Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

sxedioΟ μπαμπάς μόλις είχε επιστρέψει από το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλη η κούραση, σχεδόν σκότωμα το ταξίδι, νυχτερινό τρένο ξημερώματα Σαββάτου, νυχτερινό τρένο ξημερώματα Δευτέρας και ενδιάμεσα δύο αγώνες του ΠΑΟΚ, του μοναδικού προορισμού που δεν κουραζόταν ποτέ να κυνηγάει. Είχε πανηγυρίσει τη νίκη επί του Ρεθύμνου στο μπάσκετ, αν και Ρεθεμνιώτης, είχε ξεροψηθεί στην Τούμπα για την έκτη νίκη θαυμάζοντας τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ που μια ζωή είχε μάθει να τον βλέπει στα χαμηλά, είχε γυρίσει με την κλασική του βαλίτσα με τις δυο αλλαξιές, τα πέντε βιβλία και το λάπτοπ τη μισή Ελλάδα σε σαράντα οκτώ ώρες -είχε ξεχάσει το κασκόλ του, αλλά δεν το είχε προσέξει μέχρι που διάβασε αυτό το κείμενο. Πήγε τη Δευτέρα στη δουλειά αγχομαχώντας, νυσταγμένος και πονεμένος από την ταλαιπωρία, αλλά δεν ήθελε να κοιμηθεί. Τον περίμεναν τα παιδιά.

Ο Πάνος είχε πάει το πρωί στο σχολείο, στο κέντρο της Αθήνας, για ακόμα μια φορά καμαρωτός. Ο ΠΑΟΚ ήταν για άλλη μία βδομάδα πρώτος, οι συμμαθητές δεν είχαν τίποτα να του πουν -ο πατέρας του παρακαλάει να μην είναι η χρονιά-εξαίρεση που δεν θα τον κοροϊδεύουν ως «Παοκάκι», όπως συνέβη μ’ αυτόν το 1985 που είχε πάρει ο ΠΑΟΚ το Πρωτάθλημα, όταν είχε την ίδια ηλικία με τον γιο του. Περίμενε τον μπαμπά, ανυπομονούσε τι θα του έφερνε πάλι από τη Θεσσαλονίκη, πάντα κάτι του φέρνει, κάτι ασπρόμαυρο. Είχε ζητήσει στολή του Μάτος κι ο μπαμπάς ζοριζόταν, στην μπουτίκ σε χτυπάει ηλεκτρισμός από τις τιμές, μια στολή κοστίζει όσο τρία μεροκάματα και δεν τον έπαιρνε. Είχε δική του φανέλα Μάτος, αλλά ο μικρός θα έκανε χρόνια να τη φορέσει, επειδή κάθε πατέρας Παοκτσής έχει στολή μεγάλη, αλλά έπρεπε να βρει και μια παιδική. Είχε ψάξει γύρω από την Τούμπα, στους μικροπωλητές, αλλά είχε τελειώσει ο Μάτος και στον έναν που είχε δεν ταίριαζε το μέγεθος. Πήρε διάφορα άλλα, φτηνά πραγματάκια, για να μην επιστρέψει με άδεια χέρια.

Ευχαριστήθηκαν τα παιδιά με τα δώρα κι ο Πάνος, λάμποντας από χαρά, ζήτησε από τον πατέρα του να τον βοηθήσει να μάθει να σχεδιάζει το σήμα του ΠΑΟΚ. Πιάσανε χαρτί και μολύβι, άρχισαν τις μουντζούρες, κάποια στιγμή τα κατάφεραν. Για την ηλικία του, δεν ήταν κι άσχημος ο Δικέφαλος που σχεδίασε ο μικρός, τον επαίνεσε κι ο πατέρας του και τον αγκάλιασε. Φεύγοντας, ο Πάνος φώναξε στον πατέρα του «πού πας, ξέχασες το πιο σημαντικό»! Κι έτρεξε στο δωμάτιό του να φέρει τον υπέροχο Δικέφαλο που είχε ζωγραφίσει. «Θα σου τον κολλήσω με σελοτέιπ στην τσάντα σου, να τον κουβαλάς πάντα μαζί σου», πρότεινε, κι ο πατέρας συμφώνησε, τι πιο όμορφο να γυρνάς στην πόλη με το σχέδιο του παιδιού σου. «Έτοιμο», είπε ο Πάνος κι ο πατέρας του γύρισε να το καμαρώσει. Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβε πως είχε ακόμα πολλά να του πει για τον ΠΑΟΚ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB