Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

wc50

Στην πιο καμένη σειρά όλων των εποχών, οι Flight Of The Conchords τραγουδούν (και οπτικοποιούν) το έπος «Robots» («The Humans Are Dead»). Πέρα από τους εφιαλτικούς του στίχους για το δυστοπικό μέλλον της ανθρωπότητας, το τραγούδι αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη καγκουριά τους, ανάμεσα σε πολλές, πάρα πολλές καγκουριές που σου προκαλούν μόνιμες βλάβες στον εγκέφαλο αν δεις και τις δύο σεζόν που έφτιαξαν για το ΗΒΟ.

It is the distant future
The year 2000
(We are robots)
The world is quite different
Ever since the robotic uprising
Of the late nineties

(Το τραγούδι γράφτηκε το 2007)

Αυτό που έμεινε περισσότερο στην ιστορία (στην ιστορία, έστω, αυτών που τους ξέρουν και τους παρακολουθούν) δεν είναι άλλο από το ευφυέστερο σόλο που έχει γραφτεί ποτέ σε τραγούδι, οποιουδήποτε είδους. Το ασύλληπτο «binary solo», όπου τα «ρομπότ» (τα αθλιότερα ρομπότ που έχουν εμφανιστεί στην τηλεόραση, που θα έκαναν μέχρι και τον Ed Wood να καυχιέται πως έχει ωραία εφέ) κλείνουν το κομμάτι σολάροντας σε δυαδικό:

Zero zero zero zero zero zero one
Zero zero zero zero zero zero one one
Zero zero zero zero zero zero one one one
Zero zero zero zero one one one
(Oh, oh-one, one-oh)
Zero zero zero zero zero zero one
Zero zero zero zero zero zero one one
Zero zero zero zero zero zero one one one
(Come on sucker, lick my battery)

Για κάποιο λόγο, αυτό το binary solo μου κόλλησε με τη λήξη του Ουρουγουάη-Πορτογαλία, βλέποντας τα μούτρα το Φερνάντο Σάντος. Ο οποίος έκανε μόλις μία νίκη σε τέσσερα ματς στο Μουντιάλ: Με 0-1. Zero-One. Zero zero zero zero zero zero one. Θα μπορούσε να ονομάζεται «The Ballad of Fernando Santos». Στη γλώσσα του, καλύτερα: «A Balada De Fernanto Santos».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB