Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

varvaraΜεγάλωσα σε θρησκευόμενο χωριό. Ή, τέλος πάντων, σε χωριό όπου η θρησκεία έπαιζε μεγάλο ρόλο στην καθημερινότητα, με τα λείψανα του Αγίου στο Ναό και τους προσκυνητές και τα πανηγύρια και τα τάματα.

Κι αν έχω ακούσει τάματα και υποσχέσεις, Άγιε μου, κάνε αυτό κι εγώ θα ανάψω μια λαμπάδα μέχρι εκεί πάνω, δώσε μου αυτό κι εγώ θα έρθω γονατιστός να σε προσκυνήσω. Ένας να μην παζαρέψει στο τάμα δε βρέθηκε. Να πει Άγιε μου, θέλω αυτό, κάνε να γίνει κι εγώ θα συρθώ μέχρι την εκκλησία, είτε το κάνεις, είτε δεν το κάνεις. Όχι, όλοι κάτι ζητάνε από τον Άγιο ως αντάλλαγμα. Κι από τον Θεό και το Χριστό και την Παναγιά κι από τις φανουρόπιτες.

Αφού, λοιπόν, έτσι μάθαμε από παιδιά, εγώ στη ζωή μου τάμα δεν έχω κάνει, θα κάνω τώρα. Όχι στον Άγιο, που είναι πλέον στο χωριό κι εγώ μένω στην πόλη, ούτε που θα θυμάται τη φάτσα μου πια, αλλά στην ίδια την Παναγιά που την έχουμε και από κοντά στον ΠΑΟΚ αυτό τον καιρό. Παναγιά μου, δώσε μας το Πρωτάθλημα, που εγώ Πρωτάθλημα ως Παοκτσής στο ποδόσφαιρο δεν έχω σηκώσει από το 1987 κι εγώ θα κάνω την πιο μεγάλη θυσία που μπορώ να σκεφτώ. Αυτό είναι το τάμα. Ας ρυθμίσουμε και τις λεπτομέρειες τώρα.

Δώσε στον ΠΑΟΚ το Πρωτάθλημα φέτος. Όχι το Κύπελλο, αυτό το έχω σηκώσει δύο φορές, χόρτασα από τέτοιους τίτλους. Όχι το Europa League, παραδέχομαι πως αν το κάνεις αυτό η θυσία μου δε θα είναι ισάξια, θα πρέπει να βρω κάτι άλλο. Το Πρωτάθλημα δώσε μας. 34η Αγωνιστική, βαθμολογία, ΠΑΟΚ 1ος, ούτε ισοβαθμίες, ούτε πλέι-οφ, ούτε τον Μάιο να είμαστε καλά: Από τον Απρίλη να είμαστε καλά, να παίζουν οι άλλοι για τη δεύτερη θέση και να μην ασχολούμαστε εμείς με κομπιουτεράκια και διαιρέσεις για τους πόντους. Να γράψει η Βικιπαίδεια «Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2014-2015, Πρωταθλήτρια ομάδα ΠΑΟΚ (3ος Τίτλος)».

Παναγιά μου, κάνε στην άκρη διαιτητές και παρατηρητές και παράγοντες, Εσύ έχεις τη δύναμη. Προστάτεψε τους παικταράδες μας από τους τραυματισμούς και τις θλάσεις, στείλ’ τους νωρίς τα βράδια στο σπίτι να μην μπεκροπίνουν 2-3 απ’ αυτούς που είναι νέοι και άμυαλοι, δώσε φώτιση στον προπονητή να βάζει πάντα τους καλύτερους. Και στον ιδιοκτήτη, να φέρει 3-4 καλούς τον Ιανουάριο, να βοηθήσουν κι αυτοί στα κενά μας, δεν μπορείς Εσύ να παίζεις όλη τη χρονιά σέντερ-μπακ, Παναγιά μου, κάνε το θαύμα Σου. Πιο δυνατή είσαι κι από Μαρινάκηδες κι από Σαρρήδες, όλα τα μπορείς Εσύ άμα θέλεις, γι’ αυτό κάνω το τάμα σ’ Εσένα, επειδή Σε πιστεύω.

Αυτό θέλω από Σένα. Κάν’ το, ευκαιρία είναι φέτος, μου το χρωστάς, 27 χρόνια υπομονή είναι αυτά. Ο Ιώβ έκανε υπομονή 140 χρόνια που τον παιδεύατε και έγινε σελέμπριτι στα θρησκευτικά, εγώ με το 1/5 υπομονής δεν δικαιούμαι ένα Πρωτάθλημα; Θα γίνει και έκφραση, αντί για «ιώβεια υπομονή», ο σύγχρονος πιστός θα έχει «ισόβια υπομονή». Και να σου πω και κάτι, Παναγίτσα μου; Στον Ποινικό Κώδικα τρως ισόβια και μπαίνεις μέσα για 16 χρόνια, εγώ σου μιλάω για 27 μέχρι τώρα, χάσαμε το λογαριασμό. Άλλαξαν και οι εποχές, πώς να ζήσω δύο αιώνες όπως ο Ιώβ, καπνίζω από τα 15 μου, δε βγαίνουν οι υπολογισμοί. Με πιάνεις.

Δώσε μου το Πρωτάθλημα φέτος κι εγώ θα την παντρευτώ και με θρησκευτικό γάμο. Πιο μεγάλη θυσία δεν μπορώ να σκεφτώ. Θα γίνει ο γάμος δίπλα στην Τούμπα, άμα βολεύει στην Αγία Βαρβάρα, μια Κυριακή μεσημέρι, την επομένη του Τελικού του Κυπέλλου (που άμα θες το δίνεις κι αυτό, δεν το ζητάω, αλλά, λέμε, άμα θέλεις). Θα γυρίσουμε από το ΟΑΚΑ, θα βάλουμε τα καλά μας ρούχα, η Άννα τη φανέλα με το 24 κι εγώ την αμάνικη με το 7, θα έχουμε καλεσμένους ελεύθερα όλους τους κάγκουρες Παοκτσήδες, θα γεμίσει η Αγία Βαρβάρα και θα έχει κόσμο μέχρι κάτω στην Παπάφη, θα πλημμυρίσει η Τούμπα από κόσμο για τον δικό μας το γάμο, χαμός θα γίνει, όλοι εκεί θα είναι, πρώτο θέμα στα inpaok και τα paokweb και τα paok24 και παντού, θα κάνουν ειδικό thread στο paokworld που θα λέγεται «Τάματα για τον ΠΑΟΚ» και θα κράζουν οι αναρχικοί που μπήκαμε στην εκκλησία, αλλά εμάς δε θα μας νοιάζει γιατί θα το έχουμε κάνει για τον ΠΑΟΚ, τέτοια θυσία.

Θα φωνάζει ο Λαός συνθήματα για τον ΠΑΟΚ αλλά και για σένα, θα βγάλω καινούργιο σε ρυθμό αργεντίνικο, ωωω, Παναγιά μου, έχω τρέλα μέσ’ στο μυαλό, όταν βγούμε από την εκκλησία θα φωνάζουν «εσείς μαζί για μια ζωή», θα πέφτουν πυρσοί και καπνογόνα και θα τιμωρηθεί η Αγία Βαρβάρα με πέντε αγωνιστικές και θα γίνουν οι επόμενοι πέντε γάμοι κεκλεισμένων των θυρών, θα είναι μέσα μόνο ο παπάς, οι νεόνυμφοι και οι κουμπάροι. Και φωτογραφίες του γάμου θα βγούμε στη Θύρα 4, πάνω στο κάγκελο, εκεί όπου ίδρωνα πιτσιρίκος, όσο πιο ψηλά μπορώ γιατί πλέον δεν είμαι και για ακροβατικά. Και θα έχουμε ασπρόμαυρες μπομπονιέρες. Και θα φοράνε οι κόρες μου κι αυτές νυφικά, παρανυφάκια με ασπρόμαυρο ριγέ δεν έχει ξαναγίνει. Και άλλα πολλά, ό,τι σκεφτώ, όλα κομπλέ θα τα φτιάξουμε, δώσε εσύ το Πρωτάθλημα, Παναγίτσα μου, κι εγώ θα το κάνω το τάμα όπως τα γράφω.

Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more
Πορομποπόμ

Πορομποπόμ

Την προλάβαμε και τη Φιλαδέλφεια πριν την γκρεμίσουν, πάλι καλά. Δεν ήθελα να πηγαίνω με τους αεκτσή ...

Read more
Άριστα

Άριστα

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια γκολ που έχουμε βάλει στην ιστορία μας μπήκε σε ένα Χαλκηδόνα-ΠΑΟΚ 1-2, στ ...

Read more
0034

0034

Ώρες ώρες αναρωτιέμ&alpha ...

Read more
Αποθέωση

Αποθέωση

Για να είσαι καλός γονιός και ταυτόχρονα να σε αποθεώνουν τα παιδιά σου χρειάζεται απίστευτη προσπάθ ...

Read more
Εβδομηντατέσσερα

Εβδομηντατέσσερα

Με τα τρία γκολ εναντίον της Ντιναμό Μινσκ, ο Στέφανος Αθανασιάδης πέρασε στην 7η θέση των σκόρερς ό ...

Read more
2014

2014

Βασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος ...

Read more
Πεντακοσάρικο

Πεντακοσάρικο

Πριν λίγες μέρες έλα&b ...

Read more
Υπενθύμιση

Υπενθύμιση

Σούπερ κοριός, απομαγνητοφώνηση #777. Διάλογος ανάμεσα σε πρώην ποδοσφαιριστή και πρώην πρόεδρο του ...

Read more
Αγγελής

Αγγελής

Συμπληρώνονται σήμερα 44 χρόνια από μία μαύρη σελίδα της ιστορίας του ΠΑΟΚ: ...

Read more
0001

0001

Ιανουάριος 1990. Ο ΠΑ&Omicron ...

Read more
Πανιώνιοι

Πανιώνιοι

Οι μοναδικοί οπαδοί που συμπαθώ στην Ελλάδα είναι οι πανιώνιοι. Από παλιά. Δε θυμάμαι από πότε άρχισ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.