Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06

abelΗ φετινή ποδοσφαιρική ιστορία του ΠΑΟΚ είχε γραφτεί, στο μεγαλύτερο μέρος της, από τον Ιούνιο. Από τον τρόπο που χειρίστηκε η διοίκηση τον πιο επιτυχημένο προπονητή της, τον οποίο είχε ήδη ταλαιπωρήσει σε όλη τη διάρκεια της προηγούμενης σεζόν. Η αποχώρηση Λουτσέσκου γκρέμισε το τέλειο, το ιδανικό κλίμα που είχε φέρει τον ΠΑΟΚ στην ονειρική κατάκτηση του αήττητου πρωταθλήματος και του νταμπλ, με αποκορύφωμα το τρίτο σερί Κύπελλο, πάλι εκτός έδρας. Οι -ακόμα και σήμερα- ακατανόητες μεταγραφικές κινήσεις: Ο Στοχ των τριών αγώνων Πρωταθλήματος σε 22 αγωνιστικές (βγήκε και στους τρεις), ο Ροδρίγο των δύο βασικών συμμετοχών και της μιας αλλαγής, ο Μιχάι της καμίας συμμετοχής, ο Ντάγκλας και ο Εσίτι που μαζί δεν έχουν παίξει συνολικά όσο ένας Σάκχοφ ή, έστω, ένας Κάνιας. Ο Ζίφκοβιτς, που μάλλον είχε έρθει απλώς ως καλό μπακάπ του Πασχαλάκη και έπεσε πάνω στην κακή του ώρα. Το τσίρκο με τον Βαρέλα, που έφυγε ανένδοτος αποχαιρετώντας μας για πάντα, για να επιστρέψει παρακαλώντας και να αρχίσει λίγο μετά πάλι να παρακαλάει να φύγει και ουσιαστικά δεν επέστρεψε ποτέ μένοντας μια σκιά του εαυτού του με σοβαρές ευθύνες στις περισσότερες αγωνιστικές μας αποτυχίες.

 

Όπως έφτιαξε την προπερσινή και την περσινή ομάδα το διοικητικό σχήμα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, έτσι τη χάλασε φέτος. Παρακολουθώντας την αγωνιστική της πορεία στο χορτάρι, γίνεται αντιληπτό πως ο Ρουμάνος ήταν ο καταλύτης: Οι ίδιοι παίκτες μοιάζουν δέκα χρόνια γηραιότεροι, κουρασμένοι, δίχως κίνητρο. Στις ίδιες συνθήκες κι ακόμα καλύτερες, ως ακομπλεξάριστοι, πλέον, πρωταθλητές. Χωρίς έξτρα κούραση, χωρίς «δυο φορές την εβδομάδα», χωρίς να χρειάζεται, πλέον, να αποδείξουν τίποτε, στην ομάδα ή εκτός. Πληρωμένοι, χορτασμένοι, εξασφαλισμένοι.

Στην εξηντάχρονη ιστορική πορεία του ΠΑΟΚ στην Α’ Εθνική, ακούγεται ως ύβρις η λέξη «αποτυχία» όταν τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος η ομάδα τερματίζει πρώτη κερδίζοντας τα ματς που της απομένουν. Στη μεγάλη εικόνα, τίποτα δεν έχει χαθεί -αντιθέτως, είναι στο κόλπο των δύο διοργανώσεων και, θεωρητικά, παραμένει φαβορί.

Ο Αμπέλ Φερέιρα ενδεχομένως να μπορεί να την οδηγήσει ψηλά, ίσως ακόμα ψηλότερα σε ορίζοντα τριετίας. Αλλά κουβαλάει τη συγκυρία κι αυτό μάλλον θα του χρεωθεί, έστω κι αν δεν έχει ευθύνη γι’ αυτή: Έχασε την Ευρώπη, δύο φορές σε δύο ραντεβού, έχασε τη μαγεία, έχασε την μπάλα που μας είχε όρθιους δύο ώρες να ανταλλάσσουμε επιφωνήματα στην κερκίδα, έψαξε το σίγουρο, το «λειτουργικό», το «πρακτικό», κυνήγησε τη φόρμα, την πειθαρχία σε αυτόν κι όχι στο ταλέντο ή την εσωτερική δύναμη κάθε παίκτη του -σαν να ευνούχισε την ομάδα προσπαθώντας να της αλλάξει καλούπι.

Λαμβάνοντας υπόψη το σημερινό κλίμα γύρω από τον σύλλογο και μέσα στην ομάδα, δυσκολεύομαι να πιστέψω πως έχει τρόπο να την επαναφέρει στο περσινό επίπεδο ποιότητας και αποτελεσματικότητας δίχως να τη σοκάρει. Αν καταφέρει να τη σοκάρει παραμένοντας, θα είναι ένα θαύμα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB