Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

icelandΣτην εποχή της ύφεσης του ισλανδικού ποδοσφαίρου, η οποία ορίζεται χονδρικά ως τα χρόνια πριν το 2011, ήταν πολύ δύσκολο να κάνεις οποιονδήποτε να ενδιαφερθεί για την Εθνική Ομάδα. Οι Ισλανδοί είναι σχετικά απαθείς -θεωρούν ως «αντικυβερνητική διαδήλωση» το να μαζευτούν και να πετάξουν γιαούρτια στο Κοινοβούλιο. Δεν βοηθούσαν και τα αποτελέσματα της ποδοσφαιρικής τους ομάδας, ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις που τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο λιγότερο κακό.

Το 2003, σε μια περίοδο όπου η Ισλανδία κατάφερε να κερδίσει μόνο έναν αγώνα, εναντίον των Νήσων Φερόε, η ισοπαλία 0-0 με τη Γερμανία έμοιαζε με θαύμα, αλλά στο γήπεδο του Ρέικιαβικ δεν ακουγόταν τίποτα από τους 7.000 θεατές. Ένας οπαδός είχε σηκωθεί όρθιος, φωνάζοντας και προσπαθώντας να ξεσηκώσει τους υπόλοιπους. Κάποιος του είπε «μπορείς να καθίσεις κάτω και να μην κάνεις τόσο θόρυβο; Προσπαθούμε να δούμε τον αγώνα».

Πώς άλλαξε όλο αυτό; Πώς έγινε και κάποιοι ελάχιστοι οπαδοί με πλαστικά κράνη των Βίκινγκ που φώναζαν μόνοι τους ανάμεσα σε μια θάλασσα κούρασης και απάθειας μετατράπηκαν σε χιλιάδες πωρωμένους φωνακλάδες Σκανδιναβούς με ενθουσιασμό που αγγίζει αυτό των Λατινοαμερικανών; Είναι η ίδια ιστορία με την αλλαγή στην οπτική ενός ολόκληρου έθνους, τόσο προς τον εαυτό του όσο και του υπόλοιπου κόσμου προς αυτό, την τελευταία επταετία.

Η Ισλανδία είναι η μικρότερη σε πληθυσμό χώρα που κατάφερε να προκριθεί σε Μουντιάλ. Η ομάδα της είναι δυνατή, πειθαρχημένη και δεν ταράζεται εύκολα. Επίσης, είναι ασυνήθιστα δεμένη με τους οπαδούς της. «Όλοι οι κάτοικοι της χώρας νιώθουν πως συμμετέχουν», είπε πρόσφατα ο τερματοφύλακας Χάνες Χάλντορσον.

Σε μία χώρα με λιγότερους από 350.000 κατοίκους, οι περισσότεροι είτε γνωρίζουν κάποιον από την ομάδα είτε ξέρουν κάποιον που γνωρίζει κάποιον από την ομάδα. Δεν υπάρχει η κουλτούρα των «σελέμπριτι». Οι αστέρες του αθλητισμού δεν είναι απομονωμένοι από τα κοινά και δεν χρειάζονται μανατζαραίους ή ατζέντηδες να διαχειρίζονται τα σκάνδαλά τους. Ο βασικός αμυντικός Μπίρκιρ Σέβαρσον, που αγωνίζεται στο ισλανδικό πρωτάθλημα με τη Βαλούρ, έχει και κανονική δουλειά πέρα από το ποδόσφαιρο, πακετάροντας αλάτι σε ένα εργοστάσιο της πρωτεύουσας. «Καλό το ποδόσφαιρο, αλλά εδώ είναι η πραγματική ζωή», δήλωσε, και του αρέσει να εργάζεται όταν δεν παίζει. «Δεν θέλω να τεμπελιάζω πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο».

Ακόμα και τα μεγάλα αστέρια της ομάδας, όπως ο Γκίλφι Σίγκουρντσον, ο μέσος που παίζει στην Έβερτον, φαίνεται πως ζούνε απλές ζωές. «Όταν βρίσκονται εδώ, τους πετυχαίνεις στον δρόμο», λέει ο Κρίστιν Χαλούρ Γιόνσον, γραμματέας του συνδέσμου οπαδών «Τόλφαν» («12ος Παίκτης»). «Τους βλέπω να περπατάνε στον δρόμο. Εδώ είναι Ισλανδία. Δεν έχει σημασία αν είναι η Μπγιορκ ή οποιοσδήποτε, τους βλέπεις όλους».

Ο σύνδεσμος οπαδών ήταν σχεδόν ανενεργός, όταν ο Χάιμιρ Χάλγκριμσον, ο σημερινός προπονητής που τότε ήταν βοηθός, ξεκίνησε τη φημισμένη του πρακτική να συναντιέται με τους οπαδούς σε μια τοπική παμπ και να αποκαλύπτει τη στρατηγική του πριν τους αγώνες. Τα ΜΜΕ δεν επιτρέπονταν, κάτι που ενίσχυε την μοναδικότητα της περίστασης. Η πρώτη συνάντηση, πριν από ένα ματς με τις Νήσους Φερόε που κάποτε ήταν βασικοί ανταγωνιστές των Ισλανδών, έφτασε να θεωρείται τόσο μυθική όσο η πρώτη συναυλία των Sex Pistols στο Μάντσεστερ το 1976: Ακόμα και οι καλόπιστοι συμμετέχοντες δεν μπορούν να αποφασίσουν πόσοι άνθρωποι παρευρέθηκαν. Επτά, δέκα, είκοσι; Αλλά, όπως είχε πει και ο Χάλγκριμσον, «δεν έχει σημασία αν ήταν ένας άνθρωπος ή χίλιοι, είμαστε όλοι ενωμένοι σ’ αυτό».

Η συνάντηση είχε εκπληκτικό αποτέλεσμα. «Πραγματικά, αναγνώρισε και επικύρωσε την κουλτούρα του οπαδού», είπε ο Γιόνσον. Ο βοηθός προπονητή, που σήμερα είναι ο βασικός προπονητής της ομάδας παράλληλα με το οδοντιατρείο που διατηρεί, τους ενθάρρυνε να γίνουν πιο δυνατοί, πιο τολμηροί, πιο φωνακλάδες. «Στην ουσία μας έδινε κίνητρο να στηρίξουμε περισσότερο τους ποδοσφαιριστές, να τους κάνουμε να νιώθουν την ατμόσφαιρα στο γήπεδο», είπε ο Γιόνσον. «Μας έδωσε ένα είδος ιδιοκτησίας, μια αίσθηση πως δεν υπάρχει ποδόσφαιρο χωρίς τους οπαδούς».

Η οπαδική κουλτούρα των Ισλανδών μπορεί να έγινε τραχύτερη και πιο φωνακλάδικη από πριν, αλλά διατηρεί ακόμα κάποιες ισλανδικές ιδιαιτερότητες. Δεν υπάρχει χουλιγκανισμός. «Ονομαζόμαστε Ρούλιγκανς, ακολουθούμε τους κανόνες», λέει ο Σβάιν Άσγκεϊρσον, αντιπρόεδρος του συνδέσμου. Αν κάποιοι οπαδοί βρίζουν, όπως ένας που φώναζε «ψόφα» σε έναν τραυματισμένο αντίπαλο, τους αγνοούν και τους απομονώνουν. «Δεν πιστεύω πως είναι όμορφο να καταριέσαι κάποιον να πεθάνει», είπε ο Γκούναρσον.

Όταν χάνει η ομάδα τους, οι Ισλανδοί οπαδοί μπορεί να νιώθουν απογοητευμένοι, αλλά όχι θυμωμένοι με όλους και με όλα ή γεμάτοι οργή για τους παίκτες που έκαναν λάθη. Ως τώρα, τους είναι αρκετό που η Ισλανδία έφτασε τόσο μακριά -πρώτα στο Euro του 2016, όπου έφτασαν ως τα προημιτελικά και τώρα στο Μουντιάλ.

Το αλκοόλ είναι άλλο ένα θέμα που κάνει τη χώρα να διαφέρει. Οι μεθυσμένοι Ισλανδοί οπαδοί δεν είναι πολύ πιθανό να σπάσουν ή να κάψουν πράγματα ή να επιτεθούν σε άλλους οπαδούς. «Στη χειρότερη περίπτωση λιποθυμάνε κάπου και χάνουν το ματς», λέει ο Άσγκεϊρσον. Μια ομάδα οπαδών κάποτε πέταξε για το παιχνίδι στην Τσεχία, η πτήση έφευγε στις έξι το πρωί και όλοι μπήκαν ήδη λιάρδα από το ποτό στο αεροπλάνο. Τουλάχιστον πέντε οπαδοί δεν είδαν όλο το ματς επειδή λιποθύμησαν μέσα στο γήπεδο.

Οι «Τόλφαν» ταξίδεψαν με την ομάδα στο Euro του 2016 στη Γαλλία. Ήταν η πρώτη φορά που τόσοι οπαδοί ταξίδεψαν για έναν αγώνα εκτός έδρας -και η πρώτη φορά που βρέθηκαν τόσοι Ισλανδοί εκτός χώρας σε ένα συγκεκριμένο σημείο την ίδια ώρα. Στη Γαλλία, οι οπαδοί τράβηξαν πάνω τους τα βλέμματα με τη χαρακτηριστική ιαχή των Βίκινγκ, τον «Κεραυνό», που ξεκινά αργά, δίχως λόγια, κλιμακώνεται και φτάνει σε ένα πολύ δυνατό τελείωμα. Είναι κάτι που κάνουν και οι παίκτες στο χορτάρι κάποιες φορές και μοιάζει με το «Χάκα» της ομάδας ράγκμπι της Νέας Ζηλανδίας.

Όταν επέστρεψε η Εθνική Ισλανδίας από το Euro του 2016, περίπου 100.000 άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν το ένα τρίτο της χώρας, μαζεύτηκε στο Ρέικιαβικ για να την τιμήσει. Η τηλεθέαση του αγώνα με την Αργεντινή έφτασε στο 99,6%, όπως ανακοίνωσε η Ισλανδική Ομοσπονδία. Ο Άλφρεντ Φινμπόγκασον, σκόρερ του αγώνα, έγραψε πως «το υπόλοιπο 0,4% βρισκόταν στον αγωνιστικό χώρο».

Το ποδόσφαιρο έχει ενώσει τους Ισλανδούς όσο τίποτε άλλο τα τελευταία χρόνια. Χιλιάδες οπαδοί ταξίδεψαν και στη Ρωσία, όπως είχε συμβεί στη Γαλλία πριν δύο χρόνια, και σχεδόν το 10% του πληθυσμού βρέθηκε στις εξέδρες, ενώ και πριν τα εντός έδρας παιχνίδια ακόμα μαζεύονται στην παμπ που χωράει μετά βίας 400 ανθρώπους για να ακούσουν τη στρατηγική κάθε αγώνα από τον Χάλγκριμσον. Οι δημοσιογράφοι παραμένουν αποκλεισμένοι και οι συμμετέχοντες τηρούν τον ιερό κανόνα: Όχι Facebook, όχι Instagram, όχι Twitter, όχι Snapchat. Όχι φωτογραφίες. Όχι τηλέφωνα.

Μέχρι κι ο Σταν Κόλιμορ, ο Άγγλος πρώην ποδοσφαιριστής που είχε λάβει ειδική άδεια για να παρακολουθήσει μία συνάντηση στα πλαίσια τηλεοπτικού αφιερώματος για την ισλανδική ομάδα, αναγκάστηκε να αφήσει εκτός παμπ το συνεργείο του και να ακολουθήσει τους ίδιους κανόνες με όλους. Και να αντιμετωπίσει την ίδια ποινή, αν δεν τους ακολουθούσε: «Σταν, είσαι ωραίος τύπος, αλλά αν μπεις στο μαγαζί και σε δω με κινητό στο χέρι θα το πετάξω στην τουαλέτα», του είπε ο Γκούναρσον.

 

 

Από άρθρο της Sarah Lyall στους New York Times

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038