Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

oasth 1Πατέρας με δύο κοριτσάκια, εννιά και έξι χρόνων, μία τζαμποσακούλα και δύο χαρταετούς στο 3Κ. Η εννιάχρονη κατεβαίνει πρώτη, πατάει στο πεζοδρόμιο. Πριν κατεβεί ο πατέρας με τη μικρή, κλείνει η πόρτα. Οι χαρταετοί μαγκώνουν στα λάστιχα, κρέμονται οι ουρές τους απ' έξω.

Το κορίτσι, μόνο του, βλέποντας το αστικό να την αφήνει στη στάση και να κλείνει τις πόρτες, αρχίζει να ουρλιάζει. «Μπαμπά»! Η μικρή μέσα από το αστικό ουρλιάζει κι αυτή. «Η αδερφή μου»! Ο πατέρας φωνάζει στον οδηγό. «Άνοιξε την πόρτα»!

Και περνάνε τα δευτερόλεπτα και δεν ανοίγει η πόρτα. Ουρλιαχτά, από έξω, από μέσα, από τους άλλους επιβάτες. Ο πατέρας κλωτσάει την πόρτα φωνάζοντας. Το κορίτσι έξω έχει γεμίσει δάκρυα και σπαράζει. Το κορίτσι μέσα έχει γεμίσει δάκρυα και χτυπάει την πόρτα κι αυτή. «Άνοιξε την πόρτα, ρε ηλίθιε», ακούγεται ένας άλλος επιβάτης, «έχεις αφήσει μόνο του το παιδί». Δέκα δευτερόλεπτα. Δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Είκοσι δευτερόλεπτα. Μια ζωή.

Ανοίγει. Η μεγάλη τρέμει. Η μικρή τρέμει. Ο πατέρας τις αγκαλιάζει. «Είσαι μεγάλος βλάκας», του βγαίνει προς τον οδηγό. Δεν ξεκινάει. Ο πατέρας θέλει να ξανανεβεί στο αστικό, να τον πετάξει από το παράθυρο, αλλά δεν μπορεί. Δεν ξεκινάει. Μένει εκεί. Ποιος ξέρει γιατί. Ίσως να μαλώνει με τους άλλους που τον βρίζουν. Ο πατέρας ξαναζεί, για πολλοστή φορά, μια τραυματική εμπειρία με την ντροπή της πόλης που λέγεται ΟΑΣΘ. Και συμφωνεί -δεν μπορεί να κάνει αλλιώς- με τις κόρες του πως «ποτέ δεν θα ξαναπάρουμε το 3Κ επειδή, μπαμπά, το οδηγεί ένας πολύ κακός άνθρωπος».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB