Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

chisiΣφυρίζει τη λήξη, κατεβάζεις το κεφάλι, πας σπίτι και πέφτεις να κοιμηθείς. Έχασες. Χάσαμε.

Παίξαμε το χειρότερο ποδόσφαιρο που έχουμε παίξει στην Ευρώπη από το 2005, σε ένα άλλο ματς εκεί κοντά, με τη Ραπίντ, πάλι 1-0. Έτσι, τουλάχιστον, τα θυμάμαι εγώ. Κερδίσαμε πάλι απ’ έξω, αλλά δεν προκρίνεσαι με την καλύτερη κερκίδα. Μπράβο σ’ αυτούς που έχουν κουράγια να πετάνε πέτρες στην ομάδα τέτοιες βραδιές. Νέα γενιά, άλλες αντοχές, εμείς στα ντουζένια μας ούτε «φωτιά» δεν μπορούσαμε να ζητήσουμε από τον διπλανό στο πούλμαν της επιστροφής, κάναμε τη χειρονομία και καταλάβαινε ο άλλος, δεν άνοιγε το στόμα να πει οτιδήποτε.

Έπεφτες ζαλισμένος κάποια στιγμή, σ’ έπιανε ο ύπνος, ξυπνούσες την άλλη μέρα και κοιτούσες στο πρόγραμμα τον επόμενο αγώνα, έπαιρνες μια ανάσα, πάμε παρακάτω. Πρόβατα ήμασταν, που τρέχαμε στις Αθήνες και τις Βέροιες και τις Ξάνθες και τις Λιβαδειές να χειροκροτάμε τις ομάδες του Βουλινού και του Μπατατούδη, που έχαναν κάθε στόχο από πριν τα Χριστούγεννα κι εμείς πάντα εκεί, Παοκολέ, έτσι θα μας έλεγαν σήμερα, πρόβατα, μπεεε, αντί να βρίζουμε τον πρόεδρο για μεταγραφές και να πάρει σκούπα στην ΠΑΕ εμείς πηγαίναμε στο γήπεδο και φωνάζαμε για τον ΠΑΟΚ. Την κάνουνε την αντιστοιχία τώρα όσοι έζησαν εκείνα τα χρόνια.

Εμείς χάσαμε. Όλοι μας. Όσοι, τέλος πάντων, είμαστε ΠΑΟΚ κάθε μέρα και όσοι τον βάζουμε πάνω από τον εαυτό μας, δηλαδή πάνω απ’ όλα. Δεν έχασε ο Άγγελος, δεν έχασε ο Ιβάν, δεν έχασαν οι παίκτες, δεν έχασε ο Βρύζας, δεν έχασε ο οποιοσδήποτε μόνος του ή με το παρεάκι του. Η Ζίμπρου κέρδισε, ούτε ο δημοσιογράφος που σας τα ‘λεγα εγώ και είδατε τώρα τι πάθαμε, ούτε ο κομπλεξικός μόνιμος σχολιαστής οπαδός του εαυτού του και μετά του ΠΑΟΚ γιατί ανανέωσε τον άχρηστο τον Γλύκο και γιατί δεν έβγαλε τον ανύπαρκτο Κοντό και γιατί άφησε ο τελειωμένος εκτός τον Τζαβέλλα και τον Βίτορ και γιατί δεν κάναμε μεταγραφές. Την ώρα του ματς όλοι παίζουμε, όλοι κερδίζουμε και όλοι χάνουμε.

Δεν μπορώ να μπω σ’ αυτή την κουλτούρα, ρε παιδιά, γέρος από τα σαράντα μου νιώθω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σχέση έχει η μάνα ενός ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ, να τη χαρακτηρίζουν κάποιοι οπαδοί ως πόρνη επειδή το παιδί της δεν παίζει καλά με τον Δικέφαλο στο στήθος. Δε χωράει στο μυαλό μου πως ένας οπαδός είναι πρόβατο και ηλίθιος και καρκίνωμα επειδή αρνείται να βρίσει το κακό χάλι και συνεχίζει να κοιτάζει μπροστά, τι άλλο να κάνει, τι έχει να κερδίσει με το να τη λέει και να υποβαθμίζει τους διπλανούς του. Εσείς που με τη λήξη νιώθετε την αδρεναλίνη να σας κατακλύζει, τις ορμές να φουντώνουν, ανοίγετε μια μπύρα, τώρα θα γράψω 100 σχόλια σε όποια ιστοσελίδα αναφέρεται στο παιχνίδι και θα τους βρίζω όλους και αρχίζετε να φουσκώνετε το στήθος πυροβολώντας από κάθε γωνιά όποιον συνεχίζει τα παλαμάκια, χαρά στο κουράγιο σας, ωραίο χόμπι βρήκατε στην πλάτη του ΠΑΟΚ, την ώρα που πονάει.

Πέρασαν από το πτώμα μας ο Απόλλωνας, ο Άγιος Νικόλαος, ο Εδεσσαϊκός, η Ντέμπρετσεν, ο Θρασύβουλας, ο Εργοτέλης, ο Αγροτικός Αστέρας, η Δόξα Δράμας, η Παναχαϊκή, ο Πανιώνιος, ο Πανσερραϊκός, ο Αθηναϊκός, τα παλαμάκια και τα Παοκολέ δε σταματήσανε ποτέ, δεν πήγαιναν προς τα πρόσωπα αλλά προς τη φανέλα, το σύμβολο και την ιδέα, σ’ εμάς τους ίδιους που πάντα ήμασταν εδώ και πάλι εδώ θα ‘μαστε όταν αλλάξει κι ο τελευταίος απ’ όσους βρίσκονται σήμερα μέσα στο χορτάρι. Κάποτε μας έλεγαν τρελούς, ζουρλούς, κολλημένους, τέτοια αγάπη δεν είχε ξαναδεί ο κόσμος, όσο με πληγώνεις τόσο με φέρνεις πιο κοντά σου. Τώρα απαγορεύεται να αγαπάς; Θα μας βρίζουν επειδή επιμένουμε να είμαστε ΠΑΟΚ και δε χαιρόμαστε στις αποτυχίες; Ήρθε η σειρά να περάσει από το πτώμα μας και κάποια Ζίμπρου. Μεγάλη ξεφτίλα, μεγάλη ντροπή. Πάμε παρακάτω, έχει και δεύτερο ημίχρονο, έχει άλλα 50-60 ματς. Με τον Άγγελο; Με τον Άγγελο. Μ’ αυτή την ομάδα; Μ’ αυτή την ομάδα. Με τέτοια διοίκηση; Με τέτοια διοίκηση. Έχεις τίποτ’ άλλο να με ρωτήσεις;

Έχω μια θλίψη που ‘ναι τόσο μεγάλη, που όλο φοβάμαι μην τυχόν και ξεσπάσει.

Φόρθνετ

Φόρθνετ

Δευτέρα πρωί με παίρνει ο Ζ να πάρω εισιτήρια για το γάβρο. Δευτέρα βράδυ το ακυρώνει, μπα, δε θα ‘ρ ...

Read more
Ύαινες

Ύαινες

Το πρώτο ποστ στη σελίδα μου, μόλις ανακοινώθηκε πως ο Άγγελος Αναστασιάδης αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ, ήτ ...

Read more
Γαλαρία

Γαλαρία

Η πέτρα είχε σκάσει ακριβώς στο κέντρο του πίσω παρμπρίζ, έσκισε το τζάμι αλλά δεν το ‘ριξε. Πήγαμε, ...

Read more
Κουίζ

Κουίζ

Λοιπόν, επειδή μας τ&alp ...

Read more
Επαγγελματίας

Επαγγελματίας

Ο πρώην συνάδελφος και νυν κολλητός και αδερφός Θ ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος επαγγελματίας Παο ...

Read more
Ρεσιτάλ

Ρεσιτάλ

Στις 26 Φεβρουαρίου 2003, ο δρόμος για την κούπα περνάει από το πτώμα του Ολυμπιακού. ...

Read more
Καντίνα

Καντίνα

ΠΑΟΚ στο σπίτι. Δεν είσαι καλεσμένος σε όλα τα πάρτι, τι να κάνουμε, γι’ αυτό υπάρχει η Nova. ...

Read more
0009

0009

«Τι έγινε, Καβαλιώτη ...

Read more
Αλέ

Αλέ

Πάντα οι επιλογές μ&omic ...

Read more
Σόνικ

Σόνικ

Δεν μεγάλωναν με τίπ&om ...

Read more
Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα ποδοσφα&iota ...

Read more
Τσανάκαλης

Τσανάκαλης

Αυτό τώρα με το νέο «Ύμνο του ΠΑΟΚ» να μην το σχολιάσω. Και τον Ύμνο και τον ποιητή, τον οποίο άκουσ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.