Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

NIVE4682Ήταν χθες ένα παλικαράκι που φώναξε, δύο φορές, «στ’ αρχίδια μας το ματς, ρε, εμείς φωνάζουμε μόνο, ρε, άιντε, φωνάξτε ρεεε», θυμωμένος με τους πιο πάνω που είχαν τα χέρια στις τσέπες και παρακολουθούσαν τα τελευταία λεπτά.

Κάπου στη μέση του πετάλου, μέσα σε μια παρέα που φώναζε διαρκώς, ασταμάτητοι. Δεν έχω ούτε το μπόι, ούτε τα ένσημα για να παραθέσω τρόπους ορθής συμπεριφοράς στην κερκίδα, λίγα άτομα τα έχουν αυτά και δικαιούνται να ομιλούν, αλλά πέντε πράματα είναι βασικά. Πέντε, νομίζω πως δεν έχει παραπάνω απ’ αυτά.

Εσύ, που φώναζες πως δε σε νοιάζει το ματς και πως το μόνο που έχει σημασία είναι να φωνάξεις, εσύ, ο ένας αυτός ο συγκεκριμένος, γιατί ένας ήσουν, δεν το άκουσα από άλλον. Ο ΠΑΟΚ είναι η αιτία. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι η αφορμή. Δεν είναι η αφορμή για να γουστάρεις, για να ιδρώνεις, για να περνάς ωραία, για να γυρίζεις στο σπίτι και να πέφτεις για ύπνο γεμάτος, πλήρης, ευτυχισμένος, φώναξα σήμερα, τα έδωσα όλα, ήμουνα το καλύτερο λαρύγγι της κερκίδας. Το αντίθετο συμβαίνει. Όλα για τον ΠΑΟΚ γίνονται. Όσα κάνεις, όσα φωνάζεις και όσα χοροπηδάς. Αν έχεις γραμμένο το ματς στα παπάρια σου, δεν έχεις θέση μεταξύ μας. Γιατί για σένα ο ΠΑΟΚ είναι η αφορμή, σε νοιάζει μόνο η δική σου ψυχή.

Πρώτα και πάνω απ’ όλα είναι ο ΠΑΟΚ. Βρίσκεσαι εκεί για να κάνεις ό,τι μπορείς ώστε να κερδίσει. Το ματς είναι ιερό. Δεν μπορείς να το έχεις γραμμένο, ό,τι φωνάζουμε και ό,τι χοροπηδάμε έχει ένα σκοπό. Με το έτσι, με το θέλω, το πρωτάθλημα το έχουνε στημένο, το ξέρω, το λέω κι εγώ, είναι το σύνθημα που φωνάζω πάντα και πιο δυνατά από τα περισσότερα, αλλά δε θα το γράψω στα παπάρια μου το ματς, γι’ αυτό ήρθα, αν δεν υπήρχε το ματς δε θα υπήρχα κι εγώ στην κερκίδα. Δεν έρχεσαι στο γήπεδο για να γουστάρεις, για να αποδείξεις οτιδήποτε σε οποιονδήποτε –έρχεσαι για να βοηθήσεις την ομάδα.

Εσύ, που έχεις γραμμένο το ματς και το μόνο που σε νοιάζει είναι να κερδίσεις στην κερκίδα, να σου πω τη γνώμη μου πως οι καλύτερες κερκίδες είναι αυτές που κερδίζουν τα ματς. Ή, έστω, χάνουν πιο δύσκολα τα χαμένα. Μέχρι το τελευταίο λεπτό, μη σταματάς, Δικέφαλε. Εσύ, που βρίσκεσαι μεταξύ μας για να γλεντήσεις, είσαι αυτός που αύριο δε θα έρθεις επειδή βρήκες κάτι άλλο να σε ξεσηκώνει και να σου γεμίζει την ψυχή –μια γκόμενα, ένα ναρκωτικό, μια ψευδαίσθηση. Εγώ, αλλά και όλοι οι άλλοι τριγύρω σου, που ό,τι φωνάζουμε κι ό,τι κάνουμε το κάνουμε για το ματς, πάντα θα είμαστε εκεί, επειδή πάντα θα υπάρχει το ματς.

Ναι, θα τρελαθείς κάποια στιγμή, ναι, θα χάσεις και το μυαλό σου, θα πεις τη βλακεία σου, όπως όλοι, όπως κι εγώ, που είμαι πολυλογάς και λέω πιο πολλές βλακείες απ’ όλους, αλλά σε κοίταξα στα μάτια, πίσω από τα γυαλιά σου, δεν είδα κανένα χαμένο μυαλό, δεν είδα να γυαλίζει το μάτι –μπέρδεψες το πέταλο με κάνα κλαμπάκι της γειτονιάς σου, εκεί να πηγαίνεις: Δυο ποτά, τρανς στα διακόσια ντεσιμπέλ κι έγινες για δυο μέρες. Το παίρνουμε το τρίποντο και χωρίς εσένα.

Πεινάλας

Πεινάλας

Τι θα πει «Παοκτσάκι από κούνια» (20 μηνών): Κρατάς το μπουκάλι με το γάλα στο χέρι. ...

Read more
Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016 έ&l ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα γι&alp ...

Read more
Πετσί

Πετσί

- ΡΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΓΩ Δ&Eps ...

Read more
Σκάουτερ

Σκάουτερ

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουνε γεννηθεί για το ποδόσφαιρο. Κόβει το μάτι τους, τους αρκεί να δουν έναν ...

Read more
Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε &si ...

Read more
Καρναβάλια

Καρναβάλια

Φεβρουάριος 2004 και μία παρέα αποτελούμενη από δύο ατρόμητους Παοκτσήδες ξεκινά το ταξίδι με το αυτ ...

Read more
Γιούροκαπ

Γιούροκαπ

Δεκαοχτώ χρόνια πριν, ο «μπασκετικός» Λαός του ΠΑΟΚ είχε φτυσμένο και πάλι το Ευρωπαϊκό Κύπελλο και, ...

Read more
0028

0028

Ο δικός μου «Κούδ&alpha ...

Read more
Γκόμενα

Γκόμενα

Τη γνώρισα όταν ήμουν 15 χρονών. Τρομερή γκόμενα, από τις ωραιότερες γυναίκες που υπήρχαν, εκείνη τη ...

Read more
Εγνατία

Εγνατία

Όποιος έχει δει το «Ηλίθιος Και Πανηλίθιος» συνεχίζει να διαβάζει. Κάποτε, η Εγνατία Ασφαλιστική χάρ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.