Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

selfieeΤώρα εμείς της γενιάς μας ακούμε λολ και μένσιον και σέλφι και δεν έχουμε ιδέα τι εννοούν τα παιδιά.

Το παλεύω, ενημερώνομαι όσο μπορώ για να καταφέρνω να συνεννοηθώ με τα δικά μου σε λίγο καιρό, που θα έχουν τάμπλετ και κινητά, θα μου λένε «πατέρα γουτουφού» και «άμα με πάρει ο ύπνος κάνε ένα πόουκ», αλλά δεν μπορείς να τα προλαβαίνεις όλα. Ειδικά αυτήν τη σέλφι, πόσο καιρό παιδεύτηκα, ώρες περνούσα στο μπαλκόνι και με έβλεπε η παστρικιά απέναντι που όλο τις γλάστρες ποτίζει, βγαίνω για φραπέ, γλάστρες, βγαίνω για μπύρα, γλάστρες, βγαίνω για τσιγάρο το χειμώνα, γλάστρες, τι σκατά, ρέγγες τα ταΐζει τα φυτά κι όλο διψάνε, δεν ξέρω.

Τα παράτησα με τη σέλφι, δεν το κατάφερα. Μία την τέντα έβγαζα, μία τον ουρανό, μια φορά κάτι κάναμε που έβγαλα λίγα μαλλιά, αλλά ως εκεί. Μία φίλη που μου ζήτησε σέλφι με την κόρη μου πήγα και μας φωτογράφισα στον καθρέφτη, μια χαρά έγινε η δουλειά. Τσάμπα 250 Ευρώ είχα δώσει για το κινητό, με 100 θα είχα ένα απλό που δε βγάζει σέλφι, έτσι είχε πει η κοπέλα στο κατάστημα, πάρτε το ακριβό, έχει διπλή κάμερα, βγάζει και σέλφι. Και μόλις θυμήθηκα το «διπλή κάμερα», άναψε ένα λαμπάκι στον εγκέφαλο. Διπλή κάμερα, ρε τραχανά, τι παιδεύεσαι τόσον καιρό με το κινητό ανάποδα.

Με τον ΟΦΗ μπήκα νωρίς και δεν είχε κόσμο. Και μετά, δηλαδή, που άρχισε το ματς δεν είχε, αλλά στις 8 παρά ήμουν εγώ και κάτι μπερδεμένοι αριστερά μου, που φώναζαν για τη μάνα του Μαρινάκη μόνοι τους. Μπαταρία φορτισμένη, βαριόμουνα κιόλας επειδή δεν είχα παρέα που δεν καταδέχεται κανείς πλέον να έρθει μαζί μου στο γήπεδο, είμαι, λέει, πολυλογάς και κουραστικός και γκρινιάρης. Αλλά ξέρω εγώ γιατί δεν έρχονται μαζί μου, την τελευταία φορά ο άλλος έριξε μια πορδή όπως καθόταν δίπλα μου στην κερκίδα, «μαλάκα, μην τολμήσεις και γράψεις γι’ αυτό», σιγά, ρε πολυβολητή, μέσα στους 50 πυρσούς και την πορτοκαλιά παπαριά που πετάνε και βρωμάει σαν σάπιο κρεμμύδι η δική σου η κλανιά θα ξεχώριζε, πόσο το έχεις δηλαδή το παχύ έντερο που θα κάνεις τη διαφορά μέσα σε τόση μπόχα –πάντως εγώ το σημείωσα το καρεκλάκι, καλού-κακού, Η108, όποιος το έχει το διαρκείας στο Η108 στην 5 να το χαίρεται και να το καμαρώνει.

Εύκολο ήταν. Όπως βλέπεις το κινητό την ώρα που βγάζει φωτογραφία, πατάς ένα κουμπάκι με σύμβολο κάμερας με βελάκια, δηλαδή «πάτα να τραβάω ανάποδα». Πάτησα κι εγώ, εμφανίστηκε η μάπα μου στην οθόνη. Α, έτσι βγαίνει η σέλφι, άμα το ήξερα δε θα γινόμουν ρεζίλι στη γειτονιά δύο χρόνια που το ψάχνω. Κλικ, πατάω και μία να με βγάλω, ε, ντάξει, βγήκε έτσι κάπως περίεργα, αλλά θα το δουλέψω. Αλλά ταυτόχρονα, έκανα και μία σπουδαία ανακάλυψη για την πραγματική λειτουργία αυτού του κουμπιού: Μπορείς να βλέπεις τον πίνακα με το χρόνο και το σκορ χωρίς να γυρνάς το κεφάλι.

Εδώ είμαστε. 1-0 ο Ρατς, φώναζε ο κόσμος «ρε το πιο γρήγορο γκολ, πόσα δευτερόλεπτα πέρασαν», έβγαζα εγώ μία σέλφι, ενημέρωνα τους τριγύρω. Περνούσε η ώρα, κλικ, 15ο λεπτό. Σε πόση ώρα λήγει, κλικ, πέντε λεπτά. Και ούτω καθεξής, μέχρι που έσβησε, η ίδια ιστορία. Οπότε, από προχθές βρήκα τον προορισμό μου στο γήπεδο με τις σέλφι και θα πηγαίνω μόνιμα στην 7 για να βλέπω ταυτόχρονα και τον αγώνα και το ρολόι. Και στους τοίχους θα γράφω Ισοβίτης-7.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038