Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

Τραύμα

Τραύμα

Πατέρας με δύο...

Αντιπαθητικοί

Αντιπαθητικοί

Ξεπεράστηκαν, πλέον,...

Άδικο

Άδικο

Ten thousand days in the fire is long enough. «Δέκα...

Εβίβα

Εβίβα

Θεωρώ ως απαραίτητη...

Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28
  • Τραύμα

    Τραύμα

    Wednesday, 13 March 2019 17:22
  • Αντιπαθητικοί

    Αντιπαθητικοί

    Monday, 04 March 2019 17:18
  • Άδικο

    Άδικο

    Sunday, 03 March 2019 09:57
  • Εβίβα

    Εβίβα

    Tuesday, 26 February 2019 17:16
  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58

eviva19Θεωρώ ως απαραίτητη μία παρέμβαση, επειδή ο κόσμος είναι κακός και ζηλιάρης και μπορείς να χάσεις την υπόληψή σου με το παραμικρό τη σήμερον ημέρα. Χθες, Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2019, βρέθηκα σε κοινή θέα σε καφετέρια της γειτονιάς μου να απολαμβάνω το κλασικό μου φραπέ σκέτο με πολύ πάγο ρουφώντας τον με καλαμάκι χρώματος κίτρινου. Ούτε «κιτρινωπού», ούτε «ανοιχτού πορτοκαλιού», ούτε «σκούρης ώχρας» ή οτιδήποτε παρόμοιο λέμε για να γλιτώσουμε την ξεφτίλα: Το καλαμάκι ήταν κίτρινο. Το δηλώνω δημοσίως, πριν μεταφερθεί από καλοθελητές και προπαγανδιστές φίλους και «φίλους».

Η συνηθισμένη μου αντίδραση είναι να σηκωθώ να το αλλάξω, αν τα καλαμάκια είναι διαθέσιμα στον πάγκο του καταστήματος, ή να ζητήσω άλλο από το άτομο που έφερε τον καφέ. Το έχω κάνει εκατοντάδες φορές -υπάρχει μέχρι και βίντεο σε πολιτική ομιλία φίλου, ο οποίος αναλύει την Ισπανική Επανάσταση και τα μέσα παραγωγής και τέτοια ακατανόητα, όπου εμφανίζομαι από το πουθενά με ένα μαύρο καλαμάκι και αντικαθιστώ το κίτρινο στον φραπέ του, επειδή ως εκείνη την ώρα μιλούσε έτσι κάπως αργά και βαρεμένα, ενώ μετά την αντικατάσταση πήρε φόρα και η ομιλία έγινε συναρπαστική και όλοι οι παρευρισκόμενοι χειροκρότησαν θερμότατα στο τέλος παρά το γεγονός πως κανείς δεν είχε καταλάβει λέξη. Αλλά χθες, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δεν το άλλαξα το καλαμάκι. Το άφησα έτσι, κίτρινο. Και ήπια τον φραπέ ως την τελευταία σταγόνα.

Όχι, δεν έφταιγε η σερβιτόρα με το μπουστάκι και το σκουλαρίκι στον αφαλό, δεν είμαι κανένας λιγούρης, μπροστά στην τιμή και την υπόληψή μου δεν λογαριάζω τίποτα. Ούτε ήταν θέμα διάθεσης ή στιγμής. Απλώς αποφάσισα να το υπομείνω. Ως αυτοτιμωρία, κάτι τέτοιο. Την Κυριακή λέγαμε για τις κίτρινες μάνες τρεις ώρες, έτσι οι μάνες τους, αλλιώς οι μάνες τους, με κάνα-δυο χιλιάρικα, λέγαμε για τους πατεράδες τους, λέγαμε για τις αδερφές τους, είπαμε για όλο τους το σόι, ένιωσα άσχημα. Τους χάρηκα μετά, που πανηγύριζαν τη μεγαλύτερη αγωνιστική τους επιτυχία τα τελευταία χρόνια, με συγκίνησαν που άνοιγαν σαμπάνιες επειδή πήραν έναν πόντο με γκολ οφσάιντ από τον ΠΑΟΚ σε δύο ματς μέσα-έξω, τον ΠΑΟΚ που παίρνει Πρωτάθλημα και θα παίρνει Πρωτάθλημα μέχρι να πάνε φαντάροι τα πιτσιρίκια που παίρνουν μαζί τους στο γήπεδο και τους λένε ψέματα πως «θα έρθει κι η ώρα μας». Και σκέφτηκα «δε γαμιέται, σήμερα θα πιω στην υγειά του Άρεως».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB