Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

diakopi«Ο ΠΑΟΚ».

Το πλυντήριο, το τρίτο ή τέταρτο πλυντήριο του Σαββατοκύριακου δεν είχε τελειώσει. Στον φούρνο το κριθαράκι, με το μοναδικό κομμάτι κρέας που είχε απομείνει χθες το μεσημέρι στον χασάπη, «μας την έπεσαν σήμερα, τα πήρανε όλα, ούτε κιμά δεν έχω να σε δώσω», φαγητό για δυο μέρες, που λέει η Άννα, φαγητό που θα φάμε σήμερα και θα έχει για αύριο, να τους βάλουμε στο σχολείο, να μην μαγειρεύουμε μεσημέρι και βράδυ. Το λάπτοπ «στα τελευταία του» από το 2017, αρνείται να πεθάνει και μας εκπλήσσει σε κάθε επανεκκίνηση, με ανοιχτά αρχεία, κόπος ωρών από το πρωί, δίχως να έχει σωθεί τίποτα επειδή οι κακές συνήθειες δεν κόβονται ποτέ. Τα κινητά αφόρτιστα, ποιος νοιάζεται, σπίτι είμαστε, πού να πάμε. Ο θερμοσίφωνας ζεσταίνει το νερό για τα μακρόσυρτα μπάνια-καυγάδες της Κυριακής, μετά τα μακρόσυρτα διαβάσματα-καυγάδες της Κυριακής, δεν θέλω να κάνω μπάνιο, δεν θέλω να βγω ακόμα από το μπάνιο, δεν θέλω μαλακτική, δεν θέλω κόμπους στα μαλλιά, δεν θέλω αυτή την πετσέτα, δεν θέλω αυτή την πιτζάμα. Η τηλεόραση παίζει παιδικά, «ως τις τρεις», ξέρουν, πάντα ξέρουν επειδή πάντα ρωτάνε, «τι ώρα έχει σήμερα ΠΑΟΚ», να κάνουνε τα κουμάντα τους.

 

Πέφτει ο γενικός. Το φαΐ είναι ακόμα στον φούρνο. Το πλυντήριο έμεινε στη μέση. Οι μικρές ούρλιαξαν από το δωμάτιό της η καθεμιά, «διακοπή», δεν μπορούμε να διαβάσουμε -ανοίξτε τα παντζούρια και διαβάστε. Το κινητό έστειλε μια απεγνωσμένη φωνούλα, «φόρτισέ με», στα κόκκινα. Η Άννα στη μέση της κουζίνας, με το τεράστιο μπολ του κέικ που συμφωνήσαμε, πια, πως θα το φτιάχνει αυτή επειδή το δικό μου μπορεί να γίνεται καλύτερο όταν γίνεται αλλά συνήθως δεν γίνεται επειδή δεν ξέρω γιατί και, όπως φαίνεται, δεν θα καταφέρω να μάθω. Βραχυκύκλωμα. Το μίξερ δεν άντεξε άλλο, μας ξέρει από εφήβους, είκοσι έξι χρόνια, έχει αλλάξει όσα σπίτια αλλάξαμε κι εμείς, ποτέ δεν μας πέρασε από το μυαλό να πάρουμε νέο μίξερ, αφού δουλεύει, μωρέ, είμαστε και επηρεασμένοι από τα Toy Story και αγαπάμε τα πράγματα, δεν τα αντικαθιστούμε αν δεν πεθάνουν από μόνα τους.

Με κοιτάζει. Την κοιτάζω. Σκέφτομαι «Κυριακή». Σκέφτομαι «καραντίνα». Σκέφτομαι «όλα κλειστά». Σκέφτομαι «πού θα βρούμε τώρα ασφάλεια, άντε να γυρνάω στην πόλη μπας και κανένας ξεχασμένος έχει να με εξυπηρετήσει, άντε να χτυπάω κουδούνια στη γειτονιά μπας και κανένας γνωστός έχει καβάντζα». Σκέφτομαι τα διαβάσματα των παιδιών, τα μπάνια τους, το φαγητό, τα αρχεία μου, το κινητό, πώς θα ξυπνήσω αύριο το πρωί στις τέσσερις χωρίς κινητό, ούτε το σταθερό δουλεύει χωρίς ρεύμα, δεν έχουμε ίντερνετ, δεν έχουμε τίποτα. Σκέφτομαι «φραπέ» και με πιάνει το άγχος, Κυριακή χωρίς φραπέ δεν έχω περάσει ούτε φαντάρος. Σκέφτομαι, σκέφτομαι, αλλά πριν προλάβω να πω οτιδήποτε, την ακούω να μου μιλάει με απελπισμένη, τρεμάμενη φωνή και μια γυαλάδα στα μάτια. «Ο ΠΑΟΚ».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB