Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

Γιώργος

Γιώργος

Το είχα πάρει...

Μίκι

Μίκι

|||| Σαν σήμερα, πριν...

421

421

ΠΑΟΚ και Άρης...

Μπένγκτσον

Μπένγκτσον

Την ημέρα που ο ΠΑΟΚ...

Ημιδιαμονή

Ημιδιαμονή

Θέλεις να ψάξεις...

Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
  • Γιώργος

    Γιώργος

    Friday, 01 November 2019 15:18
  • Μίκι

    Μίκι

    Tuesday, 29 October 2019 12:36
  • 421

    421

    Sunday, 22 September 2019 11:19
  • Μπένγκτσον

    Μπένγκτσον

    Thursday, 08 August 2019 17:03
  • Ημιδιαμονή

    Ημιδιαμονή

    Wednesday, 19 June 2019 17:42
  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50

vie2 2Κάπου υπάρχει μια συνέντευξή μου, όπου απαντάω στην ερώτηση για τη μεγαλύτερη στενοχώρια που έχω πάρει ως οπαδός του ΠΑΟΚ: «Στενοχώρια, μια ήττα 5-0 με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, γιατί είχα δει από την εξέδρα τον Βαζέχα να γυρίζει στους συμπαίκτες του και να λέει «φτάνει, μην τους βάλουμε άλλο». Με έκανε να νιώσω πολύ άσχημα, με πήραν τα ζουμιά», το απέδωσε ο δημοσιογράφος, νομίζω αρκετά έγκυρα, κάπως έτσι το είχα πει στο τηλέφωνο.

Ήταν Δεκέμβριος του 1996. Ο Βαζέχα μας είχε ήδη βάλει τρία γκολ, ο Νασιόπουλος μόλις είχε γράψει το 5-0. Ήθελε ακόμα είκοσι-είκοσι πέντε λεπτά. Κόσμο δεν είχε, ήταν σχεδόν άδειο το γήπεδο, κρύο. Την προηγούμενη Τετάρτη είχαμε χάσει στην Τούμπα από τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο, πολλή βροχή, μεγάλη πίκρα. Ήταν το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του Μπένγκτσον, πριν τον αντικαταστήσει ο Αρχοντίδης (συμπτωματικά, οι δύο μοναδικοί προπονητές μας από το προηγούμενο Πρωτάθλημα μέχρι σήμερα που έφυγαν από τη ζωή, φέτος, ο ένας μετά τον άλλο). Ζούσαμε τις τελευταίες μέρες της απομόνωσης, αγκομαχούσαμε στα τελευταία μέτρα της πενταετούς ανηφόρας, αλλά δεν το ξέραμε ακόμα -έναν μήνα αργότερα, ο Μαραγκός, ο Φραντζέσκος, ο Κολομπούρδας και λίγο μετά ο Αναστασιάδης θα μας περνούσαν απέναντι.

Όλη η μαυρίλα εκείνης της περιόδου ανέβηκε στον εγκέφαλο. Δεν περιγράφεται, το έχω πάρει απόφαση, μπορεί να την αντιληφθεί μονάχα όποιος και όποια την έζησε τότε, την περίοδο από τον τελικό του 1992, την Παρί, ως το ματς με την ΑΕΚ στις αρχές του 1997. Ο Εδεσσαϊκός, η Λάρισα, η Λιβαδειά, ο Ντέμης, ο Άγιος Νικόλαος, τι να πρωτοθυμηθείς, πέντε χρόνια το ένα χειρότερο από το άλλο, οι εκδρομές για το αγωνιστικό τίποτα, για το τραγούδι και το χοροπηδητό, ο Θωμάς να κυνηγάει φαντάσματα, εμείς να τις παίζουμε μεταξύ μας για την αποχή, οι πέτρες, οι ασφαλίτες με τα άλμπουμ, οι τιμωρίες, η σωτηρία στο τέλος την αμέσως προηγούμενη χρονιά, η απόλυτη ξεφτίλα. Κι ήρθε εκείνο το πέμπτο γκολ, το 5-0 πριν συμπληρωθούν εβδομήντα λεπτά αγώνα στο τεράστιο, παγωμένο, άδειο γήπεδο όπου πριν τους μοντέρνους καιρούς δεν είχα δει τον ΠΑΟΚ να βάζει ούτε γκολ, με έσφιξε, με λύγισε, με γονάτισε.

