα έξοδα –και μπράβο του, το παλικάρι. Το βράδυ, μετά το ματς, μου μπήκαν οι πρώτες σκέψεις. Σιγά μην το δώσω πίσω. Δεν απαντάω στα τηλέφωνα, τον μπλοκάρω στο Facebook, τι θα κάνει, θα χτυπάει τα κουδούνια του σπιτιού, κρύο έχει, πόση ώρα θα αντέξει από κάτω, θα φύγει.

Δευτέρα πρωί άρχισε να με παίρνει. Του το ‘κλεινα, ήθελα να το σκεφτώ λίγο ακόμα. Αντρίκεια, του έστειλα και μήνυμα στο κινητό, «δεν πρόκειται να απαντήσω όσο κι αν παίρνεις». Το παλιό ρητό μου έδινε βήμα να του το φάω, καθώς δε διευκρινίζει αν κλέβεις και από Παοκτσήδες, όταν έχεις την ευκαιρία. «Και σας κλέβουμε», λέει ο κανόνας, δε λέει ποιοι είναι αυτοί που κλέβουμε, δικοί μας ή άλλοι. Σκέψεις, υπολογισμοί, ολόκληρη πάλη με τη συνείδησή μου μέχρι να βραδιάσει. Τελικά, η συνείδησή μου δεν είχε κανένα πρόβλημα, κατέληξα πως δεν πρόκειται να του το δώσω πίσω μέχρι τα πλέι-οφ. Χάνω έναν φίλο, εντάξει, αλλά κερδίζω δεκαπέντε αγώνες τσάμπα, στο ζύγι είμαι καλά. Φίλους βρίσκεις όποτε θέλεις, πας για έναν καφέ, φωνάζεις «ο Σάλπι είναι» και κάτι ακατάληπτο, σε κυκλώνουνε δέκα άτομα, οι πέντε υπέρ και οι πέντε κατά, με τους πέντε τα βρίσκεις και γίνεσαι φίλος –διαρκείας αλλού πού θα βρεις και μάλιστα Οκτώβρη μήνα, όλη η σεζόν μπροστά σου. Και στα χέρια να ερχόμασταν με τον Θ, τον έχω, θα φάω, θα ρίξω, λογικά θα τον καταφέρω, καπνίζει πολύ, δε θα αντέξει δεύτερο γύρο.

Κι όπως έχω χαλαρώσει επειδή τα έχω βρει με τον εαυτό μου και είμαι ευχαριστημένος από την απόφαση που πήρα, μου κάνει τη χαλάστρα η Άννα. Το παίρνει και του το δίνει, στον καφέ της παρέας το απόγευμα που δεν ήμουν εγώ. Γιατί του το έδωσες, ποιος σου είπε να το πάρεις μαζί σου; «Δικό του δεν είναι; Του το επέστρεψα, τι φωνάζεις τώρα». Ρε τι πάει να πει το επέστρεψες, σιγά μην του το ‘δινα, πλάκα με κάνεις, κοίτα ρε τώρα μια περίπτωση, αυτό το διαρκείας άξιζε διακόσια-τριακόσια Ευρώ, να πας να δουλέψεις τώρα υπερωρίες να καλύψεις τη ζημιά που έπαθε η οικογένειά μας. Δε θα έχουν γάλα και πάνες τα παιδιά, δε θα μπορούμε να της αγοράσουμε της μεγάλης το καινούργιο φλέξι-πλέξι επειδή το παλιό πάλιωσε, λέει, δε θα μπορούμε να της πάρουμε και την αδερφή της Έλσας γιατί η καημένη η Έλσα μόνη της με ποιον θα παίζει η κούκλα και έχουμε τέτοιο πρόβλημα μεγάλο. Δεν μπορώ μόνο εγώ να σκέφτομαι τα οικονομικά μας, πρέπει να συμβάλλουνε όλοι.

Αλλά ήταν πλέον αργά. Δεν είχε νόημα να μαλώσεις, του το είχε επιστρέψει το διαρκείας. Έπρεπε να το είχα κρύψει καλά, όπως εκείνες τις πενήντα χιλιάδες δραχμές που ακόμα τις ψάχνουμε μέσα στο σπίτι. Ήττα, την αποδέχτηκα. «Άσε που ο Θ πηγαίνει πιο συχνά από σένα στην Τούμπα, δεν έχει παιδιά και υποχρεώσεις, καλύτερα να το έχει αυτός», συμπλήρωσε η Άννα. Δεν είχε άδικο, στρατιώτης ο Θ, πάντα εκεί, με ζέστες, κρύα, βροχές, χιόνια –μέχρι και με την Αλκμάρ πήγε πέρσι και παραλίγο να γυρίσει με τα πόδια στη Θέρμη το παιδί, για να στηρίξει τον Στέφενς που δε στήριξε τον ΠΑΟΚ σ’ εκείνο το ματς και πέσαμε πάνω στην Μπενφίκα.

Τον πήρα καμιά ώρα πριν το ΠΑΟΚ-Γιάννινα την Τετάρτη, μπας και πάμε μαζί, να πληρώσουμε, ρε αδερφέ, αλλά να στηρίξουμε την ομάδα να περάσει στον Όμιλο, που το είχα υποψιαστεί πως θα είναι δύσκολο έργο. Μπήκες από νωρίς ή είσαι απ’ έξω, του λέω. «Πού να μπω», απάντησε ο Θ, ξαφνιασμένος. Στην Τούμπα, ρε, μέσα είσαι; «Τι μέσα, ρε μαλάκα, άσε, έχω λιώσει από το πρωί με ένα ονλάιν παιχνίδι στο ίντερνετ, μεγάλο κόλλημα, κάτσε, μισό, να σκοτώσω έναν εχθρό, περίμενε, μην κλείσεις, έλα, έλα ρε σκατιάρη, έτσι, πάρ’ τα, ωραίος, λοιπόν, τι έλεγες»; Στο γήπεδο, λέω, τι ώρα θα πας; «Ρε ποιο γήπεδο τώρα, τι με λες, έχω τόσες πίστες να περάσω ακόμα, θα το ξημερώσω, τι ώρα παίζουμε»;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021