Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

paoklΌταν τελειώνει η μουσική ακούς τις σκέψεις σου. Σήμερα δεν έχει μπάλα να τις σκεπάσει, το μυαλό σου δεν βρίσκει περισπασμούς. Και το μυαλό σου είναι γεμάτο με μαύρα, στοιχειωτικά ουρλιαχτά. «Οι Παοκτσήδες φασίστες». «Οι Παοκτσήδες ρατσιστές». «Οι Παοκτσήδες ναζί». Πώς να διαχειριστείς το δάχτυλο που σου κουνάνε όσοι σε θεωρούσαν ως τώρα βράχο, κάστρο απόρθητο της προσφυγιάς, της αλληλεγγύης, της πατρίδας κάθε άπατρι, πώς να εξηγήσεις πρώτα στον ίδιο σου τον εαυτό και μετά στους τριγύρω πώς ο κόσμος για όποιον δεν έχει κόσμο να του ταιριάξει, πώς το καταφύγιο των καταραμένων αυτής της γης μπλέκεται, έστω και καταχρηστικά απ’ τους ανθρωπολεκέδες που το χρησιμοποιούν ελλείψει προσωπικότητας, στον χορό των τεράτων που έχει στηθεί στην πόλη.

Ένα μπλουζάκι ή μια ζακέτα με τον Δικέφαλο Αετό στο στήθος να βεβηλώνει μνημεία των νεκρών του πολέμου που απάλλαξε την ανθρωπότητα από την πιο μεγάλη απανθρωπιά που της έλαχε. Η ιαχή «ΠΑΟΚ» να γίνεται αντικείμενο καπήλευσης από τα αγκυλωτά στόματα των πιο σκοτεινών, των πιο ερημωμένων εγκεφάλων, που φαντασιώνονται φυλετικές καθαρότητες και ναζιστικές μπότες δεκαετίες ολόκληρες μετά τη σφαγή των παππούδων τους, μετά τη σφαγή της χώρας για την οποία υποτίθεται πως αγωνίζονται να σώσουν και ταυτόχρονα να τη χαρίσουν στον ίδιο σφαγέα. Τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα των «τουρκόσπορων», των «παστρικών», των «Βούλγαρων», των «βρωμοσκοπιανών», των «κωλότουρκων», των «σκατομακεδόνων» και κάθε άλλου χαρακτηρισμού που έχει βγει από τα στόματα και τα κείμενα αυτών που τους πολέμησαν και τους πολεμάνε από το 1926, να κυνηγούν με λοστάρια και κράνη όποιον δεν ταιριάζει στον «πολιτισμό» του δικού τους στείρου, συμπλεγματικού μίσους.

Δεν έχω να χωρίσω τίποτα με κάποιον που αγαπάει, ό,τι κι αν είναι αυτό που αγαπάει: Ο τόπος του, η πόλη του, το χωριό του, η χώρα του, η θρησκεία του. Όποιος αγαπάει φωτίζει τον κόσμο. Αλλά μ’ αυτούς που ζουν για να μισούν, επειδή άλλο συναίσθημα δεν μπορεί η καρδιά τους να νιώσει έτσι κακόμοιροι κι άτυχοι που κατάντησαν, δεν γίνεται παρά να τους έχω απέναντι. Έξω από τη ζωή μου, έξω από την κοινωνία μου, έξω από τα όνειρα και τους εφιάλτες μου. Κι αν φωνάζουν «ΠΑΟΚ» για να μου ρίξουν ένα δόλωμα να πάω και να μισήσω μαζί τους, θα φωνάξω «ΠΑΟΚ» εγώ πιο δυνατά, να τους σκεπάσω, σπρώχνοντας λίγο πιο ‘κεί να τους πετάξω απ’ έξω -στον δικό μου ΠΑΟΚ χωράει μόνο αγάπη και δεν περισσεύει ούτε εκατοστό για να με μολύνουν με τα σκοτάδια τους.

Ο ΠΑΟΚ είναι η μόνη πατρίδα που γνώρισα. Ο ΠΑΟΚ είναι ο μόνος Εθνικός Ύμνος που τραγούδησα προσοχή δακρυσμένος. Ο ΠΑΟΚ είναι το μόνο Έθνος που με δέχτηκε ως ομοεθνή από την πρώτη μέρα που το μυαλό μου πήρε την πρώτη του στροφή κι έψαξε να ταιριάξει. Πατρίς μου και θρησκεία μου και οικογένειά μου είναι ο ΠΑΟΚ, αυτό το ασπρόμαυρο σύμπαν ανθρώπων και ιδεών που με μεγάλωσε και το μεγάλωσα από τότε που με θυμάμαι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038