Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

h16Μέσα, στην τηλεόραση, παίζει για τεσσαρακοστή δεύτερη φορά σήμερα ο Φερδινάνδος. Δεν πλησιάζεις. Αν πας να αλλάξεις κάτι, η Λιλιγκάνα θα σου ορμήξει σαν ταύρος, τώρα που έμαθε από την ταινία πώς ορμάνε οι ταύροι (όχι ο Φερδινάνδος, αυτός είναι καλός). Στο μπαλκόνι, στο λάπτοπ που νεκραναστήθηκε στην ώρα του για το Μουντιάλ, παίζει όχι Μουντιάλ αλλά το Big Little Lies. Μας έκατσε βαρύς ο αποκλεισμός του Μέχικο για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια στη φάση των 16, όπως είχε συμβεί και το 2014 και το 2010 και το 2006 και το 2002 και το 1998 και το 1994, όπως θα είχε συμβεί και το 1990 αν δεν μας τιμωρούσε η άκαρδη ΦΙΦΑ για ένα σκανδαλάκι της πλάκας. Σπουδαία μίνι-σειρά, κολλήσαμε με την Άννα και είδαμε τέσσερα ολόκληρα επεισόδια μαζεμένα, αφήνοντας τρία για σήμερα, στην περίπτωση που οι Εγγλέζοι κάνουν καμία πλάκα στο δεύτερο μεγαλύτερο φαβορί του Παγκόσμιου Κυπέλλου και πέσω πάλι σε κατάθλιψη.

Στο πόδι μου είχα ακουμπισμένο το κινητό, χωρίς ήχο, παρακολουθώντας στα κλεφτά το Βέλγιο με την Ιαπωνία, αν και δεν είχα μεγάλα άγχη, πίστευα πως θα τους καθάριζαν εύκολα τους πιο βαρετούς των βαρετών αυτής της διοργάνωσης. Αλλά το ημίχρονο πέρασε χωρίς γκολ, δεν είχε πολλά να δεις, είχα κολλήσει με τη σειρά. Βάλανε το πρώτο οι Γιαπωνέζοι, βάλανε και το δεύτερο, το παράτησα το παιχνίδι, προσπαθούσα να μαντέψω τον δολοφόνο, να καταλάβω τι παίζει με τις σχέσεις των ανθρώπων στο Μοντερέι, τις πλούσιες και τους πλούσιους που τα έβαλαν με το γλυκό το φτωχόπαιδο τον Ζίγκι, την ασύλληπτη Κλόι και το υβρίδιο Κράβιτζ/Μπονέ που έκανε γιόγκα ιδρωμένη, ωπ, να και η μείωση του σκορ από το πουθενά. Από το πουθενά, όμως, τέτοια κεφαλιά δεν έχει βάλει ούτε ο Μπίσεσβαρ, που το έχει το φάλτσο με την τρίχα, μπορεί να κάνει τέτοια κουφά από μακριά.

Βγαίνει ένας βαψομαλλιάς από τα δεξιά, σπάει την μπάλα σε έναν άλλο βαψομαλλιά, πάει η Ιαπωνία για το 3-1, αγχώνομαι, καρφώνω τα μάτια στο κινητό. Δέκα πόντους πιο δίπλα, η Νικόλ Κίντμαν μπαίνει στο ντους. Ο βαψομαλλιάς προσποιείται και κινείται προς τον άξονα, η Νικόλ Κίντμαν κάνει στην άκρη για να εμφανιστεί το στήθος της. Είναι ολόγυμνη, καυτοί ατμοί από πάνω της στο μπάνιο, το νερό πέφτει στο κορμί της και η κάμερα γυρίζει από την άλλη για να μας δείξει και την οπίσθια πλευρά, τα οπίσθια της Νικόλ Κίντμαν, ένας τρίτος βαψομαλλιάς τρέχει αριστερά και ανοίγεται για να πάρει την τελική και να το καρφώσει, ενστικτωδώς χαμηλώνω το κινητό στην αριστερή του πλευρά για να γίνει ανηφορική η επίθεση των Γιαπωνέζων και να μην μπορούν να τρέξουν τόσο γρήγορα και πιάνει το κόλπο, πάντα πιάνει, χάνουν την ισορροπία τους, βγαίνει το σέντερ μπακ και καθαρίζει και διώχνει για τον Αζάρ, το Βέλγιο βγαίνει στην επίθεση και το γυμνό σώμα της Νικόλ Κίντμαν γεμίζει την οθόνη του υπολογιστή, ξανά, το στήθος της Νικόλ Κίντμαν, ο κώλος της Νικόλ Κίντμαν, το ελαφρώς ανοιχτό στόμα της Νικόλ Κίντμαν, τα κλειστά μάτια της Νικόλ Κίντμαν όσο απολαμβάνει το καυτό νερό πάνω της, η μπάλα είναι αριστερά, σέντρα, σέντρα, ρε μαλάκα, πετάγεται ο Φελαϊνί, πήδα, πήδα, ναι, Φελαϊνί, ναι, το ‘βαλε, το ‘βαλε, το ‘βαλε ο παίκτουρας, το κάρφωσε ο αφάνας, 2-2, ναι, ρε φίλε, γκολ, γκολ, γκοοολ, σηκώθηκα όρθιος, έφυγε το ακουστικό που με την Άννα έχουμε από ένα για να βλέπουμε τη σειρά, πανηγύρισα, άντε τώρα πάμε για το τρίτο να αποκλείσουμε τους ανιαρούς Γιαπωνέζους, κάθισα πάλι, αλλά τώρα η Νικόλ Κίντμαν ήταν ντυμένη, έπινε καφέ δίπλα στη θάλασσα, πάει το στήθος, πάει ο κώλος, πάει το καυτό ντους στο γυμνό της το σώμα, το χάσαμε το κορμί, πατριώτη Φελαϊνί, αλλά το έβαλες το γκολάκι, χαλάλι, άξιζε που κόλλησα τα μάτια στο κινητό και δεν είδα τη σκηνή. Μέχρι το τέλος του ματς το κινητό έβλεπα -αν έδειξε κανένα στοιχείο ποιος είναι ο δολοφόνος το ‘χασα, θα τελειώσει η σειρά κι ακόμα θα αναρωτιέμαι. Ή θα θυμάμαι πως ο δολοφόνος ήταν ο Τσαντλί -«ωραία σειρά το Big Little Lies, ψάχνουν έναν δολοφόνο, δείχνει γυμνή τη Νικόλ Κίντμαν και στο τέλος ο δολοφόνος είναι ο Τσαντλί, στο τέταρτο λεπτό των καθυστερήσεων, μετά από προσποίηση του Λουκάκου, πολύ καλή σειρά, να τη δεις».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB