Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

aggeloscomfeΑν έλεγα στην παρέα πριν από είκοσι πέντε χρόνια πως «έχω αμηχανία», το πρώτο που θα με ρωτούσανε θα ήταν «ποιος ρε σε ψείρισε το παπάκι»;

Είναι δύσκολο συναίσθημα η αμηχανία, έχεις αμηχανία ακόμα και όταν γράφεις γι’ αυτή. Τρία τσιγάρα χρειάστηκα για δύο προτάσεις ως τώρα, άμα δεν καπνίζεις, άραγε, πώς την ξεπερνάς. Τώρα με τα ωραία κινητά κάτι γίνεται, είναι ο άλλος στο ασανσέρ πέντε ορόφους, καλημέρα δε λέτε, παίρνεις το κινητό, ντεμέκ κάτι ψάχνεις, την ξεπερνάς την αμηχανία. Βγαίνεις πρώτη φορά με κάποιον ή κάποια, ωραίος καιρός, α, έχει κόσμο σήμερα, λες εκεί πέντε άκυρες παρατηρήσεις, μπαίνεις μετά στο ψητό.

Με τον Άγγελο πώς την παλεύουν οι δημοσιογράφοι; Σκεφτόμουν τώρα τι θα τον ρωτήσουν, πόση αμηχανία πρέπει να έχεις απέναντι στο ιστορικό των δηλώσεών του, ρε τον φουκαρά τον ΠΑΟΚ, τα καραγκιοζιλίκια, εγώ μόνο τον Θεό φοβάμαι και τα λοιπά. Καλοπροαίρετος να είσαι, από το πουθενά μπορεί να βρεθείς σημαδεμένος για μια ζωή, «αυτός που ο Άγγελος τον είπε καραγκιόζη, τον ξέρω, καλό παιδί». Γι’ αυτό μάλλον τον ρωτάνε τα γνωστά περί ανέμων, τι σκέψεις έχετε για το ματς, είναι άραγε σημαντικό το ματς, υπάρχουν προβλήματα τραυματισμών και τα σχετικά. Με την ευκαιρία, περί ανέμων ρωτάμε μόνο τον Άγγελο, όχι τον ποδοσφαιριστή που θα έχει δίπλα του σήμερα, μην μπερδευτούμε.

Εγώ γενικώς δε νιώθω εύκολα αμηχανία. Είμαι πολυμήχανος, και να σβήσει μια μηχανή έχω καβάτζες. Μια φορά μόνο, που γνώρισα μια κοπέλα στο Γυμνάσιο, που έλεγε «αμάν πια με το μπάσκετ, όλη μέρα μπάσκετ, στο σχολείο μπάσκετ, στο σπίτι μπάσκετ», τη ρώτησα τι εννοεί σπίτι μπάσκετ, λέει «α, ο μπαμπάς μου είναι προπονητής στο μπάσκετ», ποιος, ο δίμετρος ο Τάδε, «ναι, μπαμπάς μου είναι», ο με τα μαλλιά έτσι, ο γεροδεμένος, «ναι, καλέ, αυτός», ο γίγαντας ο σε πιάνω με τις τανάλιες και σε βιδώνω στο ταβάνι, «χα χα, ναι, ο μπαμπακούλης μου είναι αυτός που λες». Εκεί, ναι, ομολογώ πως ένιωσα μια κάποια αμηχανία, την ξεπέρασα αμέσως, όμως, κάνοντας ελαφρά πηδηματάκια.

Εγώ θα ήθελα να ρωτήσω τον Άγγελο σήμερα «ρε Άγγελε, έχεις συνδέσει το όνομά σου με ιστορικές στιγμές στην Ευρώπη για τον ΠΑΟΚ. Ξεκινάει αύριο ένα καινούργιο ταξίδι, με δυνατότητα να πάμε πολύ μακριά. Παίζεις με ίσους όρους, δεν έχεις Μαρινάκηδες και Σαρρήδες και σούπερ κοριούς και μαφίες, παίζεις με υγιείς αντιπάλους που δεν έρχονται να κατσικωθούν μπροστά στη μεγάλη περιοχή, θα έχεις και τον κόσμο σου στα εντός και στα εκτός, τον κόσμο που ζει κι αναπνέει δεκαετίες τώρα για το ‘όσο πιο μακριά στην Ευρώπη’, αφού στην Ελλάδα δε βλέπει χαΐρι. Το νιώθεις αυτό το πράμα; Καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι; Έχεις δουλέψει στα καινούργια μυαλά της ομάδας να το εμπεδώσουν»;

Αυτό θα τον ρωτούσα εγώ. Αλλά μπορεί να το πάρει και στραβά, να πει «ξέρω τι με ρωτάς τώρα, μπηχτές για την Ντέμπρετσεν και το φαξ, αλλά ο Άγγελος κανέναν δεν έχει ανάγκη, μόνο μπροστά στην Παναγιά φοβάται ο Άγγελος». Όχι, ρε δάσκαλε, πάρ’ το αλλιώς, εσένα έχω, εσένα στηρίζω. Κι επειδή το ‘χεις ξανακάνει, σε πιο άγρια χρόνια και με λιγότερα στην τσέπη, λέω, ίσως τώρα να το κάνεις καλύτερα. Καμιά φορά να απαντάς σ’ αυτό που σε ρωτάνε, δεν είναι όλοι στημένοι, κάποιοι απ’ αυτούς Παοκτσάκια είναι που αγαπάνε, όπως κι εσύ.

Καθήκον

Καθήκον

Δεν υπάρχει καμία «υποχρέωση» και κανένα «καθήκον» του κόσμου να πηγαίνει στο γήπεδο. ...

Read more
Οδηγίες

Οδηγίες

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ δεν ανακοινώνει οδηγίες για την ασφαλή μετάβαση και αποχώρηση των φιλάθλων του ΠΑΟΚ για τ ...

Read more
Τρολ

Τρολ

Είμαστε τα μεγαλύτερα τρολ του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό, πιο θορυβώδες, πιο αναπάν ...

Read more

Βλαμμένος

Υποκατηγορία του Αθηναίου Παοκτσή είναι ο Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής. Πρόκειται γι’ αυτούς που δεν ...

Read more
Ταλιμπάν

Ταλιμπάν

Οι αστυνομικοί είναι φίλοι μας. Εγώ ελληνική αστυνομία άι λάικ, μεγάλα γούστα, τι να πρωτοθυμηθεί κα ...

Read more
Γέννα

Γέννα

Στην 4Α άναβαν φωτιές &kappa ...

Read more
Πόλεμος

Πόλεμος

Να μας συμπαθάτε, αλλά εμείς έχουμε πόλεμο κάθε βδομάδα. Με κάθε αντίπαλο. Σε «κάθε γήπεδο, σ’ όλη τ ...

Read more
Μήλο

Μήλο

Από συνήθεια, ψάξαμε τις τσέπες για τίποτα ξεχασμένα ψιλά. Προχωρούσαμε από Λαμπράκη για την 4, περν ...

Read more
Πάτος

Πάτος

Το καλοκαίρι του 199 ...

Read more
Ρατσισμός

Ρατσισμός

- Μπαμπά;- Ναι, παιδί μου.- & ...

Read more
Ζου

Ζου

- Σσσσσσσσσσς...- Κα& ...

Read more
Φάπα

Φάπα

Η τελευταία φάπα που έφαγα ως εκδρομέας οπαδός του ΠΑΟΚ ήταν το 1997. Ήταν η τρίτη φάπα συνολικά και ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.