Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

PAOK2019Άκου, ανθρωπάκι που με αποκαλείς «βούλγαρο». Πώς νιώθεις που η ομάδα των «βούλγαρων» είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας «σου», πώς κοιμήθηκες τη νύχτα με τη σκέψη πως οι «βούλγαροι» θα μείνουν στην ιστορία ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στο Ελληνικό «σου» Πρωτάθλημα;

 

Άκου, ανθρωπάκι που με αποκαλείς «τούρκο». Πώς νιώθεις που η ομάδα των «τούρκων» είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας «σου», πώς κοιμήθηκες τη νύχτα με τη σκέψη πως οι «τούρκοι» θα μείνουν στην ιστορία ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στο Ελληνικό «σου» Πρωτάθλημα;

Άκου, ανθρωπάκι που με αποκαλείς «τουρκόσπορο». Πώς νιώθεις που η ομάδα των «τουρκόσπορων» είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας «σου» που «μας υποδέχτηκε», πώς κοιμήθηκες τη νύχτα με τη σκέψη πως οι «τουρκόσποροι» θα μείνουν στην ιστορία ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στο Ελληνικό «σου» Πρωτάθλημα;

Άκου, ανθρωπάκι που με αποκαλείς «σκοπιανό». Πώς νιώθεις που η ομάδα των «σκοπιανών» είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας «σου», πώς κοιμήθηκες τη νύχτα με τη σκέψη πως οι «σκοπιανοί» θα μείνουν στην ιστορία ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στο Ελληνικό «σου» Πρωτάθλημα;

Άκου, ανθρωπάκι που με αποκαλείς «φιλοξενούμενο». Πώς νιώθεις που η ομάδα των «φιλοξενούμενων» είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας «σου», πώς κοιμήθηκες τη νύχτα με τη σκέψη πως οι «φιλοξενούμενοι» καταχράστηκαν τη φιλοξενία «σου» και θα μείνουν στην ιστορία ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στο Ελληνικό «σου» Πρωτάθλημα;

Άκου, ανθρωπάκι που με αποκαλείς «γύφτο». Πώς νιώθεις που η ομάδα των «γύφτων» είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας «σου» με τους «καθαρούς» Έλληνες, πώς κοιμήθηκες τη νύχτα με τη σκέψη πως οι «γύφτοι» θα μείνουν στην ιστορία ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στο Ελληνικό «σου» Πρωτάθλημα;

Άκου, ανθρωπάκι που με αποκαλείς «ρωσοπόντιο». Πώς νιώθεις που η ομάδα των «ρωσοπόντιων» είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας «σου» με τους «καθαρούς» Έλληνες, πώς κοιμήθηκες τη νύχτα με τη σκέψη πως οι «ρωσοπόντιοι» θα μείνουν στην ιστορία ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στο Ελληνικό «σου» Πρωτάθλημα;

Άκου, ανθρωπάκι. Στον καιρό που ψάχνουμε το ένα από τα χίλια που μας ενώνουν για να γιορτάζουμε μαζί τις χαρές και τις λύπες μας, που ξερνάμε κακές σκέψεις στους υπονόμους και τρέμουν τα λαρύγγια μας μόνο όταν υμνούμε την αγάπη, το μοναδικό μαγικό πράγμα που θα βρεις από το πρώτο σου κλάμα ως να κλείσεις τα μάτια σου να πολλαπλασιάζεται όταν μοιράζεται με τους άλλους, εσύ ψάχνεις στο μυαλό σου για το ένα που θα μας «χωρίσει», το ένα που νομίζεις πως σε κάνει «ανώτερο», που σε ανεβάζει ένα σκαλί πάνω απ’ το μηδέν σου, το τίποτά σου, τη λάσπη σου, τον θολό σου καθρέφτη, που για να ταιριάξει τη ματιά σου πρέπει να τον σπάσεις σε δέκα κομμάτια.

Άκου, αδερφέ μου. Με λένε «βούλγαρο», με λένε «τούρκο», με λένε «τουρκόσπορο», με λένε «σκοπιανό», με λένε «φιλοξενούμενο», με λένε «γύφτο», με λένε «ρωσοπόντιο», με λένε ΠΑΟΚ, με έφεραν εδώ οι παππούδες μου, βρέθηκα σ’ αυτό τον τόπο όπως βρέθηκες κι εσύ, βρεθήκαμε, ζούμε μαζί, δουλεύουμε μαζί, μορφωνόμαστε μαζί, ερωτευόμαστε μαζί, πεθαίνουμε μαζί και το μόνο που σου ζήτησα ήταν να παίξουμε μαζί λίγη μπάλα. Παίξαμε οργανωμένα εξήντα φορές, κέρδισα τις τρεις, δεν κέρδισα τις πενήντα επτά. Αλλά εγώ έχασα μόνο στην μπάλα. Εσύ χάνεις κάθε πρωί που ξυπνάς. Ξέρνα το μίσος σ’ έναν υπόνομο κι έλα να παίξουμε μπάλα, του χρόνου, για εξηκοστή πρώτη φορά. Αν καταφέρεις να με φωνάξεις και με το κανονικό μου όνομα, ακόμα καλύτερα. Με λένε ΠΑΟΚ. Κερδίζω μία φορά κάθε είκοσι, αλλά δεν χάνω ποτέ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB