Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

TheosΜεγάλωσα σε ένα χωριό όπου η θρησκεία ήταν στο επίκεντρο κάθε κουβέντας, κάθε κοινωνικής εκδήλωσης, κάθε εκδοχής της ζωής.

Πολύ πριν οι Κυριακές μεταφραστούν σε κοπάνες και ταξίδια με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο έχει εφεύρει ο άνθρωπος, υπήρχε το υποχρεωτικό κυριακάτικο πρωινό ξύπνημα για την εκκλησία. Γέμιζε κόσμο ο Ναός με τα λείψανα του Αγίου, μας έχωναν κι εμάς με το ζόρι να νιώσουμε την επαφή με το Θείο, που δεν καταλαβαίναμε τίποτα και ανυπομονούσαμε για το δι’ ευχών, να πάμε να αλλάξουμε τα καλά ρούχα και να παίξουμε μπάλα.

Για τα καλά παιδιά, για τους πραγματικούς πιστούς πιτσιρίκους, είχε και κατηχητικό, μία μέρα την εβδομάδα, κάτι εικονίτσες και βιβλιαράκια μας έδιναν και κάποιος έλεγε διάφορα που δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα πια, πράγμα περίεργο επειδή εγώ τα θυμάμαι όλα με τη σπάνια πάθηση που έχω στο μυαλό να μην ξεχνάω σχεδόν ποτέ. Αλλά δε θα ξεχάσω που ρώτησα τι διαφορά είχε το τεράστιο πανηγύρι που στηνόταν και στήνεται ακόμα γύρω από την εκκλησία του χωριού μου, με εμπόρους παιχνιδιών, αγιογράφους, μαλλί της γριάς, τρενάκια, λουκουμάδες, χαλβά Φαρσάλων, καντηλέρια, εικονίτσες, με το πανηγύρι που διέλυσε οργισμένος ο Χριστός, μαστιγώνοντας τους εμπόρους που είχαν μετατρέψει τον Οίκο του Θεού σε εμπορικό κέντρο. Δεν πήρα απάντηση, σχεδόν χλευάστηκα για το αφελές της σκέψης μου, αλλά από εκείνη τη μέρα άρχισα να υποπτεύομαι μεγάλες διαφορές ανάμεσα στην πίστη που ζήτησε ο Χριστός και σ’ αυτή που με καλούσαν να καταπιώ και να χωνέψω οι σύγχρονοι κήρυκές Του.

Οι καλοί μαθητές γίνονταν εξαπτέρυγα. Εγώ ήμουν ο καλύτερος, έτσι έλεγαν οι δάσκαλοι τότε, Άλφα σε όλα τα μαθήματα και ποτέ ούτε ένα Βήτα, σύνθετος εγκέφαλος και προβληματικός, δεν είχα αθωότητα, πέρασα όλη τη νιότη μου να φιλοσοφώ τη ζωή κι έφτασα στα σαράντα για να γίνω παιδί και τώρα το φχαριστιέμαι. Με θυμάμαι στο Ιερό, καθισμένος δίπλα στον Παπά που έψελνε, σοβαρός, δήθεν, ήσυχος, κόβαμε το ψωμί για τα αντίδωρα με προσποιητές κινήσεις σεβασμού προς τον Κύριο και κάθε πέντε κομμάτια τρώγαμε κι ένα στα κρυφά, βάζαμε άλλο ένα στην τσέπη για μετά, να το αλείψουμε με μερέντα. Βγαίναμε ύστερα με τα σύμβολα της Πίστης, κρατούσα ένα κοντάρι με κάτι επάνω, δε θυμάμαι τι ήταν, πίσω από τον πάτερ, αλλά δεν ξεχνιέται η φρίκη, δέκα χρονών παιδάκια μας ανάγκαζαν να συμμετέχουμε σε ένα θέατρο θρησκοληψίας –γιατί όταν είσαι μικρός δεν έχεις ιδέα, μόνο καταναγκαστικά και με πλυμένο εγκέφαλο μπορείς να πιστέψεις σε οτιδήποτε άυλο.

Στο χωριό τους ξέρεις όλους. Τους καλούς και τους κακούς, τους λογικούς και τους παράλογους. Δε φεύγει αυτή η μνήμη, στεκόμουν στην πόρτα του Ιερού, παρακολουθούσα τους μετανοούντες μπροστά-μπροστά στην εκκλησία, που έσκυβαν μέχρι το πάτωμα για τη συγχώρεση, πόσες φορές, όσο πιο μεγάλη η ανάγκη για τη Χάρη του Κυρίου τόσο πιο βαθιά η μετάνοια. Και πάντα μπροστά, να τους βλέπουνε όλοι. Ένας δεν έκανε μετάνοιες στο βάθος ή σε κάποια γωνιά, μόνο πρώτο τραπέζι πίστα, σε κοινή θέα. Από τότε μου είχε κολλήσει στο μυαλό αυτή η εντύπωση, όσο πιο θεατρικά, όσο πιο προσποιητά και όσο πιο δημόσια, τόσο πιο ψεύτικη είναι η πίστη. Ακόμα κι αν δεν το ξέρουν. Και ποτέ δεν έπεσα έξω, Κυριακή οι μετάνοιες, Δευτέρα τους έβλεπες να ξανακυλάνε. Κι υπήρχαν οι άλλοι, οι γριές στα στασίδια, οι μελαγχολικοί γέροντες, οι εγκλωβισμένοι νέοι, σφιγμένοι σε όλη τη λειτουργία, βουρκωμένοι, σχεδόν απόντες από την πραγματικότητα, φαινόταν στα μάτια τους η πίστη, η όποια πίστη, δεν έχει σημασία, μουγκά, δίχως φανφάρες, δίχως επιδείξεις, από μέσα τους ξέρανε ή δεν ξέρανε τι ψάχνουν και τι ζητούν από τη Δύναμη που τους ορίζει και τους στηρίζει. Όλη τους η ζωή μια καρτερία, μια υπομονή, εφτά μέρες την εβδομάδα, απλώς την Κυριακή επιβεβαίωναν τους εαυτούς τους με μια συμβολική πράξη συμμετοχής.

Η πίστη είναι τρομακτική δύναμη. Τόσο μεγάλη, που οι περισσότεροι δεν μπορούν να τη διαχειριστούν και πρέπει να τη μετατρέψουν σε σύμβολα και να τη χρησιμοποιούν με μέτρο για να μην τους πνίξει. Από εσωτερική δύναμη να την κάνουν κάτι απόκοσμο, κάτι που τους δόθηκε από αλλού, ως ευλογία και ως κατάρα, δεν αντέχουν στη σκέψη πως πηγάζει από μέσα τους όλο αυτό, πως είναι τόσο δυνατοί από μόνοι τους, δεν έχουν το μηχανισμό να την τιθασέψουν και να τη βάλουν σε λειτουργία δίχως μεσάζοντες. Όποιος χλευάζει την πίστη του άλλου είναι αυτός που πρώτος την έχασε, αυτός που ξέμεινε από δυνάμεις –στην ουσία δεν κοροϊδεύει, απλώς ζηλεύει που δε δουλεύει η γεννήτρια στην καρδιά του.

Ο δικός μου μηχανισμός λειτουργεί μια χαρά. Ξέρω πόση πίστη μπορώ να παράξω και πώς να την κυκλοφορήσω μέσα μου δίχως να τη δίνω δανεική σε Θεούς και σε Δαίμονες για να μου την επιστρέψουν με τόκο. Το να κοιτάξω υποτιμητικά όσους δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο θα ήταν οξύμωρο, κάποιοι κουβαλούν το βάρος του κόσμου στις πλάτες τους, όπως σημείωσε και ο μέγας Καλιότσος, το έχω αντιληφθεί από τότε που έβρισκα γαλήνη εν μέσω της υποχρεωτικής ακρόασης ψαλμών και ύμνων και δεν άκουγα τίποτα, με το ατροφικό μυαλό των δέκα-δώδεκα χρόνων μου ακόμα. Πότε Βούδας, πότε Κούδας, σεβασμός στον τρόπο που ο καθένας βρίσκει για να κρατιέται ζωντανός. Στα 16 μου, έχασα οποιαδήποτε επαφή με τη θρησκεία, όπως μου τη σύστησαν από παιδί, όταν μου απαγόρεψαν να σηκώσω κι εγώ στους ώμους το φέρετρο το κολλητού μου, μαζί με τους άλλους πέντε της παρέας, επειδή «δεν ήμουν ντυμένος ευπρεπώς». Μα από την ώρα που έγινε το κακό είμαι εδώ, στο σπίτι του, δίπλα στη μάνα και τον πατέρα του, πού μυαλό και πού χρόνος να πάω σπίτι ν’ αλλάξω. «Όχι, δεν μπορείς να μπεις μπροστά με το τζιν παντελόνι και τα αθλητικά, λυπάμαι». Αντί να τον πιάσω από το λαιμό, τον αλήτη, καθόμουν και έλεγα δικαιολογίες.

Το πακέτο Άγγελος Αναστασιάδης και πίστη στην Παναγιά προσβάλλει κάθε πραγματικό Χριστιανό. Είναι τόσο τερατώδες το σκηνικό με τις εικονίτσες στον πάγκο, με τις επικλήσεις στη Θεομήτωρ που καλείται να ευνοήσει έναν πιστό σε βάρος ενός άλλου σε έναν εμπορευματοποιημένο ποδοσφαιρικό αγώνα με κριτήριο την εικονολατρία και τις επιταγές κάποιου πνευματικού, να ασχοληθεί η Μητέρα του Υιού του Θεού που πιστεύει ο Άγγελος Αναστασιάδης με τα κόρνερ και τα αράουτ. Χαβαλές είμαι, ο ορισμός του ανθρώπου της πλάκας, αλλά αυτό το θέμα ξεπέρασε πλέον την πλάκα, νιώθω πως τον λυπάμαι. Έχει αγγίξει σπάνια όρια αυτοεξευτελισμού, έχει ξεπεράσει τη γραφικότητα, ως νεολογισμό.

Δε γνωρίζω τι κάνει ο Άγγελος Αναστασιάδης στον ιδιωτικό βίο του και δε με ενδιαφέρει. Έως πριν λίγο καιρό πίστευα πως πουλάει τρέλα με την ιδιαίτερη χριστιανοποδοσφαιρική αίρεση που πρεσβεύει, όπου οι ανώτερες δυνάμεις ορίζουν τις τύχες των ομάδων και των ποδοσφαιριστών, όπου η προπόνηση έχει το ρόλο της προσευχής και η δημόσια επίδειξη πίστης στις συνεντεύξεις Τύπου το ρόλο της εξομολόγησης. Αλλά τα δείγματα είναι πολλά, είναι σαφές πια πως είναι αυτό που δείχνει, ένας μπερδεμένος άνθρωπος, χαμένος σε θολά μονοπάτια μέσα στο μυαλό του, ανήμπορος να διαχειριστεί τις ίδιες τις δυνάμεις του. Δυστυχώς, το πρόβλημά του έγινε και δικό μου, καθώς του εμπιστεύτηκαν την τύχη της ομάδας μου και αναγκαστικά με αφορά. Δεν έχει να κάνει με τη στήριξη προς τη δουλειά του και την επιτυχία του ΠΑΟΚ, ποτέ δε θα έμενα πίσω λόγω ενός ή περισσότερων προσώπων που για τους δικούς μου λόγους δεν εγκρίνω. Απλώς, μου είναι αφάνταστα δύσκολο να τον βλέπω να σπαταλά τον λίγο χρόνο που έχει απομείνει σ’ αυτή την ομάδα πριν καταρρεύσει και στις τελευταίες καρδιές που τη στηρίζουν, να ντρέπομαι όποτε διαβάζω ή ακούω τι λέει, να προσπαθώ να προσποιηθώ πως μπορώ να τον αγνοώ. Δεν μπορώ άλλο, με ξεπέρασε η απόγνωση, φτάνει.

Αντιλαμβάνομαι πόσο επικίνδυνο είναι να μιλάς για την Πίστη. Λίγο πωρωμένος να είναι αυτός που σε διαβάζει, λίγο κλειστό το μυαλό, δεν μπορεί να καταλάβει την οπτική σου. Γενικώς, δεν είναι η εποχή για να μιλάς με μεταφορές και με συμβολισμούς, αλλά πιο καθαρά δεν μπορώ να το γράψω. Έχουνε βάλει πολύ ψηλά στην ιεραρχία του οργανισμού έναν άνθρωπο που έχει χάσει την πίστη του στον εαυτό του και έχει παραδοθεί σε μια ασυνάρτητη απόκοσμη δύναμη, ένα υβρίδιο χριστιανικής πίστης, μοιρολατρίας και παγανιστικής οπτικής. Αλλά εγώ δεν είμαι δογματικός άνθρωπος, δε μ’ αρέσουν οι σταυροφορίες, ούτως ή άλλως, για να πείσω όποιον πιστεύει κάτι διαφορετικό, αφήνω ανοιχτό το ενδεχόμενο να είμαι εγώ αυτός που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και όχι ο Άγγελος Αναστασιάδης, γιατί ένας από τους δύο σίγουρα δεν πάει καλά.

0025

0025

Η ομάδα ποδοσφαίρο&u ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Γιόχανσον

Γιόχανσον

Ο μοναδικός Δανός που έχει φορέσει τη φανέλα του ΠΑΟΚ είναι ένα ανεπανάληπτο παλτό ονόματι Γέσπερ Το ...

Read more
Γιατί

Γιατί

Πάντα το θέμα είναι το γιατί. Γιατί γράφεις κάτι. Γράφεις γιατί πληρώνεσαι, γράφεις γιατί γουστάρεις ...

Read more
Πίεση

Πίεση

Δεν τον ξέρω τον Σταύρο Κόλκα. Γενικώς, επαφές με δημοσιογράφους έχω μόνο με 2-3 που ανταλλάξαμε μην ...

Read more
Αξιοποίηση

Αξιοποίηση

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ιάκωβος Αγγελίδης, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μίλησε για αρκετά θέμ ...

Read more
Μπρεξούτ

Μπρεξούτ

Στην αρχή ήθελα να φτ&iot ...

Read more
Αυτοεξόριστος

Αυτοεξόριστος

Εγώ ξέρω να χάνω. Την αποδέχομαι την ήττα, δε διαμαρτύρομαι για τον τρόπο που έχασα το παιχνίδι –ειδ ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
Ρεσιτάλ

Ρεσιτάλ

Στις 26 Φεβρουαρίου 2003, ο δρόμος για την κούπα περνάει από το πτώμα του Ολυμπιακού. ...

Read more
Tσομπανόσκυλα

Tσομπανόσκυλα

Ο ΠΑΟΚ που ονειρ&epsil ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.