Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

pistolΌσο ζω μαθαίνω. Και χθες έμαθα κάτι καινούργιο, μετά από σαράντα τέσσερα χρόνια ζωής και τριάντα χρόνια στα γήπεδα -ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει μια εκδρομή με τον ΠΑΟΚ. Στην είσοδο του πολυτελούς εστιατορίου της Ξάνθης, όπου καταφύγαμε για ελαφρύ γεύμα πριν το παιχνίδι, ο ταβερνιάρης μας ενημέρωσε πως «έχει τελειώσει το φαγητό, παιδιά» -τρίτη φορά την τελευταία διετία αυτό, μία στη Λιβαδειά, μία στο Βελεστίνο, η ίδια ιστορία και χθες το μεσημέρι. Τι εννοείς, ρε μάστορα, δεν έχεις άλλο φαΐ; «Τέλος τα κρέατα, άδειασε η κουζίνα». Εντάξει, σε πειράζει να κάτσουμε εδώ στο άδειο τραπεζάκι και να παραγγείλουμε ντελίβερι; Γέλασε. Εγώ δεν γελούσα. Μπήκε ένας από την παρέα και έδειξε συνωμοτικά έναν άλλο από την παρέα, «μαζί είμαστε». «Α, τότε ελάτε». Ο άλλος από την παρέα ήταν γνωστός. Για μας, είχε φαγητό. Μπήκαμε.

Ήρθε για την παραγγελία το αφεντικό, τον ρώτησα τι έχει και είπε «τα πάντα». Αράδιασε καμιά δεκαριά διαφορετικά πιάτα, σαλάτες, αλοιφές, ό,τι θέλαμε. Και τότε γιατί μας είπες πως τελείωσε το φαΐ; «Τρώμε πιστόλια, παιδιά, έρχονται, τρώνε και δεν πληρώνουν». Κοιταχτήκαμε με την Άννα, δεν καταλαβαίναμε τι εννοούσε. Τι πάει να πει «τρώτε πιστόλια», τι σημαίνει αυτό. «Δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς, ρε φίλε, μπήκαμε μέσα». Παοκτσήδες που δεν πληρώνουν αυτό που φάγανε; Άσε, ρε μεγάλε, όνειρα βλέπεις μέρα-μεσημέρι. Πόσοι το έκαναν αυτό; «Δύο παρέες». Σαράντα και άνω; «Ναι». Ε, λογικό. Δεν το κάνουν επίτηδες, εσύ φταις.

Ο σαραντάρης-πενηντάρης έχει μεγαλώσει με Goody’s στην εφηβεία του. Έχει μάθει να παραγγέλνει, να πληρώνει και μετά (μετά) να του δίνουν το φαγητό του. Έχει συνηθίσει να τρώει και να φεύγει -έχει πληρώσει προκαταβολικά. Αν πας εσύ και του δίνεις το φαγητό χωρίς να το έχει προπληρώσει, εσύ παρακάμπτεις ένα βήμα από τη διαδικασία, όχι αυτός. Παραγγέλνει, παίρνει το φαγητό, το τρώει, φεύγει. Έτσι έμαθε, έτσι ξέρει, έτσι κάνει. Και δώσαμε απάντηση σε μια μεγάλη συκοφαντία που κυκλοφορεί ανάμεσα σε ταβερνιάρηδες ανά τη χώρα, που πρώτη φορά την ακούσαμε εμείς, αλλά ένας από τόσους χιλιάδες επιχειρηματίες δεν το έχει σκεφτεί ως τώρα να πληρώνεται προκαταβολικά πριν πάει τα φαγητά -προτιμούν να μπουν μέσα, αρκεί να έχουν να πουν κακό λόγο για τον Λαό του ΠΑΟΚ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB