ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

selfieeΤώρα εμείς της γενιάς μας ακούμε λολ και μένσιον και σέλφι και δεν έχουμε ιδέα τι εννοούν τα παιδιά.

Το παλεύω, ενημερώνομαι όσο μπορώ για να καταφέρνω να συνεννοηθώ με τα δικά μου σε λίγο καιρό, που θα έχουν τάμπλετ και κινητά, θα μου λένε «πατέρα γουτουφού» και «άμα με πάρει ο ύπνος κάνε ένα πόουκ», αλλά δεν μπορείς να τα προλαβαίνεις όλα. Ειδικά αυτήν τη σέλφι, πόσο καιρό παιδεύτηκα, ώρες περνούσα στο μπαλκόνι και με έβλεπε η παστρικιά απέναντι που όλο τις γλάστρες ποτίζει, βγαίνω για φραπέ, γλάστρες, βγαίνω για μπύρα, γλάστρες, βγαίνω για τσιγάρο το χειμώνα, γλάστρες, τι σκατά, ρέγγες τα ταΐζει τα φυτά κι όλο διψάνε, δεν ξέρω.

Τα παράτησα με τη σέλφι, δεν το κατάφερα. Μία την τέντα έβγαζα, μία τον ουρανό, μια φορά κάτι κάναμε που έβγαλα λίγα μαλλιά, αλλά ως εκεί. Μία φίλη που μου ζήτησε σέλφι με την κόρη μου πήγα και μας φωτογράφισα στον καθρέφτη, μια χαρά έγινε η δουλειά. Τσάμπα 250 Ευρώ είχα δώσει για το κινητό, με 100 θα είχα ένα απλό που δε βγάζει σέλφι, έτσι είχε πει η κοπέλα στο κατάστημα, πάρτε το ακριβό, έχει διπλή κάμερα, βγάζει και σέλφι. Και μόλις θυμήθηκα το «διπλή κάμερα», άναψε ένα λαμπάκι στον εγκέφαλο. Διπλή κάμερα, ρε τραχανά, τι παιδεύεσαι τόσον καιρό με το κινητό ανάποδα.

Με τον ΟΦΗ μπήκα νωρίς και δεν είχε κόσμο. Και μετά, δηλαδή, που άρχισε το ματς δεν είχε, αλλά στις 8 παρά ήμουν εγώ και κάτι μπερδεμένοι αριστερά μου, που φώναζαν για τη μάνα του Μαρινάκη μόνοι τους. Μπαταρία φορτισμένη, βαριόμουνα κιόλας επειδή δεν είχα παρέα που δεν καταδέχεται κανείς πλέον να έρθει μαζί μου στο γήπεδο, είμαι, λέει, πολυλογάς και κουραστικός και γκρινιάρης. Αλλά ξέρω εγώ γιατί δεν έρχονται μαζί μου, την τελευταία φορά ο άλλος έριξε μια πορδή όπως καθόταν δίπλα μου στην κερκίδα, «μαλάκα, μην τολμήσεις και γράψεις γι’ αυτό», σιγά, ρε πολυβολητή, μέσα στους 50 πυρσούς και την πορτοκαλιά παπαριά που πετάνε και βρωμάει σαν σάπιο κρεμμύδι η δική σου η κλανιά θα ξεχώριζε, πόσο το έχεις δηλαδή το παχύ έντερο που θα κάνεις τη διαφορά μέσα σε τόση μπόχα –πάντως εγώ το σημείωσα το καρεκλάκι, καλού-κακού, Η108, όποιος το έχει το διαρκείας στο Η108 στην 5 να το χαίρεται και να το καμαρώνει.

Εύκολο ήταν. Όπως βλέπεις το κινητό την ώρα που βγάζει φωτογραφία, πατάς ένα κουμπάκι με σύμβολο κάμερας με βελάκια, δηλαδή «πάτα να τραβάω ανάποδα». Πάτησα κι εγώ, εμφανίστηκε η μάπα μου στην οθόνη. Α, έτσι βγαίνει η σέλφι, άμα το ήξερα δε θα γινόμουν ρεζίλι στη γειτονιά δύο χρόνια που το ψάχνω. Κλικ, πατάω και μία να με βγάλω, ε, ντάξει, βγήκε έτσι κάπως περίεργα, αλλά θα το δουλέψω. Αλλά ταυτόχρονα, έκανα και μία σπουδαία ανακάλυψη για την πραγματική λειτουργία αυτού του κουμπιού: Μπορείς να βλέπεις τον πίνακα με το χρόνο και το σκορ χωρίς να γυρνάς το κεφάλι.

Εδώ είμαστε. 1-0 ο Ρατς, φώναζε ο κόσμος «ρε το πιο γρήγορο γκολ, πόσα δευτερόλεπτα πέρασαν», έβγαζα εγώ μία σέλφι, ενημέρωνα τους τριγύρω. Περνούσε η ώρα, κλικ, 15ο λεπτό. Σε πόση ώρα λήγει, κλικ, πέντε λεπτά. Και ούτω καθεξής, μέχρι που έσβησε, η ίδια ιστορία. Οπότε, από προχθές βρήκα τον προορισμό μου στο γήπεδο με τις σέλφι και θα πηγαίνω μόνιμα στην 7 για να βλέπω ταυτόχρονα και τον αγώνα και το ρολόι. Και στους τοίχους θα γράφω Ισοβίτης-7.

Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more
Μύθος

Μύθος

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία του ΠΑΟΚ κα ...

Read more
Γκρίνια

Γκρίνια

Κηρύσσω το αγωνιστικό έτος 2014-2015 ως ΕΤΟΣ ΠΑΟΚΤΣΗΔΙΚΗΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ. Με εκδηλώσεις, χοροεσπερίδες και ...

Read more
14

14

Κλείνουμε οριστικά το Κεφάλαιο 14 στη σελίδα μας, με μια μικρή αναδρομική έκθεση. ...

Read more
Αχρωματοψία

Αχρωματοψία

Από τότε που με θυμάμαι, ένιωθα ένα είδος οίκτου για τον φίλο μου με την πλήρη αχρωματοψία. Δεν έβλε ...

Read more
0038

0038

Ο μοναδικός άνθρωπ&omicron ...

Read more
Άιρον

Άιρον

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Κάτλετζ

Κάτλετζ

Με ξύπνησε αλαφιασμ ...

Read more
Επόπτης

Επόπτης

ΠΑΟΚ-Μικρομεσαίος στην Τούμπα, κερδίζουμε κάμποσο-μηδέν, το ματς στα τελευταία λεπτά. ...

Read more
Λεκές

Λεκές

Ο ΠΑΟΚ ταξίδευε στη Λιβαδειά για την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου ως δεύτερος, έχοντα ...

Read more
Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική κο&io ...

Read more
Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14 καλύ&tau ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.