Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

chisiΣφυρίζει τη λήξη, κατεβάζεις το κεφάλι, πας σπίτι και πέφτεις να κοιμηθείς. Έχασες. Χάσαμε.

Παίξαμε το χειρότερο ποδόσφαιρο που έχουμε παίξει στην Ευρώπη από το 2005, σε ένα άλλο ματς εκεί κοντά, με τη Ραπίντ, πάλι 1-0. Έτσι, τουλάχιστον, τα θυμάμαι εγώ. Κερδίσαμε πάλι απ’ έξω, αλλά δεν προκρίνεσαι με την καλύτερη κερκίδα. Μπράβο σ’ αυτούς που έχουν κουράγια να πετάνε πέτρες στην ομάδα τέτοιες βραδιές. Νέα γενιά, άλλες αντοχές, εμείς στα ντουζένια μας ούτε «φωτιά» δεν μπορούσαμε να ζητήσουμε από τον διπλανό στο πούλμαν της επιστροφής, κάναμε τη χειρονομία και καταλάβαινε ο άλλος, δεν άνοιγε το στόμα να πει οτιδήποτε.

Έπεφτες ζαλισμένος κάποια στιγμή, σ’ έπιανε ο ύπνος, ξυπνούσες την άλλη μέρα και κοιτούσες στο πρόγραμμα τον επόμενο αγώνα, έπαιρνες μια ανάσα, πάμε παρακάτω. Πρόβατα ήμασταν, που τρέχαμε στις Αθήνες και τις Βέροιες και τις Ξάνθες και τις Λιβαδειές να χειροκροτάμε τις ομάδες του Βουλινού και του Μπατατούδη, που έχαναν κάθε στόχο από πριν τα Χριστούγεννα κι εμείς πάντα εκεί, Παοκολέ, έτσι θα μας έλεγαν σήμερα, πρόβατα, μπεεε, αντί να βρίζουμε τον πρόεδρο για μεταγραφές και να πάρει σκούπα στην ΠΑΕ εμείς πηγαίναμε στο γήπεδο και φωνάζαμε για τον ΠΑΟΚ. Την κάνουνε την αντιστοιχία τώρα όσοι έζησαν εκείνα τα χρόνια.

Εμείς χάσαμε. Όλοι μας. Όσοι, τέλος πάντων, είμαστε ΠΑΟΚ κάθε μέρα και όσοι τον βάζουμε πάνω από τον εαυτό μας, δηλαδή πάνω απ’ όλα. Δεν έχασε ο Άγγελος, δεν έχασε ο Ιβάν, δεν έχασαν οι παίκτες, δεν έχασε ο Βρύζας, δεν έχασε ο οποιοσδήποτε μόνος του ή με το παρεάκι του. Η Ζίμπρου κέρδισε, ούτε ο δημοσιογράφος που σας τα ‘λεγα εγώ και είδατε τώρα τι πάθαμε, ούτε ο κομπλεξικός μόνιμος σχολιαστής οπαδός του εαυτού του και μετά του ΠΑΟΚ γιατί ανανέωσε τον άχρηστο τον Γλύκο και γιατί δεν έβγαλε τον ανύπαρκτο Κοντό και γιατί άφησε ο τελειωμένος εκτός τον Τζαβέλλα και τον Βίτορ και γιατί δεν κάναμε μεταγραφές. Την ώρα του ματς όλοι παίζουμε, όλοι κερδίζουμε και όλοι χάνουμε.

Δεν μπορώ να μπω σ’ αυτή την κουλτούρα, ρε παιδιά, γέρος από τα σαράντα μου νιώθω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σχέση έχει η μάνα ενός ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ, να τη χαρακτηρίζουν κάποιοι οπαδοί ως πόρνη επειδή το παιδί της δεν παίζει καλά με τον Δικέφαλο στο στήθος. Δε χωράει στο μυαλό μου πως ένας οπαδός είναι πρόβατο και ηλίθιος και καρκίνωμα επειδή αρνείται να βρίσει το κακό χάλι και συνεχίζει να κοιτάζει μπροστά, τι άλλο να κάνει, τι έχει να κερδίσει με το να τη λέει και να υποβαθμίζει τους διπλανούς του. Εσείς που με τη λήξη νιώθετε την αδρεναλίνη να σας κατακλύζει, τις ορμές να φουντώνουν, ανοίγετε μια μπύρα, τώρα θα γράψω 100 σχόλια σε όποια ιστοσελίδα αναφέρεται στο παιχνίδι και θα τους βρίζω όλους και αρχίζετε να φουσκώνετε το στήθος πυροβολώντας από κάθε γωνιά όποιον συνεχίζει τα παλαμάκια, χαρά στο κουράγιο σας, ωραίο χόμπι βρήκατε στην πλάτη του ΠΑΟΚ, την ώρα που πονάει.

Πέρασαν από το πτώμα μας ο Απόλλωνας, ο Άγιος Νικόλαος, ο Εδεσσαϊκός, η Ντέμπρετσεν, ο Θρασύβουλας, ο Εργοτέλης, ο Αγροτικός Αστέρας, η Δόξα Δράμας, η Παναχαϊκή, ο Πανιώνιος, ο Πανσερραϊκός, ο Αθηναϊκός, τα παλαμάκια και τα Παοκολέ δε σταματήσανε ποτέ, δεν πήγαιναν προς τα πρόσωπα αλλά προς τη φανέλα, το σύμβολο και την ιδέα, σ’ εμάς τους ίδιους που πάντα ήμασταν εδώ και πάλι εδώ θα ‘μαστε όταν αλλάξει κι ο τελευταίος απ’ όσους βρίσκονται σήμερα μέσα στο χορτάρι. Κάποτε μας έλεγαν τρελούς, ζουρλούς, κολλημένους, τέτοια αγάπη δεν είχε ξαναδεί ο κόσμος, όσο με πληγώνεις τόσο με φέρνεις πιο κοντά σου. Τώρα απαγορεύεται να αγαπάς; Θα μας βρίζουν επειδή επιμένουμε να είμαστε ΠΑΟΚ και δε χαιρόμαστε στις αποτυχίες; Ήρθε η σειρά να περάσει από το πτώμα μας και κάποια Ζίμπρου. Μεγάλη ξεφτίλα, μεγάλη ντροπή. Πάμε παρακάτω, έχει και δεύτερο ημίχρονο, έχει άλλα 50-60 ματς. Με τον Άγγελο; Με τον Άγγελο. Μ’ αυτή την ομάδα; Μ’ αυτή την ομάδα. Με τέτοια διοίκηση; Με τέτοια διοίκηση. Έχεις τίποτ’ άλλο να με ρωτήσεις;

Έχω μια θλίψη που ‘ναι τόσο μεγάλη, που όλο φοβάμαι μην τυχόν και ξεσπάσει.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038