Νίκη

Νίκη

Θλιβερό ρεκόρ, που...

Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

Τραύμα

Τραύμα

Πατέρας με δύο...

Αντιπαθητικοί

Αντιπαθητικοί

Ξεπεράστηκαν, πλέον,...

Άδικο

Άδικο

Ten thousand days in the fire is long enough. «Δέκα...

Εβίβα

Εβίβα

Θεωρώ ως απαραίτητη...

Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

  • Νίκη

    Νίκη

    Sunday, 24 March 2019 16:18
  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28
  • Τραύμα

    Τραύμα

    Wednesday, 13 March 2019 17:22
  • Αντιπαθητικοί

    Αντιπαθητικοί

    Monday, 04 March 2019 17:18
  • Άδικο

    Άδικο

    Sunday, 03 March 2019 09:57
  • Εβίβα

    Εβίβα

    Tuesday, 26 February 2019 17:16
  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33

000005Ημέρα Μνήμης. Σύμβολο. Για τους έξι, αλλά και για όλα τα Παοκτσάκια που μας άφησαν λιγότερους.

Για όσους μας πήρε ο δρόμος, η πρέζα, η αρρώστια, το μαχαίρι, το πονεμένο μυαλό τους. Για κάθε κενό στην κερκίδα. Όσα ονόματα θυμάσαι, τόσα κρατάς στην αθανασία. Θυμήσου τα, ένα προς ένα. Μη μιλάς σήμερα, μια μέρα το χρόνο σκέψου μόνο Αυτούς.

Ημέρα Μνήμης. Κοιτάς πίσω, κοιτάς μπροστά. Κοιτάς στον καθρέφτη. Εσύ είσαι εδώ, Αυτοί δεν είναι. Ο ένας σε βρήκε στο σταυροδρόμι και σου ‘πε όχι από ‘δώ, από ‘δώ πεθαίνω εγώ, βρες αλλού να πεθάνεις –και σ’ έσωσε. Ο άλλος σε άρπαξε λίγο πριν σε αρπάξουν, ο πρώτος που σε κοίταξε στα μάτια –και σ’ έσωσε. Αυτοί έφυγαν, εσύ συνεχίζεις. Μην τους ξεχνάς. Ποτέ. Σ’ Αυτούς το χρωστάς που είσαι ακόμα εδώ.

Ημέρα Μνήμης. Το νου σου, μικρέ: Εκεί όπου χοροπηδάς, χοροπηδούσαν Αυτοί. Εκεί όπου απλώνεις τα πανιά σου είναι τα κάγκελα όπου ίδρωναν τα στήθη Τους. Είναι βαριά η κληρονομιά, το νου σου, μικρέ. Σ’ αυτό το πέταλο άφησαν τη ζωή τους. Για μένα και για σένα –κι ας μην το ξέρεις ακόμα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB