Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06

YerkaΤο μυαλό μου έχει αποκλείσει από τη μνήμη τη φρίκη και τα τραύματα της ζωής μου στην κλειστή κοινωνία του χωριού. Επιλέγει να θυμάται τα όμορφα, τα συναισθήματα της παιδικής ηλικίας που μου φέρνουν χαμόγελα και νοσταλγία, όχι σφίξιμο στο στομάχι ή ταχυκαρδία όταν ξεχνιέμαι και επανέρχονται εικόνες και ήχοι από ένα παρελθόν μιζέριας και πνευματικής μοναξιάς. Μ' αυτό το φίλτρο, είχα ζητήσει από την Άννα να σκεφτεί την πιθανότητα επιστροφής στο χωριό, όταν και αν κάποτε κάναμε παιδιά –«να μεγαλώσουν όπως εμείς, ξένοιαστα, ελεύθερα, να έχουν χώρους για παιχνίδι, φίλους σε κάθε σπίτι στη γειτονιά». Ήταν αρνητική. Κάθετη. Δεν υπήρχε περίπτωση. Δεν θα ξαναγυρίσουμε στις πατρίδες που μισήσαμε περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Με προστάτεψε, ως συνήθως, από τον εαυτό μου. Τις ακατανόητες παρορμήσεις και την παράλογη λογική των αποφάσεων που λαμβάνω βασιζόμενος στο κριτήριο «ντάξει, όλα θα πάνε καλά».

 

Ήρθε το πρώτο παιδί, αρχίσαμε να το μεγαλώνουμε στην πόλη. Στην πόλη που αγαπήσαμε από έφηβοι κι έγινε ο κήπος των ονείρων μας από την πρώτη μέρα που μας φιλοξένησε, δεκαετίες πριν, στην αρχή της κοινής μας ζωής. Κι έγιναν τα όρια της πολυκατοικίας η «γειτονιά» και οι ελάχιστες καλημέρες στο ασανσέρ ή το πάρκινγκ ο καθημερινός κοινωνικός κύκλος της πρώτης μας κόρης. Λίγο παιχνίδι στη λειψή παιδική χαρά, κανένας χώρος ελεύθερος τριγύρω για ποδήλατο ή μπάλα ή οτιδήποτε χρειαζόταν λίγα τετραγωνικά μέτρα χωρίς αυτοκίνητα ή τσιμέντο.

Το δεύτερο παιδί μόλις είχε πάει παιδικό, το πρώτο ετοιμαζόταν για το σχολείο, έπρεπε να πάρουμε αποφάσεις που, όπως φαινόταν, θα τις επηρέαζαν για όλη τους τη ζωή. Βοήθησε κι η συγκυρία της αναπάντεχης οικονομικής τραγωδίας μας και η απόφαση πάρθηκε σε ένα βράδυ: Όλη η ζωή μας χώρεσε σε ένα φορτηγό και ξεφορτώθηκε λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα, έξω από τα όρια της πόλης, σε ένα μέρος που δεν ήταν πόλη ή χωριό, σε ένα μέρος που ήταν και χωριό και πόλη -εξαρτάται από την οπτική. Εδώ, ή θα συναντούσαμε τα καλά και των δύο ή τα κακά. Με τα χρόνια, αντιληφθήκαμε πως εμείς αποφασίζουμε τι θα επιλέξουμε να συναντήσουμε. Και δικαιωθήκαμε για την επιλογή από νωρίς: Η μεγάλη άνθισε μέσω της απότομης ελευθερίας κινήσεων, η μικρή μπήκε ευθύς σε έναν κόσμο που δεν αποτελείται από τοίχους, ρημαγμένα πεζοδρόμια και κόρνες αλλά από δέντρα, χαμηλά σπίτια και γνωστά πρόσωπα σε κάθε της βήμα όταν ακόμα μάθαινε να περπατά.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά χθες. Όταν κατέβαινα για τσιγάρα και καλησπέριζα τις γειτόνισσες όπως κάθε απόγευμα και θυμήθηκα πως η μια είναι νοσοκόμα και τη ρώτησα τι να κάνω μ' αυτό το ράμμα που ανακάλυψα ξεχασμένο στην ουλή της εγχείρησης, στο κεφάλι, τώρα που με κούρεψε η Άννα και είδαμε την περιοχή καθαρά. Μπήκε στο σπίτι, γύρισε μ' ένα σπρέι κι ένα νυστέρι, η άλλη έβαλε τον φακό του κινητού και μου έκοψαν την κλωστή μέσα στον δρόμο, όσο τα παιδιά έπαιζαν παραδίπλα στην απογευματινή τους συνεύρεση με τα γειτονάκια κι ακούγονταν φωνές και συζητήσεις από τα γύρω μπαλκόνια. Γύρισα σπίτι και είπα στην Άννα πως δεν χρειάζεται να πάω στο νοσοκομείο, το τακτοποίησε το θέμα η γειτονιά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB