Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

selfieeΤώρα εμείς της γενιάς μας ακούμε λολ και μένσιον και σέλφι και δεν έχουμε ιδέα τι εννοούν τα παιδιά.

Το παλεύω, ενημερώνομαι όσο μπορώ για να καταφέρνω να συνεννοηθώ με τα δικά μου σε λίγο καιρό, που θα έχουν τάμπλετ και κινητά, θα μου λένε «πατέρα γουτουφού» και «άμα με πάρει ο ύπνος κάνε ένα πόουκ», αλλά δεν μπορείς να τα προλαβαίνεις όλα. Ειδικά αυτήν τη σέλφι, πόσο καιρό παιδεύτηκα, ώρες περνούσα στο μπαλκόνι και με έβλεπε η παστρικιά απέναντι που όλο τις γλάστρες ποτίζει, βγαίνω για φραπέ, γλάστρες, βγαίνω για μπύρα, γλάστρες, βγαίνω για τσιγάρο το χειμώνα, γλάστρες, τι σκατά, ρέγγες τα ταΐζει τα φυτά κι όλο διψάνε, δεν ξέρω.

Τα παράτησα με τη σέλφι, δεν το κατάφερα. Μία την τέντα έβγαζα, μία τον ουρανό, μια φορά κάτι κάναμε που έβγαλα λίγα μαλλιά, αλλά ως εκεί. Μία φίλη που μου ζήτησε σέλφι με την κόρη μου πήγα και μας φωτογράφισα στον καθρέφτη, μια χαρά έγινε η δουλειά. Τσάμπα 250 Ευρώ είχα δώσει για το κινητό, με 100 θα είχα ένα απλό που δε βγάζει σέλφι, έτσι είχε πει η κοπέλα στο κατάστημα, πάρτε το ακριβό, έχει διπλή κάμερα, βγάζει και σέλφι. Και μόλις θυμήθηκα το «διπλή κάμερα», άναψε ένα λαμπάκι στον εγκέφαλο. Διπλή κάμερα, ρε τραχανά, τι παιδεύεσαι τόσον καιρό με το κινητό ανάποδα.

Με τον ΟΦΗ μπήκα νωρίς και δεν είχε κόσμο. Και μετά, δηλαδή, που άρχισε το ματς δεν είχε, αλλά στις 8 παρά ήμουν εγώ και κάτι μπερδεμένοι αριστερά μου, που φώναζαν για τη μάνα του Μαρινάκη μόνοι τους. Μπαταρία φορτισμένη, βαριόμουνα κιόλας επειδή δεν είχα παρέα που δεν καταδέχεται κανείς πλέον να έρθει μαζί μου στο γήπεδο, είμαι, λέει, πολυλογάς και κουραστικός και γκρινιάρης. Αλλά ξέρω εγώ γιατί δεν έρχονται μαζί μου, την τελευταία φορά ο άλλος έριξε μια πορδή όπως καθόταν δίπλα μου στην κερκίδα, «μαλάκα, μην τολμήσεις και γράψεις γι’ αυτό», σιγά, ρε πολυβολητή, μέσα στους 50 πυρσούς και την πορτοκαλιά παπαριά που πετάνε και βρωμάει σαν σάπιο κρεμμύδι η δική σου η κλανιά θα ξεχώριζε, πόσο το έχεις δηλαδή το παχύ έντερο που θα κάνεις τη διαφορά μέσα σε τόση μπόχα –πάντως εγώ το σημείωσα το καρεκλάκι, καλού-κακού, Η108, όποιος το έχει το διαρκείας στο Η108 στην 5 να το χαίρεται και να το καμαρώνει.

Εύκολο ήταν. Όπως βλέπεις το κινητό την ώρα που βγάζει φωτογραφία, πατάς ένα κουμπάκι με σύμβολο κάμερας με βελάκια, δηλαδή «πάτα να τραβάω ανάποδα». Πάτησα κι εγώ, εμφανίστηκε η μάπα μου στην οθόνη. Α, έτσι βγαίνει η σέλφι, άμα το ήξερα δε θα γινόμουν ρεζίλι στη γειτονιά δύο χρόνια που το ψάχνω. Κλικ, πατάω και μία να με βγάλω, ε, ντάξει, βγήκε έτσι κάπως περίεργα, αλλά θα το δουλέψω. Αλλά ταυτόχρονα, έκανα και μία σπουδαία ανακάλυψη για την πραγματική λειτουργία αυτού του κουμπιού: Μπορείς να βλέπεις τον πίνακα με το χρόνο και το σκορ χωρίς να γυρνάς το κεφάλι.

Εδώ είμαστε. 1-0 ο Ρατς, φώναζε ο κόσμος «ρε το πιο γρήγορο γκολ, πόσα δευτερόλεπτα πέρασαν», έβγαζα εγώ μία σέλφι, ενημέρωνα τους τριγύρω. Περνούσε η ώρα, κλικ, 15ο λεπτό. Σε πόση ώρα λήγει, κλικ, πέντε λεπτά. Και ούτω καθεξής, μέχρι που έσβησε, η ίδια ιστορία. Οπότε, από προχθές βρήκα τον προορισμό μου στο γήπεδο με τις σέλφι και θα πηγαίνω μόνιμα στην 7 για να βλέπω ταυτόχρονα και τον αγώνα και το ρολόι. Και στους τοίχους θα γράφω Ισοβίτης-7.

Ενασαπομάς

Ενασαπομάς

Έχουμε μείνει στο κυλικείο, στο Παλατάκι, έξι άτομα. Το ματς αρχίζει σε λίγα λεπτά, ο Λαός ακούγεται ...

Read more
Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη συμμετοχ ...

Read more
Πάτος

Πάτος

Το καλοκαίρι του 199 ...

Read more
Όμηροι

Όμηροι

Για να αντιληφθεί έν&alp ...

Read more
Τρoπαιοθήκη

Τρoπαιοθήκη

Δεν έχω πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο για να «στηρίξω» μία ομάδα ή ένα αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Πο ...

Read more
Αγγελίδης

Αγγελίδης

Δεκαπέντε χρόνια είχε κολλήσει το μυαλό μου στο όνομα «Αγγελίδης» και δεν πήγαινα στο μπάσκετ. ...

Read more
Φραγή

Φραγή

Ω, ναι. Κοιμάσαι στις 3, ξυπνάς χαράματα, τέτοια μέρα, όλα κελαηδάνε. Η μικρή στις έξι παρά, το πουλ ...

Read more
Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more
Ευαίσθητος

Ευαίσθητος

Μια φορά είχαν βάλει τους βάζελους στη 10, στο Παλέ. Για τους νέους, όπως βλέπεις στην τηλεόραση απέ ...

Read more
Ψαχτήρι

Ψαχτήρι

Έτρεμα από την αδρενα& ...

Read more
Νικόλας

Νικόλας

Εκείνοι οι πολύωρ&omi ...

Read more
Εντεκάτη

Εντεκάτη

Η 11η Σεπτεμβρίου θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες των απανταχού Παοκτσήδων ως μία σπουδαία επέτειος ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.