Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

zim21 Αυγούστου 2014, πέφτουμε επισήμως στη Χειμερία Νάρκη 2014-2015. Ό,τι προμήθειες πρόλαβε μάζεψε ο καθένας, αυτές είναι, μ’ αυτές θα τη βγάλουμε ως το Καλοκαίρι που θα ξυπνήσουμε πάλι.

Οπαδοί, παίκτες, προπονητές, διοίκηση, όλοι στην αφετηρία. Και ποια είναι η αφετηρία για φέτος, περίπλοκη η κατάσταση. Άμα πεις Α σε βρίζουν οι Β, άμα πεις Β σε βρίζουν οι Α, άμα δεν πεις τίποτα σε λένε πρόβατο, άμα πεις κάτι διαφορετικό σε λένε εχθρό. Εγώ θα πω αυτό που νιώθω, ως συνήθως λίγοι συμφωνούν, αλλά το να λες την άποψή σου για να συμφωνήσουν οι άλλοι είναι δουλειά διαφορετικής κάστας.

Αυτό που μου ‘ρχεται στο μυαλό είναι πως ξεκινάει η χρονιά του απόλυτου διχασμού. Ή, καλύτερα, της κορύφωσης του διχασμού που σαπίζει την ατμόσφαιρα χρόνια τώρα, από τότε που ο κάθε παπάρας μπορεί να λέει την κάθε παπαριά του σε κάθε παπαροσελίδα στο ίντερνετ και να φορτώνει τον αληθινό κόσμο που είναι κοντά στην ομάδα, που τσιμπάει και τους δίνει αξία. Άλλαξαν οι εποχές, τα πληκτρολόγια είναι πλέον εργαλείο επικοινωνίας, αλλά αυτό το εργαλείο χρησιμοποιείται και από πολλούς που ως σήμερα δεν είχαν φωνή επειδή απλώς έχουν λαρύγγι μα δεν το έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ. Άλλο να γίνεται το ίντερνετ μέσο να περάσει η άποψη και αυτών που δεν μπορούν διαφορετικά να την εκφράσουν, είτε επειδή είναι μακριά, είτε επειδή δεν έχουν δυνατότητα να είναι κοντά στην ομάδα και άλλο να παίζουν μπάλα στις ιστοσελίδες οι περσόνες των κομπλεξικών με τις μηδενικές προσωπικότητες, τα ψεύτικα προφίλ που φορτώνουν αυτοπεποίθηση με κάθε βρισιά και κάθε προσβολή σε όποιον γράφει οτιδήποτε, σήμερα έτσι, αύριο αλλιώς.

Διαβάζω διαλόγους ανάμεσα σε πενηντάρηδες που τους ξέρω είκοσι χρόνια και παιδάκια με προφίλ 3ο Γυμνάσιο Νεοχωρίου, ο παλιός να μιλάει λογικά, όσο μπορεί, ο νέος κάθε τρεις λέξεις λαμόγια και παρεάκι και καρκίνος και θα με πεις εμένα για τον ΠΑΟΚ. Και ψαρώνει ο φουκαράς ο παλιός, αυτός που έζησε και τους 6 τίτλους στο τσιμέντο και τους πανηγύρισε όλους από κοντά, βγάζει την ψυχή του να εξηγήσει τι εννοεί στο κωλόπαιδο, που όσο διαρκεί ο διάλογος φωνάζει η μάνα του από μέσα Κωστάκη, έλα να φας τη μαρμελάδα να μην ξεραθεί και να κάνεις τα μαθήματά σου, όλη μέρα στο ίντερνετ είσαι, φτάνει πια, θα σου το κόψω. Και συνεχίζει το παιδάκι την κατήχηση, να φύγουν όλοι, Ιβάν, πάρε σκούπα, ο Βρύζας, ο Στέφενς, ο Δώνης, οι σύνδεσμοι, οι κωλόγαβροι, τα βρωμοσκούληκα, πετάγεται και κανένας αρειανός, τον αρχίζει κι αυτόν στο βρισίδι, εκεί στη βήτα εθνική ρε τελειωμένοι ανύπαρκτοι ΠΑΟΚ ρε μια πόλη μια ομάδα, σκάσε, ρε μαλακισμένο, ούτε τον αντίπαλο δε θα πιάνεις στο στόμα σου, δεν έχεις δικαίωμα, πρώτα θα μπεις μέσα από τα κάγκελα, θα ζήσεις από κοντά αυτό που νομίζεις πως είναι ο ΠΑΟΚ και μετά να μας πεις ό,τι θες, θα σε διαβάζουμε για όσο θα υπάρχουν οθόνες.

«Αλλόθρησκοι» αναλαμβάνουν την επικοινωνία της ΠΑΕ, επιτέλους τεχνοκράτες, λένε από εδώ, τους είδαμε και τους δικούς μας τόσα χρόνια. Πέφτουν τα κάστρα από μέσα, λένε από εκεί, ορίστε και το παρελθόν τους, η ΠΑΕ στα χέρια του εχθρού. Κι ο ιδιοκτήτης, αφού έσπειρε ό,τι πιο διχαστικό μπορούσε να σπείρει, τώρα βρήκε να το βουλώσει. Τώρα, που μιλάει όποιος βρίσκει μικρόφωνο ή πληκτρολόγιο, που μικραίνει και ντροπιάζεται η ομάδα καθημερινά από δικούς μας ή όχι, τσίρκο κανονικό, με γελωτοποιούς, ακροβάτες και άγρια ζώα. Θα πάρει το Τσάμπιονς Λιγκ, θα φέρει τους παικταράδες, θα πληρώσει τα χρέη. Ευτυχώς δεν είπε πως θα χτίσει και κάνα γήπεδο, να γκρεμίζαμε την Τούμπα σαν την ΑΕΚ και να παίζουμε στο Καυτανζόγλειο, που δεν παίζει πλέον κανένας, για πάντα, όσο χρειάζεται, δηλαδή, να χτίσει ένα γήπεδο ο Ιβάν, περίπου μια αιωνιότητα. Εδώ θέλει ένα μήνα για να κλείσει κλεισμένο προπονητή. Επιφυλάσσομαι μόνο μήπως έχει μυθομανή μεταφραστή και λέει αυτός τις αρλούμπες –αλλιώς, καθαρά και ξάστερα, μεγαλύτερος τσαρλατάνος δεν έχει ματαπεράσει από την ΠΑΕ, λαμβάνοντας υπόψη την αναλογία λόγων και πράξεων. Ούτε ο Μπατατούδης, ούτε ο Γούμενος, ούτε ο Θωμάς είχαν τάξει τέτοια απίστευτα, για άλλα τους κυνηγήσαμε. Αλλά επειδή είναι ακόμα εδώ, αν και δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο ασχολείται με τον ΠΑΟΚ δυο χρόνια τώρα, κρατάω μια πισινή να έχει ένα σχέδιο, ο άνθρωπος. Θα ανακαλέσω, αν συμβαίνει αυτό, αμέσως και δημοσίως.

Κοροϊδεύουν κάποιοι τον Άρη, βρίζουν οι υπόλοιποι πως ασχολούμαστε με τους κατώτερους. Βρίζουν τον Παναθηναϊκό, μα άλλος είναι ο μεγάλος εχθρός. Τα χώνουν στον Ολυμπιακό, μα γιατί ασχολούμαστε με άλλες ομάδες όταν δεν παίζουμε μαζί τους. Συνθήματα για τον κόσμο και τις εκδρομές, α πα πα, αυτά είναι από άλλες εποχές, τώρα είμαστε μοντέρνοι. Δε φωνάζουμε τίποτα, ψόφια η κερκίδα απόψε. Ρε άιντε από ‘δώ, κάτσε σπίτι να ακούς τον Βλάχο και τον Λυκουρόπουλο.

Διχασμός για τον Κοντό. Καμία ενδιάμεση άποψη, οι μισοί να τον φάνε ζωντανό, οι άλλοι μισοί να τον αποθεώσουν. Διχασμός για τον Άγγελο, επιτέλους, ήρθε ο κατάλληλος άνθρωπος να μας συμμαζέψει, ωχ, ήρθε ο γραφικός με την Παναγιά να μαλώσει με τη μισή ομάδα. Διχασμός για τον Κατσικά, για τον Κάτσε, για τις μεταγραφές, για τα αδέρφια που κρατάνε ακόμα γερά στη φυλακή, για τον δημοσιογράφο που επιτέλους κάποιος τα λέει έξω από τα δόντια ή πόσο σανό θα μας ταΐσεις, ρε.

Ό,τι ασπρόμαυρο και να πιάσεις αυτό θα βρεις από κάτω. Διχασμός παντού. Καμία ενδιάμεση άποψη, καμία μετριοπάθεια, καμία υπομονή, καθίστε, ρε παιδιά, να δούμε τι έχουν στο μυαλό τους, τόσες χρονιές χάσαμε, ασπρίσανε τα μαλλιά μας να κάνουμε υπομονή τόσες δεκαετίες, να περάσει λίγος καιρός και μετά κράζουμε όλοι μαζί. Όχι. Τώρα να φύγει ο Άγγελος, τώρα να γυρίσει στον Παναθηναϊκό ο Κοντός, τώρα να φύγει η Γκοντζάρεβα. Περιμένω, σύντομα, το αίτημα να ξηλωθούν τα καρεκλάκια για να ξαναγίνει η Τούμπα «όπως παλιά».

Δεν κάνω υποθέσεις ή μαντεψιές. Το ξέρω, από εμπειρία, αλλά δεν είναι και δύσκολο να το καταλάβει κανείς, μπορώ να συνεχίσω και να γράφω δυο μέρες το ίδιο πράγμα. Φτάσαμε στο μεγαλύτερο επίπεδο διχασμού που έχω ζήσει ως οπαδός του ΠΑΟΚ και το χειρότερο είναι πως φτάσαμε μόνοι μας, όσο στερεύουν οι εχθροί τόσο γεννιούνται άλλοι εντός μας, πιο δύσκολα τα πράματα τώρα, όλοι ασπρόμαυρα φοράνε, πώς να τους ξεχωρίσεις. Αλλά κι εμένα για εχθρό θα με έχουνε κάποιοι, παίζει κι αυτό, επειδή λέω έτσι κι αυτοί πιστεύουν αλλιώς. Μπλέξαμε τα μπούτια μας, Παοκτσήδες.

Γι’ αυτό, τώρα που βρεθήκαμε στην αρχή, αποφάσισα να κάτσω στη μέση. Να αφήσω στο ράφι τα δόγματα και τα πιστεύω μου και να το ξαναπιάσω από την αρχή –να μη γίνω σαν αυτούς που χλευάζω. Προδότης ο Κοντός, λες εσύ, Παοκτσής ο Κοντός, λες εσύ. Στη μέση εγώ, Παοκτσής που μας πρόδωσε, λέω τώρα, θα το ξανασκεφτώ στη διάρκεια τι από τα δύο είναι πιο σημαντικό. Αφεντικό ο Άγγελος ή γελοίος ο Άγγελος, πάλι στη μέση εγώ, θα περιμένω να δω τι από τα δύο ισχύει, η δουλειά του ή τα λόγια του. Να κάνουμε αγκαλίτσες ή να τα κάψουμε όλα; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο, αν είχε παοκτσήδικη παιδεία τίποτα απ’ αυτά δε θα είχε συμβεί και ίσως να ήμασταν κομματάκι καλύτερα σήμερα. Έχουμε 10 μήνες μέχρι να τελειώσει η χρονιά, όλα θα ξεκαθαρίσουν, όλα θα γυμνωθούν μπροστά στα μάτια μας, γιατί τίποτα και κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί τόσο καλά για τόσο πολύ καιρό.

Εσείς οι δογματικοί, οι έτσι και οι αλλιώς, οι ασπρόμαυροι και οι μαυρόασπροι, αφήστε με στην ησυχία μου, δεν πρόκειται να παίξω το παιχνίδι του διχασμού, ακόμα και σ’ αυτά που ξέρω ότι τα ξέρω. Ποτέ μου δε θα κάνω κακό στον ΠΑΟΚ μου συνειδητά με συμμετοχή σε οποιονδήποτε μικρό ή μεγάλο εμφύλιο, με κάνατε να πηγαίνω στην Τούμπα με ακουστικά και μουσική στ’ αυτιά, να μην ακούω που μαλώνετε και μαυρίζει η ψυχή μου…

Σουρεαλισμός

Σουρεαλισμός

«Σουρεαλισμός» (&Ups ...

Read more
Τηλεόραση

Τηλεόραση

Έχω δει σε αγγλική pu ...

Read more
Κλασαμέντες

Κλασαμέντες

Ο πιτσιρίκος προχθές δίπλα μου στο αστικό είχε αγχωθεί. Του λέει η κοπέλα μαζί του (αδερφή, ξαδέρφη, ...

Read more
Μπουγάτσα

Μπουγάτσα

Ναι, εντάξει, τα ξέρου ...

Read more
0032

0032

Δεν υπάρχει «είδο&sigma ...

Read more
Κούτελο

Κούτελο

25/01/2014, ΠΑΟΚ-Άρης, εκκένωση γηπέδου, ανακοίνωση ΚΑΕ ΠΑΟΚ: ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Τα Κεφτεδάκια της Ά&nu ...

Read more
Γροθιά

Γροθιά

Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικρ ...

Read more
Αποτέφρωση

Αποτέφρωση

ΠΑΟΚ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΨΟΥΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ.& ...

Read more
Έμπολα

Έμπολα

Σπάνια υποστηρίζω μία ελληνική ομάδα εναντίον άλλης, όταν δεν εμπλέκεται το συμφέρον του ΠΑΟΚ. Συνήθ ...

Read more
0049

0049

Δευτέρα πρωί έφευγα ...

Read more
Ισοβίτες

Ισοβίτες

Πανηγύριζαν οι Ισπανοί, εγώ έκλαιγα πάνω στα σύρματα στην 4, δίπλα στον Μάριο που κοίταζε στο πουθεν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.