Δεν το χωράει ο νους. Δεν μπορεί να πεθαίνει ένα παιδί 19 χρόνων επειδή είναι Άρης ή ΠΑΟΚ ή οτιδήποτε. Δεν είναι δυνατό να χάνεται μία ανθρώπινη ζωή με κριτήριο ποιο χρώμα έχεις στο κασκόλ ή το σκουφί σου. Για οποιονδήποτε λόγο, δεν αντέχεται να λείπει από τον κόσμο μας μια νεαρή ψυχή, αλλά είναι εξωφρενικό να πληρώνει με την ίδια του την ύπαρξη επειδή είναι αυτό και όχι το άλλο. Είναι ξεκάθαρο πως ζω σε άλλο κόσμο, πως δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Δεν έχω καμία επαφή με τη συγκεκριμένη πραγματικότητα, να θελήσω το κακό ενός συνανθρώπου μου επειδή πανηγυρίζει άλλο γκολ από το δικό μου, επειδή συχνάζει κοντά σε άλλο γήπεδο, επειδή τραγουδάει άλλους ρυθμούς. Το μόνο όπλο που κουβάλησα στα γήπεδα ήταν η αγάπη μου και με την αγάπη δεν μπορείς να σκοτώσεις κανέναν και μεγάλωσα με μια γενιά ολόκληρη που στις τσέπες και τις καρδιές της είχε κρυμμένο το ίδιο όπλο και το φύλαγε μην μολυνθεί κι ακόμα το κρατά καθαρό. Αυτοί που μπήκαν λαθραία στον κόσμο μας, με την ανοχή μας, με τη σιωπή μας και με τον φόβο μας, με τα μαχαίρια και τα τσεκούρια και το μίσος για τον εαυτό τους και όποιον θεωρούν πως πρέπει να την πληρώσει επειδή δεν αντέχουν το σκοτάδι του καθρέφτη τους, αυτοί οι απάνθρωποι σε ποιον κόσμο ανήκουν; Εμείς τους αφήσαμε να εισβάλλουν στο όμορφο παραμύθι μας ή αυτοί μας επέτρεψαν να τους κυκλώσουμε για να καλύπτουμε τη βρομιά τους;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB