Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

y47

Μετρήθηκες, γάβρε. Προχθές, χθες, σήμερα, κάθε μέρα μετριέσαι. Και κάθε φορά αποδεικνύεις, την τελευταία εικοσαετία, πως είσαι το μεγαλύτερο πρόβατο στη σύγχρονη οπαδική ιστορία.

Η πιο σιχαμερή ομάδα ανθρώπων που έχει γνωρίσει ποτέ η ελληνική κερκίδα: Οι χειροκροτητές και οι σφουγγοκωλάριοι του Κόκκαλη, του Μαρινάκη και του Καραπαπά.

Μας έτυχαν εμάς οι στρατηγοί και οι γεννημένοι μπροστάρηδες, αυτούς δεν τους έτυχε τίποτα. Δε φταίνε αυτοί. Από ένα λαρύγγι και ένα κασκόλ είχε ο καθένας τους, τα χρησιμοποιούσαν όπως μπορούσαν καλύτερα, Θρύλε Θεέ μου, Βου-Βου-Βούλγαροι, εσείς εδώ κι οι μάνες σας στον Πύργο το Λευκό, νιάνια-νιανιάνια, σπίτι μετά με τον ηλεκτρικό στον μπαμπά (ή με τον μπαμπά), καμάρι, σήμερα βρίσαμε τους Παοκτσήδες και τους είπαμε «Βούλγαρους», καλά δεν τους κάναμε, μπαμπά, τους σκίσατε, γιε μου, θα τους μείνει τραύμα, δε θα συνέλθουν ποτέ από την προσβόλα. (Κι αυτός ο Βούλγαρος, ρε μαλακισμένο, ήταν που σου πήρε τη γεμιστήρα από τα χέρια, εκείνο το βράδυ, στον ελληνικό στρατό, όχι το βουλγάρικο, για να μην κάνεις καμιά χαζομάρα, Γιώργο Παπαδάκη Πειραιώτη που έπαιρνες άδειες όποτε είχε αγώνα ο Ολυμπιακός). Κλαίγαμε εμείς στις εκδρομές, γυρνούσαν τα πούλμαν και ο δρόμος ήταν βρεγμένος από τα δάκρυα, μας έβρισαν οι γάβροι τις μάνες, μας είπαν πως δεν είμαστε Έλληνες, μας τρόμαξαν έτσι που διέσχιζαν το χορτάρι του Καραϊσκάκη με τα πηδηματάκια οι χαίτες, ένα μπρος-δύο πίσω, σα να τους είχανε δεμένους με σκοινιά από την 7, γαβ-γαβ αλλά πίσω στο σκυλόσπιτο για το κόκαλο.

Δε χωράνε συγκρίσεις. Απλώς, ας φανταστούμε όλοι μαζί χίλιους ολυμπιακούς στο Βαρδάρη, από το πρωί ως το απόγευμα, να σουλατσάρουν και να πειράζουν τον κόσμο και να τα σπάνε και να φωνάζουν συνθήματα για τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία. Δίπλα στον Σύνδεσμό τους, ας πούμε εκεί κάπου στα Δικαστήρια. Και μετά, ας φανταστούμε την πορεία τους ως την Τούμπα, περνάνε την Εγνατία, φτάνουν Έκθεση, χοροπηδάει ο λαός του θρύλου, περνάει από τα πανεπιστήμια, τους χαιρετάνε από τα παράθυρα οι νότιοι φοιτητές, πιάνουν Λαμπράκη, σταματάει η κυκλοφορία και κάποιοι ντόπιοι γελάνε από τα μπαλκόνια και τους χειροκροτάνε, στρίβουν στην Κλεάνθους, οι Παοκτσήδες μέσα από την 4 τους κάνουν κωλοδάχτυλα και τους βρίζουν, αυτοί περνάνε από την 1, κατεβαίνουν στην 8 και μπαίνουν στο γήπεδο. Σπάνε όλα τα τσιμέντα και τα πετάνε στα κεφάλια των γηπεδούχων. Από τη Θύρα 4 μπαίνει κόσμος στο γήπεδο, τρέχουν ως τη σέντρα και κάνουν χειρονομίες, επειδή ο λαός του ΠΑΟΚ μασάει από τη διμοιρία που είναι παραταγμένη μπροστά στην 8. Στη λήξη, φορτώνουν το λαό του θρύλου σε αστικά φυσαρμόνικες και αργά-αργά τους πηγαίνουν ως τον ΟΣΕ, διασχίζουν όλη την πόλη με χαμηλή ταχύτητα ώστε κάθε πικραμένος Παοκτσής να πετάξει τη μολότοφ και το κοτρώνι του, να ξεθυμάνει. Και μετά, μέχρι τα διόδια, κάθε πέντε χιλιόμετρα να κατεβαίνει και από ένα παρμπρίζ από τα χωράφια του κάμπου του Αξιού. Λοιπόν, όταν θα γίνουν αυτά όπως τα περιγράφω, γάβρε, να συναντηθούν οι αντιπροσωπείες μας να κάνουμε τις συγκρίσεις και επειδή είμαστε δίκαιος Λαός και φοράμε παντελόνια, αν αποδειχτεί πως το κάνατε καλύτερα από εμάς θα σας το αναγνωρίσουμε και θα σας δώσουμε και διαρκείας στην 8, να έρχεστε όποτε θέλετε και να μας τη λέτε.

Ας φανταστούμε, επίσης, να έβγαιναν σήμερα διάλογοι Ιβάν-Βρύζα-Αγγελίδη, ας πούμε. Να λέει ο Ιβάν στον Βρύζα «κανόνισε στην ΕΠΟ να αθωωθεί ο Αιγινιακός», «στείλε προπονητή τον Τουρσουνίδη στην Ξάνθη», «κάψε το φούρνο του Κομίνη» και τέτοια, μέσω μεταφραστή. Ή να πηγαίνει Παοκτσής παράγοντας σε διαιτητή και να του λέει «ο ΠΑΟΚ πρέπει να κερδίσει». Να παίρνει ο Βρύζας τον αστυνομικό διευθυντή και να κάνει νταλαβέρια. Να παίρνουν τηλέφωνο στην ΠΑΕ πρόεδροι ομάδων και να λένε «πείτε ευχαριστώ στον Ιβάν, ξέρουμε πως αυτός κανόνισε να μην τιμωρηθούμε». Και να παίρνει ο Ιβάν «σε 20 Ενώσεις τηλέφωνο» για να κρατάμε την ΕΠΟ σε τάξη και υπό έλεγχο. Ή ο Αγγελίδης να παίρνει σε δημοσιογράφους και να τους δίνει οδηγίες πώς θα μιλήσουν οι καλεσμένοι. Δεν το συνεχίζω, τον κάναμε τον παραλληλισμό. Γάβρε, δεν θα είχε μείνει στην Τούμπα ούτε πέτρα για να πετάξεις στο κεφάλι του Ιβάν, αν μαθαίναμε πως έκανε όσα κάνει ο ιδιοκτήτης της δικής σου ΠΑΕ. Δεν θα είχε μείνει δρόμος αξήλωτος για να φύγουν, θα έκανε το γήπεδό μας νέο ρεκόρ προσέλευσης, έστω και ανεπίσημο. Εκεί είναι η διαφορά μας. Άλλη μία διαφορά, αλλά τώρα δεν πρόκειται για κάτι απλό, δεν αφορά μόνο σ’ εμάς κι εσάς, σου πετάνε μέσα στα μούτρα, ξύπνα, ρε φίλε, πως ό,τι πανηγύρισες και ό,τι καμάρωσες τόσα χρόνια ήταν κάλπικο, κι εσύ κάθεσαι και βλέπεις βιντεάκια από τις φιέστες. Άραγε οι πατεράδες σου, που τους γνώρισα και φόραγαν παντελόνια τότε, χτυπάνε κι αυτοί παλαμάκια μαζί σου ή πηγαίνουν πλέον για ύπνο νωρίς, πριν αρχίσουν τα αθλητικά που ντρέπονται να τα δουν;

Αυτή η κουβέντα κρατάει δεκαετίες εδώ πάνω: Πώς έγινε και μαζέψαμε τέτοια και τόσα πολλά Άτομα στον πυρήνα μας, πώς γιγαντώθηκε αυτή η παράνοια, γιατί να είμαστε εμείς οι πρώτοι και να μην είναι κάποιος άλλος. Το σκεφτόμαστε και το συζητάμε, φοβόμαστε μήπως δε βλέπουμε πέρα απ’ τη μύτη μας, μήπως μας έχει φάει ο ναρκισσισμός και η αυταπάτη. Αλλά όποτε σκάνε τα σοβαρά θέματα, πάντα δίνεται η απάντηση από μόνη της. Και πριν λίγο καιρό, κάποιοι προσπάθησαν να μας δώσουν οδηγίες συμπεριφοράς και διαχείρισης κρίσεων, αυτοί που ντρέπεστε να παραδεχτείτε πως έχουν λεηλατήσει τον οργανωμένο σας κόσμο και προτιμάτε να τα ρίχνετε κάτω από το χαλί. Εδώ πάνω, μια ανακοίνωση χρειάστηκε και τελείωσε το πανηγύρι, πριν καν αρχίσει. Επειδή, πάντα και από πάντα, εμείς εδώ πάνω και οι δικοί μας εκεί κάτω που ζουν σαν τους εδώ πάνω πρώτα είμαστε ΠΑΟΚ και μετά οτιδήποτε άλλο. Πρώτα ο ΠΑΟΚ και μετά η πολιτική, πρώτα ο ΠΑΟΚ και μετά τα πρόσωπα, πρώτα ο ΠΑΟΚ και μετά οι τίτλοι.

Γάβρε, σου τα γράφω όλα αυτά επειδή ακόμα σε συμπαθώ, κόντρα σε κάθε Παοκτσή που θα γνωρίσεις. Επειδή θέλω ξανά να έχει νόημα το ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός και το Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ, ανυπομονώ για τη μέρα που θα ξαναπαίξουμε με ίσους όρους και θα με κερδίσεις κανονικά, να με κάνεις να στενοχωρηθώ που με κέρδισε η ομάδα σου και όχι ο πρόεδρος ή το κοράκι. Θα έρθει ποτέ αυτή η μέρα; Θα καθαρίσεις τα σκουπίδια από το σπίτι σου; Εμείς ντρεπόμαστε μέχρι και για τις αγκαλίτσες του ανιστόρητου ιδιοκτήτη μας, εσύ δεν ντρέπεσαι που επέτρεψες σε μια ομάδα επιχειρηματιών της κακιάς ώρας να βρωμίσει την Αγία Μπάλα μας και να πλουτίσει στις πλάτες όλων, και τις δικές μας και τις δικές σας;

Βόλτα

Βόλτα

Και μετά από τόσα σούρ& ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more
2016-Μπάσκετ

2016-Μπάσκετ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
Αστικό

Αστικό

Πριν από εικοσιτόσα χρόνια ήμουν σαν αυτούς. Τώρα είμαι ο «μεγάλος» που τους ακούει και τους παρατηρ ...

Read more
Ροδοπέταλα

Ροδοπέταλα

Σαν σήμερα, στις 18 Μαΐ&omi ...

Read more
0011

0011

O πάτερ-Εφραίμ είναι ο ά&n ...

Read more
Μπότζιεκ

Μπότζιεκ

Στο ενοικιαστήρι&omicr ...

Read more
Νομιμότητα

Νομιμότητα

Ο πατέρας ήταν γύρω στα σαράντα. Το παιδάκι, το κοριτσάκι του, κάτω από δέκα, δεν πρόλαβα να τη δω π ...

Read more
Ισοβίτες

Ισοβίτες

Πανηγύριζαν οι Ισπανοί, εγώ έκλαιγα πάνω στα σύρματα στην 4, δίπλα στον Μάριο που κοίταζε στο πουθεν ...

Read more
Ψώνια

Ψώνια

Οι σαββατιάτικες &up ...

Read more
Διπλό

Διπλό

Είκοσι πέντε χρόνια συμπληρώνω από τον καιρό που άρχισα να τρέχω στα εκτός έδρας και δε θυμάμαι έστω ...

Read more
Τρανζίσιον

Τρανζίσιον

ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.