Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06

invincibleΠέρασε η τετραετία της ευρωπαϊκής απομόνωσης, η αποχή, το κυνήγι του Βουλινού, το κυνήγι από τον Βουλινό, οι τιμωρίες, η βαθμολογία που μας έδειχνε στη γραμμή του υποβιβασμού, οι εκδρομές κοινωνικού τουρισμού, πέρασε και η μισή χρονιά που έδειχνε άλλο ένα θρίλερ για να γλιτώσουμε τη Βήτα Εθνική, ήρθε ο Μαραγκός με τον Φραντζέσκο, γέμισε η Τούμπα έτσι, χωρίς λόγο και χωρίς συνεννόηση επιστροφής, πλάι στους κλασικούς πεντέξι χιλιάδες των τσιμεντένιων πέτρινων χρόνων προστέθηκε μια ολόκληρη Τούμπα που ξανάκανε «χέρια» μετά από χρόνια, τρομάξαμε την ΑΕΚ, πλακωθήκαμε στην Ξάνθη, γεννήθηκε ο Ντάγκλας Αουγκούστο, άνοιξε ο λογαριασμός με την Καβάλα, ταξιδέψαμε και πήραμε το πρώτο διπλό της χρονιάς στην Καστοριά μήνα Ιανουάριο κι ενώ ο τρελός με τα φάουλ ήδη είχε βάλει μπρος τις μηχανές που θα μας απογείωναν, στη Μηχανιώνα φόρτωναν το πανί που θα απλωνόταν με τον ΟΦΗ και την πρώτη τεράστια νίκη της χρονιάς, μετά από τόσο καιρό ξανανιώθαμε ΠΑΟΚ, ετοιμαζόμασταν για το μεγάλο τεστ κόντρα στους δυνατούς Κρητικούς και, τρεις μέρες πριν το ΠΑΟΚ-ΟΦΗ που τυπικά έληξε 2-1 αλλά όποιος πήγε το θυμάται για κάποιον λόγο ως 2-0, γεννήθηκε ο Σβιντέρσκι. Ναι, φίλοι μου, τόσο έχουμε μεγαλώσει. Την ώρα που εμείς φωνάζαμε «είναι τρελός ο οδηγός» και χειροκροτούσαμε το αεροπλανάκι «ΕΚΕΙ ΕΚΕΙ ΣΤΗ Β’ ΕΘΝΙΚΗ», οι δυο Βραζιλιάνες μάνες, αυτή του Ζαμπά κι αυτή του Λημνιού, δεν ήταν καν έγκυες. Ο Γιαννούλης παίζει και να μην περπατούσε ακόμα και να έκανε σέντρες μόνο με τα χεράκια του, ο Άκπομ σκόραρε στις πάνες του, ο Ίνγκασον έριχνε κεφαλιές στον παιδίατρο που προσπαθούσε να τον εμβολιάσει.

Όσοι και όσες είχαμε νιώσει εκείνη τη χρονιά πως άρχιζε μια καινούργια ζωή για μας, τώρα βλέπουμε πως άρχιζε η ζωή αυτών που σήμερα χειροκροτάμε. Σκεπτόμενος πως από φέτος, μετά το γαμημένο το Πρωτάθλημα που αξιώθηκα να ζήσω ως ένας από τους πιο τυχερούς οπαδούς του κόσμου, αήττητος, αδιαμφισβήτητος, αποθεούμενος, πλήρης, νιώθω πως ξεκινάει κάτι καινούργιο: Μια τρίτη ζωή, ως Παοκτσής. Παππούς. Με παιδιά και εγγόνια στο πέταλο, λίγο πιο κάτω και τέρμα κάτω.

Beating tired bones
Tripping through remember when
Once invincible
Now the armor's wearing thin
Heavy shield down

Warrior struggling to remain relevant
Warrior struggling to remain consequential

Cry aloud
Bold and proud
Of where I've been
But here I am
Where I end

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB