Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

policeacademyΠοτέ δεν είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Περιμένεις χιλιάδες απορίες, ασταμάτητες ερωτήσεις για το καθετί, όλη μέρα αλλά και τη νύχτα, εκεί που κοιμάσαι, έρχεται η μία και σου ψιθυρίζει στ’ αυτί «μπαμπά, πώς πήγαινε εκείνο το τραγούδι που έλεγε ο Μανόλο στη Μαρία στην ταινία που είδαμε χθες», ξυπνάς και είναι η άλλη στημένη σαν θρίλερ και σε κοιτάει δίπλα σου ακίνητη, «μπαμπά, τι ώρα είναι τώρα στην Αμερική», την αποχαιρετάς στο σχολείο και σου στέλνει φιλάκια και φωνάζει «τι φαγητό είπες πως έχω» και της φωνάζεις κι εσύ «φασολάδα» και ξαναφωνάζει ρωτώντας «φασολάδα» και λες «ναι, φασολάδα», τρέχει κοντά σου και με γουρλωμένα μάτια απαιτεί ξεκάθαρες απαντήσεις, «όχι φασολάκια, φασολάδα, έτσι»; Αλλά το αποψινό μας έπιασε πρωτοφανώς απροετοίμαστους.

Η Χουλιγκάνα δεν είχε τέτοιες απορίες. Έχει φτάσει σε ύψιστα φιλοσοφικά ερωτήματα περί ζωής και θανάτου, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα είχαμε μείνει εκεί στην ασπίδα, που είχαμε κοροϊδέψει παλιότερα μια διμοιρία έξω από το Παλατάκι. Η Λιλιγκάνα, που φαίνεται πως θα γίνει μεγάλο τσακαλάκι και θα μας φτάσει στα όριά μας, μπήκε στο ψαχνό από τα πέντε της χρόνια και μας πέταξε την πετριά πάνω στο χαλαρό του απογευματινού καφέ: Μπαμπά, μαμά, τι είναι «των μπάτσων»; Τι απαντάς. Κοιτάζεις ο ένας τον άλλο, ρουφάς τον καφέ και δεν κάνεις θόρυβο, δεν κινείσαι, δεν μιλάς, μπας και περάσει έτσι. Μπαμπά! Μαμά! Είπα, τι είναι «των μπάτσων»;

Θολώσαμε. Να αρχίσεις να εξηγείς στο παιδί για καταστολή και αυθαιρεσία και βαρβαρότητα; Να πεις τα κλασικά παραδοσιακά πως είναι οι «καλοί» που πιάνουν τους «κακούς»; Να αυτοσχεδιάσεις, που με τη μικρή δεν πιάνουν αυτά, είναι γάτα, σε τσακώνει πως λες παπαριές στην παραμικρή λεπτομέρεια; Τι να κάνεις, φώναζε, απαιτούσε να μάθει τι είναι αυτό «των μπάτσων», πού να το είχε ακούσει, να το είχα πει εγώ, να το είχε πει η μάνα της που όλο κάτι τέτοια πετάει από τα γήπεδα που ξημεροβραδιάζεται; «Πού το άκουσες αυτό, παιδί μου, των μπάτσων»; «Ξέρω πως είναι όργανο, αλλά δεν ξέρω τι είναι των μπάτσων, πείτε μου, θέλω να μάθω». Αποφάσισα να της πω την αλήθεια. «Έλα εδώ να σου εξηγήσει ο μπαμπάς, που έχει και μεγάλη εμπειρία από μπάτσους». Και, όπως το συνηθίζει, ζήτησε και το σχετικό οπτικοακουστικό υλικό. «Να μου το δείξεις κιόλας αυτό το όργανο, το μπάντζο, να δω πώς είναι». Αναστεναγμός, ανακούφιση. Ως το επόμενο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB