Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

aggeloscomfeΑν έλεγα στην παρέα πριν από είκοσι πέντε χρόνια πως «έχω αμηχανία», το πρώτο που θα με ρωτούσανε θα ήταν «ποιος ρε σε ψείρισε το παπάκι»;

Είναι δύσκολο συναίσθημα η αμηχανία, έχεις αμηχανία ακόμα και όταν γράφεις γι’ αυτή. Τρία τσιγάρα χρειάστηκα για δύο προτάσεις ως τώρα, άμα δεν καπνίζεις, άραγε, πώς την ξεπερνάς. Τώρα με τα ωραία κινητά κάτι γίνεται, είναι ο άλλος στο ασανσέρ πέντε ορόφους, καλημέρα δε λέτε, παίρνεις το κινητό, ντεμέκ κάτι ψάχνεις, την ξεπερνάς την αμηχανία. Βγαίνεις πρώτη φορά με κάποιον ή κάποια, ωραίος καιρός, α, έχει κόσμο σήμερα, λες εκεί πέντε άκυρες παρατηρήσεις, μπαίνεις μετά στο ψητό.

Με τον Άγγελο πώς την παλεύουν οι δημοσιογράφοι; Σκεφτόμουν τώρα τι θα τον ρωτήσουν, πόση αμηχανία πρέπει να έχεις απέναντι στο ιστορικό των δηλώσεών του, ρε τον φουκαρά τον ΠΑΟΚ, τα καραγκιοζιλίκια, εγώ μόνο τον Θεό φοβάμαι και τα λοιπά. Καλοπροαίρετος να είσαι, από το πουθενά μπορεί να βρεθείς σημαδεμένος για μια ζωή, «αυτός που ο Άγγελος τον είπε καραγκιόζη, τον ξέρω, καλό παιδί». Γι’ αυτό μάλλον τον ρωτάνε τα γνωστά περί ανέμων, τι σκέψεις έχετε για το ματς, είναι άραγε σημαντικό το ματς, υπάρχουν προβλήματα τραυματισμών και τα σχετικά. Με την ευκαιρία, περί ανέμων ρωτάμε μόνο τον Άγγελο, όχι τον ποδοσφαιριστή που θα έχει δίπλα του σήμερα, μην μπερδευτούμε.

Εγώ γενικώς δε νιώθω εύκολα αμηχανία. Είμαι πολυμήχανος, και να σβήσει μια μηχανή έχω καβάτζες. Μια φορά μόνο, που γνώρισα μια κοπέλα στο Γυμνάσιο, που έλεγε «αμάν πια με το μπάσκετ, όλη μέρα μπάσκετ, στο σχολείο μπάσκετ, στο σπίτι μπάσκετ», τη ρώτησα τι εννοεί σπίτι μπάσκετ, λέει «α, ο μπαμπάς μου είναι προπονητής στο μπάσκετ», ποιος, ο δίμετρος ο Τάδε, «ναι, μπαμπάς μου είναι», ο με τα μαλλιά έτσι, ο γεροδεμένος, «ναι, καλέ, αυτός», ο γίγαντας ο σε πιάνω με τις τανάλιες και σε βιδώνω στο ταβάνι, «χα χα, ναι, ο μπαμπακούλης μου είναι αυτός που λες». Εκεί, ναι, ομολογώ πως ένιωσα μια κάποια αμηχανία, την ξεπέρασα αμέσως, όμως, κάνοντας ελαφρά πηδηματάκια.

Εγώ θα ήθελα να ρωτήσω τον Άγγελο σήμερα «ρε Άγγελε, έχεις συνδέσει το όνομά σου με ιστορικές στιγμές στην Ευρώπη για τον ΠΑΟΚ. Ξεκινάει αύριο ένα καινούργιο ταξίδι, με δυνατότητα να πάμε πολύ μακριά. Παίζεις με ίσους όρους, δεν έχεις Μαρινάκηδες και Σαρρήδες και σούπερ κοριούς και μαφίες, παίζεις με υγιείς αντιπάλους που δεν έρχονται να κατσικωθούν μπροστά στη μεγάλη περιοχή, θα έχεις και τον κόσμο σου στα εντός και στα εκτός, τον κόσμο που ζει κι αναπνέει δεκαετίες τώρα για το ‘όσο πιο μακριά στην Ευρώπη’, αφού στην Ελλάδα δε βλέπει χαΐρι. Το νιώθεις αυτό το πράμα; Καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι; Έχεις δουλέψει στα καινούργια μυαλά της ομάδας να το εμπεδώσουν»;

Αυτό θα τον ρωτούσα εγώ. Αλλά μπορεί να το πάρει και στραβά, να πει «ξέρω τι με ρωτάς τώρα, μπηχτές για την Ντέμπρετσεν και το φαξ, αλλά ο Άγγελος κανέναν δεν έχει ανάγκη, μόνο μπροστά στην Παναγιά φοβάται ο Άγγελος». Όχι, ρε δάσκαλε, πάρ’ το αλλιώς, εσένα έχω, εσένα στηρίζω. Κι επειδή το ‘χεις ξανακάνει, σε πιο άγρια χρόνια και με λιγότερα στην τσέπη, λέω, ίσως τώρα να το κάνεις καλύτερα. Καμιά φορά να απαντάς σ’ αυτό που σε ρωτάνε, δεν είναι όλοι στημένοι, κάποιοι απ’ αυτούς Παοκτσάκια είναι που αγαπάνε, όπως κι εσύ.

0010

0010

Από το ξύλο στα σκο&upsil ...

Read more
Kρίμα

Kρίμα

Απαντώντας σε όλους μαζί, ο λόγος που δεν ασχολούμαι με τον Άρη είναι πως δε βρίσκω κάποιο λόγο να α ...

Read more
Ζου

Ζου

- Σσσσσσσσσσς...- Κα& ...

Read more
Πέταλα

Πέταλα

Πολύς λόγος γίνεται για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα αντικριστά πέταλα της Τούμπας, δηλα ...

Read more
Ευρώπες

Ευρώπες

Το πρώτο μου ευρωπ&al ...

Read more
Προκήρυξη

Προκήρυξη

Το Πρωτάθλημα Super League δι&epsi ...

Read more
Ψώνια

Ψώνια

Οι σαββατιάτικες &up ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Βρήκα και ντοκουμέντο από τα πλεούμενα κεφτεδάκια. Ο άλλος ο φραγκάτος αγόρασε και αναψυκτικό, εγώ τ ...

Read more
Φιλανθρωπία

Φιλανθρωπία

«Εμείς βοηθάμε όλο τον κόσμο τόσα χρόνια και δεν το ξέρει κανείς, αυτοί μια φορά έκαναν φιλανθρωπία ...

Read more
Καρατιά

Καρατιά

Το πρώτο ΠΑΟΚ-Κέρκυρα της ιστορίας ήταν το τελευταίο ματς του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ στην Το ...

Read more
Ενοχλούμε;

Ενοχλούμε;

Για κάποιο λόγο, αυτοί που μου την πέφτουν περισσότερο είναι οι ναζιστές αεκτσήδες. Σελίδες οπαδών τ ...

Read more
Τουρνικέ

Τουρνικέ

Έχει κάτι πιτσιρίκια &pi ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.