Τριάντα χρόνια γήπεδο δεν έχω επιτρέψει στο αγωνιστικό κομμάτι να απασχολεί το μυαλό μου περισσότερο από αυτό που είναι στ’ αλήθεια: Το αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού. Χαίρομαι, λυπάμαι, τρελαίνομαι, αλλά δεν παρασύρομαι, ποδόσφαιρο είναι, θα χάσεις ή θα κερδίσεις ή θα φέρεις ισοπαλία, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και για τα τρία ενδεχόμενα. Αλλά αυτό με ξεπερνούσε. Πέντε-μηδέν, πέντε-μηδέν τώρα, έχει πολύ χρόνο ακόμα, έχει και τεράστιο φωτεινό πίνακα το κωλογήπεδο, δεν μπορείς να έχεις ούτε αυταπάτες, έχει και ρολόι που προχωράει αργά, δεν είναι κανονικό, παίζουμε δέκα λεπτά ταμπούρι και έχει περάσει μονάχα ένα.

Είδα τον Βαζέχα, στη σέντρα μας μετά το πέμπτο γκολ, να κάνει νόημα γυρνώντας στους υπόλοιπους. Πέρασαν τα χρόνια, ίσως να ήταν στο τέταρτο, το δικό του, αλλά νομίζω στο πέμπτο, εκεί το έχω σκαλωμένο στο μυαλό. Έκανε μια χειρονομία «φτάνει», μια χειρονομία «χαλαρά», έδειξε στην ομάδα του κάτι που εγώ αποκωδικοποίησα ως «πέντε είναι αρκετά, ας μην τους ξεφτιλίσουμε κι άλλο». Εντάξει, σου λέει ο άλλος πως ο Κριστόφ μπορεί να έδειχνε πως πονάει, πως το χορτάρι είναι σκληρό, πως μετά το ματς πρέπει να κάνουνε κάμψεις, η χειρονομία έχει πολλές εξηγήσεις -εγώ αυτό που κατάλαβα ήταν πως τους έδωσε εντολή να κόψουν ταχύτητα. Κι εκείνη τη στιγμή έφυγαν τα κλάματα από μόνα τους. Μεγαλύτερη ταπείνωση δεν είχα ζήσει ποτέ και δεν έμελλε να ζήσω στην ασπρόμαυρη ζωή μου από τότε: Να σε λυπούνται αφού σε έχουν διαλύσει και σε ενημερώνουν πως για το υπόλοιπο διάστημα θα σταματήσουν να σε χτυπάνε. «Καλύτερα δέκα-μηδέν, παρά αυτό», σκέφτεσαι με το θερμό σου κεφάλι. «Να σε έχει καλά ο Θεός, ρε Κριστόφ», σκέφτεσαι όταν γυρίζεις σπίτι και επί είκοσι τρία χρόνια που έχουν περάσει από τότε.

Ο Διούδης που σπρώχνει τον αμυντικό του που σφαδάζει από τους πόνους να μπει από έξω μέσα, ο Διούδης που κάνει ένα σπάνιο είδος καθυστέρησης το οποίο δηλώνει ξεκάθαρα «είμαι ένας μικρούλης παίκτης και νομίζω πως παίζω σε μια ομάδα που αγωνίζεται στο Ελληνικό Πρωτάθλημα για να αποφύγει τον υποβιβασμό» χωρίς καμία ντροπή και χωρίς καμία συναίσθηση του εμβλήματος που φοράει στη φανέλα, ο Δώνης που διαμαρτύρεται και επιτίθεται στον διαιτητή για καθυστέρηση 25 δευτερολέπτων, όταν ο τερματοφύλακάς του έχει φάει κίτρινη κάρτα για καθυστέρηση, άρα βάσει των Κανονισμών Αγώνων Ποδοσφαίρου (που υποτίθεται πως γνωρίζει ως επαγγελματίας) θα κρατηθεί καθυστέρηση στις καθυστερήσεις για τη συγκεκριμένη καθυστέρηση που σημειώθηκε πειθαρχικά από τον διαιτητή, αλλιώς η καθυστέρηση θα ωφελούσε αυτόν που έκανε την παράβαση και μιλάμε για τον ορισμό του νομοθετικού παραλόγου αν ίσχυε το αντίθετο, όταν στο αμέσως προηγούμενο ματς ο διαιτητής είχε δώσει 6 λεπτά καθυστερήσεων και ο Παναθηναϊκός έκανε ευκαιρία να ισοφαρίσει τη Λάρισα (με τον Διούδη!), με το χρονόμετρο στο 97:49 και με το ματς να λήγει λήγει (και καλά έκανε) στο 101’ αλλά αυτά δεν έχουν σημασία, ο Δώνης που κάνει δηλώσεις για «συμμορίες» που κυνηγάνε τον Παναθηναϊκό όταν έχει χάσει στην έδρα του από την ΑΕΛ μετά από 28 χρόνια, έχει φάει τρία γκολ εντός έδρας από τον ΟΦΗ για πρώτη φορά στην ιστορία της Α’ Εθνικής, έχει φάει τέσσερα γκολ στο Χαριλάου στη μεγαλύτερη ήττα του Παναθηναϊκού στην ιστορία του από τον Άρη, έχει χάσει στην έδρα του από την Ξάνθη και όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, για να πιάσω μονάχα δύο από τους πρωταγωνιστές του χθεσινού ματς, πόση ξεφτίλα μπορεί να φορτώνουν στους οπαδούς του Παναθηναϊκού, που παρακολουθούν την χειρότερη εποχή της ιστορίας τους και ταυτόχρονα πρέπει να αηδιάζουν καθημερινά από το σανό που τους πουλάνε τα ΜΜΕ πως φταίνε οι άλλοι (πως «το πέναλτι δόθηκε στο 101'», πως «ανακαλύφθηκε πέναλτι» μιλώντας για το συγκεκριμένο πέναλτι, δηλαδή πόσο πρόβατο πρέπει να θεωρείς τον οπαδό και να του σερβίρεις τέτοια σαπίλα!) και όχι το καραγκιοζάκι που τους κατέστρεψε.

Στην ίδια, περσινή συνέντευξη: «Ποιους αντιπάλους οπαδούς σέβεσαι περισσότερο»; «Τώρα τους Παναθηναϊκούς γιατί είναι γενικά στην κόντρα και μ’ αρέσει ο τρόπος που υποστηρίζουν την ομάδα τους αυτήν την περίοδο». Και το πιστεύω ακόμα: Αν στον Πειραιά ο παλιός γαύρος έχει εντελώς εξοριστεί -και τι άλλο να κάνει- από το γήπεδο και το Καραϊσκάκη γεμίζει πια με παπαγαλάκια της μικροφωνικής, στην πράσινη πλευρά της πόλης το έργο δεν πάει έτσι ακριβώς. Αφήνοντας τις αντιπαλότητες στην άκρη και βλέποντας καθαρά το ζόρι που τραβάνε οι τύποι για να ξεφορτωθούν τον ιδιοκτήτη του ΣΚΑΪ με τις πεντακόσιες εκατόν τριάντα πέντε χιλιάδες του και πώς να το κάνουν και τι λύση να βρουν, παρατηρώντας και τι συμβαίνει στην κιτρινωπή πλευρά τα τελευταία χρόνια από τον υποβιβασμό μέχρι και σήμερα, ναι, στους παναθηναϊκούς βλέπω ψυχή.

Μπορεί να φταίει που έζησα τα δώδεκα πρώτα χρόνια της ζωής μου ως βαζελάκι, δεν ξέρω, αλλά κι ο Αλαφούζος γιος ενός από τους μεγαλύτερους γαύρους της ιστορίας είναι, του «θρυλικού» Αριστείδη, που μάλωσε με τον πατέρα Μητσοτάκη επειδή «ο Μητσοτάκης ζητούσε διαρκώς χρήματα και κάποια στιγμή το σταμάτησα κι έτσι επήλθε ψυχρότης», αλλάζουν τα πράματα, ο γιος διαχωρίζεται από τον πατέρα, εγώ έγινα ΠΑΟΚ, ο Αλαφούζος έγινε Παναθηναϊκός, εγώ δεν ψήφισα ΠΑΣΟΚ όπως ο πατέρας μου, ο γιος Αλαφούζος δεν μάλωσε με τον γιο Μητσοτάκη για τα χρήματα.

Τι θα έλεγε χθες ο Βαζέχα, αν έπαιζε; Ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που δεν θα χρειαζόταν το VAR, επειδή όταν έπεφτε ο Κριστόφ ήταν πέναλτι και δεν το συζητάμε επειδή ο Κριστόφ πέφτει μόνο με φάουλ; Μαντεύω πως θα έκανε μια χειρονομία στον Διούδη, μια χειρονομία στον Δώνη και θα έλεγε στους υπόλοιπους «κάποτε ρίχναμε πέντε γκολ στον ΠΑΟΚ και τον λυπόμασταν και τώρα ο ΠΑΟΚ έχει τρία χρόνια που παίρνει στο Πρωτάθλημα διπλάσιους και υπερδιπλάσιους βαθμούς από εμάς, δείτε κανένα παλιό ματς, διαβάστε κανένα βιβλίο, μάθετε σε ποια ομάδα παίζετε, μαλακισμένα». Εντάξει, «μαλακισμένα» δεν θα έλεγε, δεν μπορώ να τον φανταστώ να βρίζει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB