Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

iso4

Δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν επειδή είμαι μόνο Παοκτσής. Επειδή μονάχα ο ΠΑΟΚ με ενδιαφέρει, να πηγαίνω στο γήπεδο, να γυρνάω από το γήπεδο, όπου κι αν είναι αυτό το γήπεδο.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα ως οπαδός δίπλα σε τέρατα ιερά και κατηχήθηκα με αρχές περίεργες και κώδικες με βάση την ιστορία, να τη σέβομαι και να τη γνωρίζω αλλά και να τη γράφω κι εγώ, την καθαρότητα στην ψυχή και την αγάπη για την ομάδα και μόνο για την ομάδα, πάνω από εμένα, πάνω από εσένα, πάνω απ’ όλους. Και μόνο την αγάπη μου μπορώ να της δώσω, τίποτε άλλο δεν της χρειάζεται και τίποτε άλλο δε νιώθω πως μου ζητά, οι αγάπες μας όλων μαζί είναι αρκετές. Δε χρειαζόμαστε δανεικές, έχουμε απόθεμα οι Παοκτσήδες. Αν εσύ χρειάζεσαι συμπλήρωμα, αν έχεις ανάγκη από ίδια χρώματα και ίδιες θρησκείες και έχεις τόσο χώρο στην καρδιά σου που δεν τη γεμίζει ο ΠΑΟΚ από μόνος του, αυτό είναι δικό σου το θέμα, δε με αγγίζει. Δε θα σε κρίνω που νιώθεις άδειος από ΠΑΟΚ και ψάχνεις να βρεις συμπληρώματα, μη με κρίνεις που εμένα ο ΠΑΟΚ μου γεμίζει το μυαλό, το ξεχειλίζει, δε μου αφήνει χώρο για τίποτε άλλο.

Δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν επειδή δεν μπορώ να μισήσω. Ούτε αντιπάλους, ούτε εχθρούς. Το μίσος μονάχα να μολύνει μπορεί, είναι αχρείαστο, άσκοπο ξόδεμα ψυχής. Ούτε και φίλους μπορώ να μισήσω. Ούτε να βρίσω κανέναν με τον Δικέφαλο στο στήθος, το θεωρώ ασπίδα, αλεξικέραυνο -όταν εντοπίσω τον εχθρό που φόρεσε λαθραία το έμβλημα στη φανέλα προσπαθώ να τον απομακρύνω, να πάψει να το μολύνει. Κι αυτόν που συμφωνεί σέβομαι, κι αυτόν που διαφωνεί. Και τον από δεξιά, και τον από αριστερά. Χοροπηδάς δίπλα μου; Είσαι αδερφός μου. Έπεσες κάτω; Θα σε σηκώσω. Πλακώνεστε μεταξύ σας; Εγώ θα συνεχίσω να χοροπηδάω.

Δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν επειδή δε με καταλαβαίνει. Εκατοντάδες σελίδες, εκατοντάδες γραφιάδες, χιλιάδες απόψεις υπάρχουν ελεύθερες εκεί έξω, λίγα κλικ παραπέρα, τι με διαβάζεις αφού δε με καταλαβαίνεις και παραπονιέσαι, είτε είσαι πιο χαζός είτε πιο έξυπνος απ’ αυτό το επίπεδο. Όπως και να ‘χει, ψάξε κάτι διαφορετικό που να το καταλαβαίνεις και να γίνεις διαδραστικός μαζί του και να καλλιεργείς το μυαλό σου. Ούτε πιο απλά μπορώ να τα γράψω, ούτε πιο σύνθετα. Έτσι, μου βγαίνουν, δεύτερη φορά δε διαβάζω σχεδόν τίποτα, το ‘γραψα, το ανέβασα, τέλος. Δε σου κάνει; Δεκτόν. Άσε με να γράφω για όποιον θέλει να με διαβάζει και μην προσπαθείς να με αλλάξεις, ακόμα δεν το πήρες απόφαση.

Δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν επειδή είμαι μικρός στο παοκόμετρό του. Επειδή δεν είμαι λιοντάρι όπως αυτός, επειδή δε μιλάω τη διάλεκτο της ζούγκλας. Επειδή σέβομαι τον αντίπαλο και το παιχνίδι, επειδή τηρώ κάποιους κανόνες και δεν ψάχνω να κερδίσω με θέατρο πέναλτι μέσα στην περιοχή. Επειδή δεν μπαίνω στη μάχη με την πρώτη ευκαιρία και ψάχνω τρόπους να την αποφύγω, όποτε έχω τη δυνατότητα να ζήσω χωρίς να σκοτώσω τον άλλο. Ναι, ρε, εγώ θα κάνω μία έτσι το κεφάλι και δε θα τη φάω την πέτρα, εσύ κάτσε να τη φας, να έχεις να δείχνεις την πληγή, όπως έκανα εγώ στα δεκαπέντε μου. Έχω να θρέψω στόματα πια, με ανοιγμένο το κεφάλι πώς θα μπορέσω.

Δεν πρόκειται να σου βάλω φωτιές και αποθεώσεις και πυρσούς και αλάνια έτσι ο Πειραιάς και αλλιώς η Λεωφόρος, έχει αλλού να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να γουστάρεις. Δεν πρόκειται να σου βάλω γκόμενες με τα εσώρουχα, έχει αλλού να φτιάχνεσαι. Δεν πρόκειται να σου ζητήσω να πατήσεις λάικ, έχει αλλού ζήτουλες κομπλεξικούς-γιατί αν γράφεις και σε ενδιαφέρει άμα συμφωνούνε οι άλλοι μαζί σου, τότε θα καταντήσεις να γράφεις μόνο για να συμφωνούνε οι άλλοι μαζί σου. Δεν πρόκειται να σου ζητήσω να με κοινοποιήσεις, γιατί δεν πιστεύω πως είμαι κάτι τόσο σπουδαίο, όσο αυτοί που μου το ζητούν.

Δεν πρόκειται να με απασχολήσει που εσένα σε απασχολεί ο φάκελος και όχι το μήνυμα. Τα κείμενά μου δημοσιεύονται και αναδημοσιεύονται δεξιά κι αριστερά με ή χωρίς την έγκριση ή τη γνώση μου –αν εσύ κοιτάζεις το μέσο και όχι το μήνυμα, πραγματικά είσαι εκτός της εμβέλειάς μου. Εδώ γεννιούνται τα πάντα, εδώ θα τα βρεις όπως βγήκαν από το μυαλό μου το πονεμένο, ολόκληρα, ολοκληρωμένα. Μη μου ζητάς εξηγήσεις για ένα κομμάτι που ανέβασε ο αλήτης ο δημοσιογράφος για να γεμίσει το χώρο του με τις δικές μου ιδέες, που αλλοιώνει τη σκέψη μου έτσι που το παρουσιάζει από τη μία πλευρά που τον βολεύει. Κι αν χρειάζεσαι ιλουστρασιόν χουλιγκάνους να σου ουρλιάξουν το ίδιο μήνυμα, τράβα σ’ αυτούς, αρκεί να το λάβεις. Εμένα μου αρέσει που βάζει όποιος θέλει, όπου θέλει τα κείμενά μου κι ας γράφει από κάτω ο καθένας τη γνώμη του, ας με βρίζει, ας με αποκαλεί «πιτσιρικά μπερδεμένο» ή «καρκίνο του ΠΑΟΚ» ή «κάποιοι σαν αυτόν δεν αφήνουν τον ΠΑΟΚ να πάει μπροστά» -κοπιράιτ έχει ο ΠΑΟΚ που μας έδωσε την ευκαιρία να τα ζήσουμε, όχι εμείς που τα γράφουμε. Δεν πρόκειται να με κάνεις να νιώσω άσχημα που παραδέχομαι πως δεν τα ξέρω όλα, αλλά εσύ που τα ξέρεις όλα τι γυρεύεις εδώ, τι έμεινε άλλο για να μάθεις από εμένα, δεν ταιριάζει αυτό που κάνεις μ’ αυτά που λες.

Δεν πρόκειται, στην τελική, να γίνω σαν εσένα. Το γράφω και στον υπότιτλο, δεν είμαι σαν εσένα, ξεκόλλα. Δεν ξέρω ποιος κάνει κερκίδα, δεν ξέρω ποιος είναι πρόεδρος σε κάθε σύνδεσμο, δεν ξέρω ποιος τα πήρε από ποιον, δεν ξέρω ποιος λαδώνεται και κονομάει μίζες, δεν ξέρω γιατί είναι τα αδέρφια μας στη φυλακή και μακάρι να ήξερα γιατί είναι και πώς μπορώ να τα βοηθήσω, δεν ξέρω ποιος φταίει, δεν ξέρω σχεδόν τίποτα. Και δε με γεμίζει να χύνω μικροψυχία στα φόρουμ, όπως εσύ, δε με γεμίζει να χοροπηδάω και να ποζάρω στις φωτογραφίες για να έχω να δείχνω πως είμαι ο καλύτερος, δε με γεμίζει να είμαι ο ένας –είμαι ο άλλος ένας. Ένα κύτταρο. Τόσο δα. Το μόνο που με γεμίζει είναι να αδειάζω το μυαλό μου σε μια ηλεκτρονική κόλλα χαρτί και το μόνο που ξέρω είναι πως είμαι μόνο Παοκτσής. Σου φτάνει, δε σου φτάνει, σου κάνει, δε σου κάνει, με γουστάρεις, δε με γουστάρεις.

Όπως με βρήκες, έτσι θα με χάσεις -όλα έχουνε μια αρχή κι ένα τέλος. Κοντά είναι. Αλλά μέχρι τότε, εγώ συνεχίζω να κάνω το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω. Αν μετά από χίλια πεντακόσια κείμενα δεν έχεις καταλάβει γιατί το κάνω και τι κίνητρα έχω, είτε το παίζεις βλάκας είτε δεν το παίζεις βλάκας.

 

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038