Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

aimodosia«Εμείς βοηθάμε όλο τον κόσμο τόσα χρόνια και δεν το ξέρει κανείς, αυτοί μια φορά έκαναν φιλανθρωπία και το έβγαλαν ανακοίνωση.

Γιατί ρε το βγάζεις ανακοίνωση, να το μάθουν οι πάντες, να λένε μπράβο στον τάδε Σύνδεσμο και ωραίοι μάγκες, βοηθάνε στη δυσκολία του άλλου»; Όχι, αδερφέ μου, δεν το ‘πιασες το θέμα ολόκληρο. Δεν είδες όλες τις πλευρές.

Το φιλανθρωπικό έργο των Συνδέσμων είναι μια ιστορία πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο γνωρίζουν οι περισσότεροι και απ’ όσο θα μαθευτεί μελλοντικά. Δεν είναι εύκολο να το βγάζεις προς τα έξω, τι να πεις, «εμείς βοηθήσαμε τον αναξιοπαθούντα» ή «αν δεν ήμασταν εμείς δε θα γινόταν το ματς του τάδε αθλήματος»; Μεγάλες προσπάθειες γίνονται γνωστές, αιμοδοσίες, δωρεές, αλλά αρκετές μικρές ιστορίες, ευτυχώς ή δυστυχώς, έμειναν και θα μείνουν στην αφάνεια. Δυστυχώς, λέω εγώ.

Βοηθάτε, το ξέρω. Ξέρω και ποιους βοηθάτε, πότε και για ποιο λόγο. Αλλά το ξέρω επειδή γνωρίζω δυο-τρεις του Συνδέσμου σας, αυτοί μου το είπαν, φίλε, αν έχεις και αν μπορείς, βάλε κάτι κι εσύ, να στείλουμε χρήματα για τον τάδε σκοπό που έχει ανάγκη. Κανείς δεν το έμαθε άλλος, κανείς δε θα το μάθει. Τόσες φορές το κάνατε, δεξιά, αριστερά, όπου υπάρχει ζόρι, λίγο ο ένας, λίγο ο άλλος, μαζεύεται ένα ποσό, ένα πακέτο, μία βοήθεια και ο άλλος ξεκολλάει από το βούρκο. Αλλά το γνωρίζει αυτός κι εσείς, κανείς άλλος.

Τρελαίνεσαι που έβγαλαν ανακοίνωση κάποιοι για τη φιλανθρωπία τους. Ποζεριά, λες, ξιπασιά –όχι, δεν είσαι δίκαιος. Η δουλειά έγινε, δόθηκε η βοήθεια, τι σε πειράζει η ανακοίνωση. Ίσα-ίσα, τώρα θα το δούνε κι άλλοι, ρε παιδιά, πώς δεν το είχαμε σκεφτεί κι εμείς, τόσος κόσμος έχει την ανάγκη μας, ένα Ευρώ εγώ κι ένα εσύ κι όλοι μαζί για τον συνάνθρωπο ή τους συνανθρώπους που έχουν ανάγκη. Ξυπνήσαν κάποια μυαλά που τα βλέπουν όλα ασπρόμαυρα, είδαν πως στη γωνία της γειτονιάς υπάρχει μόνο το μαύρο, που ντρέπεται να απλώσει το χέρι από περηφάνια, ευκαιρία να νιώσεις καλύτερα με κόστος ούτε έναν καφέ.

Μας μάθαιναν μικροί να βοηθάμε τους αδύναμους και να το κρατάμε κρυφό. Αλλά η εποχή θέλει μόστρα, ακόμα κι εκεί. Κάν’ το και ανακοίνωσέ το πως το ‘κανες, δε θα σε πουν ποζερά –κι αν σε πουν, χέστηκες, εσύ ξέρεις γιατί το κάνεις. Θα το δει τόσος κόσμος, όμως, θα το κάνει κι αυτός, κάποιοι δεν έχουν το νου τους τακτοποιημένο, χρειάζονται ξύπνημα. Να δεις που η δουλειά θα γίνει από περισσότερους, μην κρύβεις τις πράξεις σου τις καλές, δώσε το παράδειγμα κι ας ντρέπεσαι που είσαι φιλάνθρωπος, φαντάσου πού φτάσαμε, αδερφέ μου. Πες το δυνατά, στείλ’ το σε όσους μπορείς, ο Σύνδεσμός μας συγκέντρωσε και διέθεσε το Χ ποσό για την ανάγκη του τάδε, όποιος άλλος μπορεί, ας συνεισφέρει κι αυτός –πού βλέπεις κάτι αρνητικό, ποιος έχει να χάσει;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB