Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

VER 2848Ψάχνω ένα πράμα να πιαστώ και δε βρίσκω. Νομίζω πως αν δε σε πιάνει απελπισία με τη σημερινή κατάσταση έχεις πρόβλημα.

Πρέπει να το κοιτάξεις, αν δεν πιστεύεις πως φτάσαμε στο τέλος της λογικής. Και είμαι από τους υπομονετικούς, τους ανεκτικούς, τους ενωτικούς, τους Παοκολέδες, φαντάζομαι τώρα τι μπιέλες βαράνε τα μυαλά των τρελαμένων και των αμπαλαέων. Άμα τους ενώσουμε με καλώδια φωτίζουμε τη Θεσσαλονίκη για τα Χριστούγεννα.

(Είναι μια μερίδα ανθρώπων που έχει τόση αρνητική ενέργεια που καταστρέφει τα πάντα. Οι πραγματικοί κομπλεξικοί, αυτοί που έχουν μέσα τους το σύμπλεγμα και το βγάζουν σε ό,τι κάνουν στη ζωή τους, όχι μόνο στον ΠΑΟΚ. Δεν έχουν να καμαρώσουν παρά για την τσάμπα μαγκιά να τη λένε στους άλλους τρώγοντας πατατάκια πίσω από τον υπολογιστή. Δεν μπορείς να τους αγνοήσεις, είναι σαν τις μύγες το μεσημέρι, ενοχλούν, δεν μπορούν να σου κάνουν κακό, το ξέρεις, αλλά από ένα σημείο και μετά αρχίζεις να τις κυνηγάς. Άμα είσαι ψυχούλα, ανοίγεις την κουρτίνα και προσπαθείς να τις βγάλεις έξω από το σπίτι. Μερικοί παίρνουν αμέσως μυγοσκοτώστρα. Εγώ τώρα είμαι στη φάση που απλώς κάνω έτσι την κίνηση με το χέρι, να μην κάθονται πάνω μου. Αλλά ήδη μου έχουν σπάσει τα νεύρα.)

Απελπισία, πλέον. Ο καθένας έχει την προσωπική του κλεψύδρα, η δική μου σώθηκε. Τέλος χρόνου, παλικάρια. Την ψάχνω από εκατό μεριές, τα ζυγίζω προσεκτικά, προσέχω να μην αδικήσω ή να μη στραβωθώ από κάποιον, πιστεύω πως πλέον έχω όση πληροφορία χρειάζομαι για να δω την κατάσταση όπως είναι –με την οπτική τη δική μου, αυτή που φτάνουν οι γνώσεις κι οι εμπειρίες μου, κάποιοι μπορεί να πηγαίνουν και παραπέρα, κάποιοι δεν κάνουν τον κόπο. Και η κατάσταση είναι απελπιστική. Άμα δεν παίζεις με τις λέξεις, αυτό σημαίνει πως δεν έχεις καμία ελπίδα.

Απελπισία, καταρχάς, από την εικόνα της ομάδας. Ούτε τα απλά, που βλέπεις σε κατώτερες κατηγορίες, δεν μπορούμε να κάνουμε. Να δώσει την μπάλα ο σέντερ μπακ στο εξάρι, αυτός να ψάξει την επιλογή αν θα πάει στον χαφ μπροστά του ή στα πλάγια, οι υπόλοιποι να τρέξουν στο χώρο και να ζητήσουν μπάλα και πάμε πάλι, πάμε πάλι, πάμε πάλι, ώσπου να βρεθεί το δευτερόλεπτο που θα μπορεί να γίνει η μπαλιά προς τον επιθετικό κι αυτός ξέρει τι θα την κάνει. Χίλιους αγώνες του ΠΑΟΚ έχω δει, είκοσι χιλιάδες φορές το έχουμε κάνει. Σήμερα δεν μπορούμε. Απλά. Δε χρειάζονται αναλύσεις επί προσωπικού για τους παίκτες και την ποιότητά τους. Άλλο να έχεις παικταράδες και να το κάνεις σωστά ή να έχεις σαρδέλες και να μην το κάνεις σωστά και άλλο να μην το κάνεις καθόλου. Σα να μαζεύτηκαν σήμερα το πρωί από την παραλία και τους είπε κάποιος μπείτε και φάτε τους. Όπως και την προηγούμενη Πέμπτη, το ίδιο πράμα.

Απελπισία από τη διοίκηση. Τι να πρωτοσημειώσεις, το ρεζιλίκι από κάθε πικραμένο που γνωρίζει ποιος έφαγε ποιον και ποιος δε γουστάρει τον τάδε και ποιος παίρνει μίζες και το ένα και το άλλο, εγώ ούτε στην οικογένειά μου δεν ξέρω ποιος βγάζει πόσα και τι καβάτζες έχει, αγοράζει αυτοκίνητο ο μπάρμπας μου και κοιτιόμαστε μεταξύ μας, και τα στελέχη του ΠΑΟΚ μόνο πότε κατουράνε δε διαρρέουν. Ή το διαρρέουν αλλά δε βρίσκουν ποιος θα το γράψει. Είναι τόσο γελοία η κατάσταση που δεν έχω κουράγιο να επιχειρηματολογήσω, νιώθω σαν ουρακοτάγκος που γελάει με το ίδιο αστείο καθημερινά.

Απελπισία από τον προπονητή. Έδωσε πολλά, πήρε λίγα από τον ΠΑΟΚ. Δεκτόν. Αλλά έχει ευθύνη ο ίδιος, μόνος του έδωσε ό,τι έδωσε και μόνος του δέχτηκε να χάσει ό,τι έχασε. Δεν είναι καμιά μαριονέτα ο Άγγελος, έχει προσωπικότητα, ποτέ δε θα δεχτώ πως τον αδίκησε κάποιος ή κατάφερε να τον κοροϊδέψει. Έχει μεγάλη ευθύνη για το σημερινό χάλι, από την ημέρα που δέχτηκε να γυρίσει μέχρι και σήμερα το απόγευμα. Μου είναι προφανές πως δεν μπορεί να βάλει σε τάξη το ίδιο του το μυαλό, έχει χάσει το μέτρο σε όλα, στο ρυθμό όλου του Παοκτσήδικου οργανισμού, δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Δε θα χρησιμοποιήσω εξυπνάδες και αστειάκια για τις Παναγιές και τα κομποσκοίνια, αναφέρομαι καθαρά στη δουλειά του ως προπονητής, ως υπεύθυνος διαμόρφωσης της ομάδας επί τρεις μήνες. Κι αυτό που βλέπω πως κατάφερε, μετά από τόσο καιρό, με κάνει να ντρέπομαι. Δεν είναι κάποιες λεπτομέρειες, δεν πρόκειται για ένα σύστημα που πρέπει να δουλευτεί για να φέρει αποτέλεσμα –όλο το σκηνικό της τεχνικής ηγεσίας, από το στήσιμο της ομάδας, τις επιλογές, τον τρόπο διαχείρισης στην προετοιμασία και τα φιλικά, τις δηλώσεις επί του αγωνιστικού, όλο το πακέτο μια απελπισία.

Απελπισία από τον Τύπο, που τώρα πια έχουμε και δικό μας, οπαδικό. Εννιά στους δέκα έχουνε γίνει οι σαστάλεγα, παλεύει ο ένας διαφορετικός για να ξεχωρίσει, να βγει από το βόθρο και πνίγεται από το σκατό. Καλέ και υπεύθυνε δημοσιογράφε, δυστυχώς θα πρέπει να φτιάξεις ομάδα που να κερδίζει και το σινάφι σου, πια. Δε με ενδιαφέρει αν τα ‘λεγες ή δεν τα ‘λεγες, μπορείς να με ενημερώσεις για την ομάδα μου; Μπορείς να δώσεις αξία στα κλικ μου γράφοντας για πραγματικά γεγονότα και όχι εικασίες και φήμες; Μπορείς να αντιληφθείς πως είσαι μικρότερος από τον ΠΑΟΚ, πως δεν μπορείς να βάζεις τον εαυτό σου πάνω από την ιδέα ΠΑΟΚ, που, στο κάτω-κάτω, είναι αυτή που σε τρέφει; Οι πιο διάσημοι εκπρόσωποι δεν μπορούν, συνεπώς δεν έχει ελπίδα κι εκεί, αυτό θέλει ο λαός, αυτό του δίνουν. Εικασίες, εξυπνάδες και χυδαιότητες. Σημεία των καιρών.

Απελπισία από τον Ιβάν; Μπα. Εκεί το είχα για σίγουρο, από την πρώτη μέρα, δε με παίρνει να απελπίζομαι με κάτι που είχα κάψει από την αρχή. Αλλά επειδή έχω κάνει ένα εκατομμύριο λάθη στη ζωή μου, παρακαλούσα να είναι ένα απ’ αυτά. Δεν είναι.

Απελπισία από τον κόσμο. Οι λογικοί έχουνε μπει μόνοι τους τιμωρία στη γωνιά και κλαψουρίζουν τυλιγμένοι με έναν αόρατο ζουρλομανδύα. Θα σκάσει το κεφάλι, τα μάτια έχουν γουρλώσει και θα βγουν απ’ τις κόγχες σε λίγο. Κατρακυλάνε από το βουνό κι έχουν αφεθεί στη βαρύτητα, δεν μπορεί, κάπου θα σταματήσει το πέσιμο, χτυπάνε σε βράχους και σε κλαδιά, πέφτουν, έχουν ανοίξει τα χέρια και δεν αντιστέκονται, δεν ωφελεί, ας σκάσουν στο έδαφος κάποια στιγμή κι εκεί θα μετρήσουν τη ζημιά. Οι παράλογοι είναι παράλογοι, δεν μπορείς να πεις κάτι γι’ αυτούς, απλώς κάθεσαι μια θέση παραδίπλα μη σε πάρει η μπάλα όταν γίνει η έκρηξη.

Απελπισία ακόμα κι από τον ίδιο μου τον εαυτό, που σκάω από ένα στα χίλια σχόλια πως είμαι ύποπτος που γράφω ό,τι γράφω. Κολλάνε τα γρανάζια στον εγκέφαλο, ψάχνω να καταλάβω από πού ήρθε το αστροπελέκι. Δεν μπορείς πια ούτε την ψυχή σου να απλώσεις με τις λέξεις, κάτι βρωμάει με σένα, δεν είναι δυνατό απλώς να γράφεις για τον ΠΑΟΚ και τη ζωή σου και να μην τα παίρνεις από πουθενά, να μην έχεις κάποιο σκοπό, να μη σε έχουν βάλει κάποιοι να επηρεάσεις τον κόσμο. Ανόητε, ακόμα κι αν μου χάριζες ένα εισιτήριο για να πάω στο γήπεδο την Πέμπτη, θα έπρεπε πάλι να βγάλω δύο ευρώ για το λεωφορείο από τον κουμπαρά του παιδιού μου –και το δεύτερο να το βάλω στο παπούτσι στην είσοδο, μην τυχόν και μου το πάρουν στο ψάξιμο και δεν έχω να γυρίσω. Αλλά έτσι συμβαίνει με όσους δεν έχουν ψυχή, δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να έχεις.

Δεν έχω άλλη ελπίδα, αδέρφια. Ο δικός μου μηχανισμός έτσι λειτουργεί και έτσι κρίνει το ασπρόμαυρο παρόν. Το πάλεψα με την ψευδαίσθηση πως όλο αυτό το αρνητικό μπορεί να πάρει μπρος και να περπατήσει με μαγικά και με προσευχές, αλλά η εποχή δε σηκώνει ρομαντισμούς. Δεν κρατάω κακία σε κανέναν, ούτε στους παίκτες, ούτε στους προπονητές, ούτε στους διοικούντες, ούτε στους δημοσιογράφους, ούτε στους συνοπαδούς –απλώς κανείς σας δεν μπορεί να μου δώσει μια ελπίδα πως δίχως να γίνει κάτι συγκλονιστικό θα έρθουν καλύτερες μέρες. Δεν αντέχει το στομάχι μου άλλη ναυτία. Πάω στην απομόνωση για λίγο καιρό, μπας και συνέλθω. Καληνύχτα.

Ομορφιά

Ομορφιά

Σαν σήμερα, στις 15 Μαΐ&omi ...

Read more
Ονομαστικό

Ονομαστικό

Όλοι πιστεύουν πως τους τρώει η γκαντεμιά. Στέκονται σε μια ουρά, προχωράει η άλλη. Πηγαίνουν για μπ ...

Read more
Μάιος

Μάιος

Τελευταίος αγων&iot ...

Read more
Μείναμε

Μείναμε

Μείναμε όλοι στο Βό&lambda ...

Read more
Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή &ep ...

Read more
Τρoπαιοθήκη

Τρoπαιοθήκη

Δεν έχω πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο για να «στηρίξω» μία ομάδα ή ένα αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Πο ...

Read more
Ομάδες

Ομάδες

Έχει γίνει πλέον αγα&p ...

Read more
Ίντερ

Ίντερ

Κριτική ΠΑΟΚ-Ίντερ 0-0 Τέτοιο πρόλογο δεν έχω ρίξει στη ζωή μου ούτε σε γκόμενα στο σχολείο, τότε π ...

Read more
Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία τέσσ&epsil ...

Read more
Κερί

Κερί

Ήταν οι πιο γνωστοί &sigm ...

Read more
0005

0005

Πρέπει να είναι ο ευ&s ...

Read more
Συμπεράσματα

Συμπεράσματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Γκαζιαντέπ 67-76 Συμπεράσματα από τα φιλικά βγάζει ο Μαρκόπουλος και οι βοηθοί του. Εμ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.