Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

novvvva12Ω, ναι. Κοιμάσαι στις 3, ξυπνάς χαράματα, τέτοια μέρα, όλα κελαηδάνε. Η μικρή στις έξι παρά, το πουλάκι μου, ουά ουά, γαλατάκι ήθελε.

Έλα, πιες το γαλατάκι σου, γούτσου-γούτσου, μπράβο του, όλο το ήπιε, ξύπνησε και η μεγάλη, έλα κι εσύ το γαλατάκι σου, έτσι, τα παιδιά μου, γερά κόκκαλα, να ντυθούμε τώρα για το σχολείο, τι να βάλουμε, βάλτε ό,τι θέλετε, ναι, ό,τι-ό,τι θέλετε, ελεύθερα. Ντάξει, είπαμε ό,τι θέλετε, αλλά όχι κι έτσι, ρε παιδί μου, καλά, καλά, βάλε τουλάχιστον μια ζακέτα μη σε δούνε στη γειτονιά έτσι όπως είσαι.

Περνάει το σχολικό, γυρνάς σπίτι. Τρως το πρωινό σου, δυναμώνεις, έρχεται η μαγική στιγμή του φραπέ. Δυο κουταλιές με το ζόρι έχουνε μείνει, με τα ψίχουλα. Κι ο Μασούτης ακόμα κλειστός, εφτάμισι το πρωί είναι. Κουνάς πέρα δώθε το κουτί, σκαλίζεις τον πάτο σαν αρχαιολόγος να πέσουν οι κολλημένοι κόκκοι, κάτι κάναμε, βγήκε η διπλή κουταλιά του πρωινού καφέ, πάμε παρακάτω. Βγαίνεις μπαλκόνι, ωωω, έρχεται η λιακάδα, έτσι, την Παρασκευή ήταν σα Μεγάλη Παρασκευή και σήμερα Καθαρή Δευτέρα, τα αετόπουλα από πάνω τα κούνησαν τα σύννεφα, αμπαλαέα στον ουρανό. Βάζεις και το κανάλι στο Νόβα που παίζει όλη μέρα επανάληψη τα γκολ του Σαββατοκύριακου, έτσι για μπακγκράουντ, παίρνεις τα τσιγάρα σου και αγναντεύεις τη θάλασσα.

Κι αυτό το μαλακό πακέτο, τόσα χρόνια μυαλό δεν έβαλα. Από έξω κούκλα, από μέσα τρία τσιγάρα. Πού πα ρε πρωτοπόρε να πιεις πρωινό καφέ με τρία τσιγάρα; Το πρώτο ούτως ή άλλως είναι που καθαρίζει τα πνευμόνια από το βρώμικο αέρα που γέμισαν από χτες το βράδυ που έχεις να καπνίσεις, το δεύτερο το καπνίζει ο άνεμος όσο ανοίγεις τον υπολογιστή, το τρίτο όσο διαβάζεις τι σου έστειλαν οι κάγκουρες τη νύχτα που κοιμόσουν, μόλις πας να γράψεις κάτι δε θα έχεις τσιγάρα. Αλλά δεν πτοούμαστε, μέρα που είναι, τρία τσιγάρα είναι αυτά, θα τα καπνίσουμε με σύστημα, να φτουρήσουν. Δηλαδή, τα καπνίζεις όλα με τη μία όσο αγναντεύεις και μετά απλώς δεν έχεις και συνεχίζεις τη ζωή σου χωρίς να καπνίζεις, τι να κάνουμε τώρα.

«Συνδρομητική Υπηρεσία», λέει, τι σημαίνει αυτό; Τι να σημαίνει, ρε γυναίκα, κανένα τσοντοκάναλο θα πατήθηκε πάλι, βάλε Novasports αυτό που παίζει τα γκολ. Ρε τι Novasports, ούτε Μέγκα δεν παίζει η τηλεόραση, ρε παπάρα, πάλι δεν πλήρωσες τη Νόβα και μας την κόψανε; Ποιος ρε, άμα είχανε κόψει τη Νόβα δε θα είχαμε ούτε ίντερνετ ούτε σταθερό, μη λες χαζομάρες πρωί πρωί. Δεν έχουμε ίντερνετ. Ούτε σταθερό έχουμε. Εκεί, πας ντεμέκ τουαλέτα, πετάς κάνα σκουπίδι, κάνεις μια βόλτα στη γειτονιά να μαζέψεις ήλιο μέχρι να φύγει η γυναίκα στη δουλειά, να σκεφτείς πώς θα λύσεις το πρόβλημα δίχως να ακούς διάφορα αδικαιολόγητα και ανακριβή κοσμητικά.

Ωπ, ήρθε και το μήνυμα από τη Νόβα. «FORTHNET: ΕΧΕΙ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΘΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΦΡΑΓΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΑΣ. ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΣΕ ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΥΧΟΝ ΟΦΕΙΛΩΝ». Ακριβώς την ώρα που πήγα να πατήσω το «δημοσίευση» στην αλλαγή εξωφύλλου στο Facebook του Ισοβίτη. «7ΗΜΕΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ – Ο ΘΡΥΛΟΣ ΚΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ», μια χαρά έπαιζε το ίντερνετ το πρωί, φτιάχνω εκεί τα καγκουριλίκια, έτοιμο, πατάω «δημοσίευση», κολλάνε τα πάντα. Πόρτα φάγαμε. Ακριβώς εκεί, πάνω στο κουμπί. Πόσο τυχαίο, δηλαδή. Άμα ανέβαζα «Θρύλε Θεέ Μου» θα μου βάζανε φραγή; Δε θα μου βάζανε. Και πόσο μαγκιά το μήνυμα που μου στείλανε, «εξόφληση τυχόν οφειλών», τι «τυχόν», ρε μπαγλαμάδες, ορίστε, ντοκουμέντα, δηλαδή βάλατε τη φραγή «αν τυχόν» έχω οφειλές, όλα τα παρακολουθεί ο Καραπαπάς, πώς τον λένε, μόλις πάει κάποιος να γράψει εναντίον του Ολυμπιακού μπαίνει φραγή. Να φυλάγεστε, παιδιά.

Και έρχομαι αντιμέτωπος με το υπαρξιακό δίλημμα: Βάζεις προφίλ «Θρύλε Θεέ Μου» να έχεις ίντερνετ, σταθερό και τηλεόραση ή παραμένεις αντιολυμπιακός και αγναντεύεις τη θάλασσα; Έχεις και ένα κοινό, πρέπει να γράψεις την άποψή σου για την εμφάνιση του Κατσικά και του Γλύκου, πώς θα γίνει, από το κινητό δεν μπορείς να δημοσιεύσεις τέτοια σεντόνια, θα σπάσει η οθόνη της μπαχατέλας αν την πιέσεις λίγο ακόμα, που είναι στα τελευταία της. Το σκέφτηκα αρκετά. Καμιά ώρα. Τελικά, αποφάσισα να μην γίνω ολυμπιακός. Δεν ξέρω γιατί. Έτσι, μου την έδωσε. Με έπιασε το επαναστατικό του πληκτρολογίου, είχα ξεκινήσει να το γράφω, «Θρύλε Θ…», ως εκεί. Πάτησα delete μετά, δεν έπιανε, έχει κάτι κόλλες από χειροτεχνίες που φτιάχναμε με την κόρη μου το delete και το prntscr και το insert και ένα άκυρο κουμπί με ένα ηχειάκι επάνω που δεν ξέρω σε τι χρησιμεύει, δεν πατιούνται τα άτιμα, κολλάνε, αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω το τεράστιο κουμπί στο λάπτοπ που σέρνεις έτσι το χέρι και γίνεται σαν ποντίκι, δεν ξέρω πώς το λένε, το έσβησα.

Πενήντα Ευρώ τώρα για να συνδέσεις τη Νόβα πού βρίσκεις. Άμα ήταν η προηγούμενη Παρασκευή, δεν έβρισκες. Αλλά σήμερα βρίσκεις. Όλο το σύμπαν συνωμοτεί, που λένε, τσακ, μαγικό, βρέθηκε στην τσέπη μας ένα πενηντάρικο. Όποτε κερδίζει ο ΠΑΟΚ κάτι μαγικό συμβαίνει. Πάω στη Νόβα, πολύ εξυπηρετικά τα παιδιά, πόσο είναι, πενήντα Ευρώ, ορίστε, συνδέστε κιόλας το ίντερνετ, άμα δε σας κάνει κόπο, βεβαίως, σε μισή ώρα θα το έχουμε συνδέσει. Από το να φύγω από το σπίτι για τη Νόβα μέχρι να φτάσω στη Νόβα, βέβαια, πέρασαν τρεις ώρες, επειδή με παίδεψε ένας Τιτίκας Παοκτσής και έκανα είκοσι χιλιόμετρα με τα πόδια μέσα στην πόλη, αλλά αυτή την ιστορία θα τη γράψω την άλλη εβδομάδα, που θα έχει τελειώσει το σπέσιαλ αφιέρωμα στον Ολυμπιακό. Αλλά έγινε η δουλειά, έχουμε απ’ όλα, ίντερνετ, τηλέφωνο, τηλεόραση, έβαλα και το ωραίο κανάλι με τις επαναλήψεις, είδα και τη φάση θα μπεις ή θα σου σπάσω το κεφάλι του 4-0, ωραία μέρα, όλα καλά μας πάνε από το πρωί.

0028

0028

Ο δικός μου «Κούδ&alpha ...

Read more
Αϊβαλί

Αϊβαλί

Πριν λίγους μήνες, μέτρησα τις μεγαλύτερες απουσίες της ζωής μου από τον ΠΑΟΚ. ...

Read more
Ζούκοφ

Ζούκοφ

Τούτος εδώ είναι ο Νικόλας ο Τόσκας. Η κορυφή στην ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη της Ε ...

Read more
Παπάς

Παπάς

Μετά από το πιο τραγικό ξεκίνημα της σύγχρονης ιστορίας μας, βλέπαμε μπροστά μας το πιο όμορφο θέαμα ...

Read more
2017-2018

2017-2018

Τα αποτελέσματα, ο&io ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more
Αβγά

Αβγά

Στις εκδρομές κο&upsil ...

Read more
Πρωτοπόρος

Πρωτοπόρος

Τόσες δεκαετίες πνίγουμε τον καημό μας στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, αλλά από μέσα μας η φλόγα δε σ ...

Read more
Φτου

Φτου

Καμάρι μας, ψυχή μας, ήρωά μας, φτου σου να μη σε ματιάσουμε, ...

Read more
Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια &del ...

Read more
Κουίζ

Κουίζ

Λοιπόν, επειδή μας τ&alp ...

Read more
Μουσαντανί

Μουσαντανί

Υπέγραψε επιτέλου& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.