Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

psfaΊσα να κάνεις ένα μπάνιο και να φας μετά τη δουλειά, να φορτωθείς τις βαλίτσες και να τρέξεις ως το σταθμό να προλάβεις το νυχτερινό τρένο, διαπιστώνοντας πως η πόλη είναι άδεια και τη διασχίζεις απ' άκρη σ' άκρη σε δεκαπέντε λεπτά. Φτάνεις νωρίς, ζορίζεσαι μη λιποθυμήσεις από τη νύστα και την αβάσταχτη κούραση στο παγκάκι περιμένοντας την ώρα της αναχώρησης.

Και προσπαθείς να κλείσεις μάτι στο άδειο βαγόνι, το γεμάτο με χρωματιστές λέξεις και κουλτούρες που δεν γιορτάζουν τίποτα τα μεσάνυχτα, αλλά δεν σ' αφήνουν τα θλιβερά φώτα και η εκνευριστική φωνή από τα ηχεία κάθε που πλησιάζεις σε έναν σταθμό. Πλατύ, Κατερίνη, Λάρισα, η αποχώρηση από την αριστερή ή τη δεξιά πλευρά κατά τη φορά της αμαξοστοιχίας, πάνω που δακρύζουν τα μάτια και πάει να σε πάρει ο ύπνος πετάγεσαι ιδρωμένος.

Δοκιμάζεις Deafheaven, δοκιμάζεις Vela Puerca, δοκιμάζεις να δεις Always Sunny, ένα South Park, ένα Shameless, δεν πιάνει τίποτα. Πονάει η μέση, πονάει υπερβολικά για να σου επιτρέψει να βολευτείς και τα αναλγητικά μοιάζουν ανίκανα να σου δώσουν λίγη ανακούφιση έστω για καμιά-δυο ώρες. Ακούς εκείνο το πάντα λυτρωτικό «Παλαιοφάρσαλα» και πιάνεις αυτόματα στον κόρφο σου να σιγουρευτείς πως το πακέτο είναι στη θέση του, ετοιμάζεσαι για το συνηθισμένο πρώτο διάλειμμα του ταξιδιού που αυτήν τη φορά το κάνεις χωρίς να έχεις κοιμηθεί ούτε λεπτό, κατεβαίνεις, ρουφάς τη μυρωδιά του γράσου και της σπίθας στα μέταλλα που ακόμα δεν έχει χαθεί στον αέρα, ανάβεις τσιγάρο και σκέφτεσαι αυτές που σε περιμένουν λίγες ώρες πιο νότια, που έχουν φτάσει μια μέρα νωρίτερα επειδή εσύ έπρεπε να δουλέψεις μια μέρα ακόμα. Κατεβαίνεις για να περάσεις κάτι παραπάνω από ένα εικοσιτετράωρο μαζί τους στην πρωτεύουσα αλλά ξέρεις πως το προτιμάς από το να περάσεις τρεις μέρες μόνος στο σπίτι.

Κοιτάζεις τις ράγες και σου ‘ρχονται ένα-ένα όλα τα ταξίδια σου προς την Αθήνα που πάντα πήγαινες χαρούμενος, γεμάτος ελπίδες και σιγουριά και γυρνούσες με το κεφάλι χαμηλωμένο και το ασπρόμαυρο μπλουζάκι κρυμμένο μέσα στο μπουφάν για να ξεχάσεις την πίκρα που μόλις είχες ζήσει σε κάποιο τσιμέντο της Αττικής. Σκέφτεσαι πως μπορεί να μην ταξιδεύεις για κάποιο ματς αλλά είναι η πρώτη φορά στη ζωή σου που παίρνεις το τρένο για κάτω ως Πρωταθλητής, χαμογελάς ακούσια, νιώθεις το στομάχι να ηρεμεί. Σηκώνεις τα μάτια και βλέπεις τι γράφει έξω από το βαγόνι που σε μεταφέρει, το βαγόνι με το οποίο θα μπεις στην Αθήνα σε λίγες ώρες. Γράφει ακριβώς αυτό που γράφει και το ασπρόμαυρο μπλουζάκι που φοράς, αυτό που έχεις φορέσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο. Και τα ξεχνάς όλα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB