Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

piesisΔεν τον ξέρω τον Σταύρο Κόλκα. Γενικώς, επαφές με δημοσιογράφους έχω μόνο με 2-3 που ανταλλάξαμε μηνύματα εδώ στο Facebook, με αφορμή κάποια σημειώματά μου.

Και πιο γενικότερα, η στάση μου απέναντι στα ΜΜΕ είναι πάντα από επιφυλακτική έως θετική, δεν είμαι απ’ αυτούς που χρησιμοποιούν κάθε δέκα λεπτά τα αρχικά ΑΡΔ και μηδενίζουν κράζοντας οτιδήποτε γράφεται για τον ΠΑΟΚ επειδή σήμερα δε με βολεύει όπως χτες. Τους τιμώ, τους περισσότερους, έχω το δικό μου κριτήριο, όπως όλοι, ενδεχομένως αυτό να με κάνει πρόβατο κάποιες φορές, αλλά συνηθίζω να μην τρώω το σανό πριν το διπλοτσεκάρω.

Ο Σταύρος Κόλκας πέρασε στην αιωνιότητα της μνήμης μου στο ΠΑΟΚ-Αστέρας πέρσι, όταν ταυτόχρονα έβλεπα το ματς από τη Θύρα 7 και άκουγα τη μετάδοσή του από το ραδιόφωνο, έχω εξηγήσει στα περί οφθαλμίατρου γιατί το κάνω αυτό καμιά φορά, ειδικά όταν πάω στην 7 κάτω από το φωτεινό πίνακα, όλα φάουλ και όλα πέναλτι τα βλέπω από εκεί –στο συγκεκριμένο ματς είχα πέσει μέσα, αλλά έλα που δε σφύριζε τίποτα ο κόρακας και πίστευα πως φταίει η μυωπία. Και κάποια στιγμή πετάει το αξέχαστο, μέχρι να πεθάνω θα το θυμάμαι, «ο Λίνο τώρα χρειάζεται GPS». Ατάκα για Πούλιτζερ, πέντε λεπτά χαχάνιζα, ο τύπος έγραψε ιστορία. Είχε κάνει μια παπαριά ο Λίνο στην άμυνα, η μπάλα είχε σηκωθεί ψηλά, την έψαχνε μπροστά του και δίπλα του και δεν την έβρισκε, άμα την τσιμπούσε ο Τριπολιτσιώτης επιθετικός θα έβγαινε μόνος του και, όπως έψαχνε απεγνωσμένος ο γέροντας, πετάει ο σπίκερ τη συγκεκριμένη ατάκα. Έκλαψα.

Σήμερα, 18 Αυγούστου 2014, ο Σταύρος Κόλκας γίνεται ο πρώτος δημοσιογράφος στην ιστορία, απ’ όσα έχω διαβάσει στη ζωή μου ως τώρα και έχω διαβάσει πολλά, που δηλώνει δημοσίως ότι ο ρόλος των ΜΜΕ, όπως τον αντιλαμβάνεται αυτός, είναι να ασκούν πίεση στη διοίκηση της ομάδας. Και, μάλιστα, με τρόπο εκδικητικό, εγώ σας τα έλεγα και δε με ακούσατε, τώρα θα δείτε τι θα πάθετε. Αυτό καταλαβαίνω από τη δεύτερη παράγραφο του άρθρου του, πιο κάτω δεν πήγα, δε θα πάω και δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσω οτιδήποτε έχει τη συγκεκριμένη υπογραφή, εκτός κι αν ανακληθεί η συγκεκριμένη παράγραφος ή αν εξηγηθεί πως άλλο ήθελε να γράψει ο άνθρωπος και άλλο του βγήκε, γίνονται αυτά, το έχω πάθει κι εγώ που είμαι και στο πιο χαλαρό, γράφω ό,τι μου κατεβαίνει σε μια σελίδα στο Facebook και σε ένα προσωπικό μου blog, άσε που για τους πιο πολλούς ανώνυμος είμαι, δεν εκτίθεμαι τόσο πολύ. Θα ξαναδιαβάσω και αύριο το συγκεκριμένο κομμάτι, μπορεί σήμερα το μυαλό μου να έχει κάποιο πρόβλημα και να μην κάνει επαφή κάποιος νευρώνας, ποτέ δεν ξέρεις. Αλλά μεγάλο κάρφωμα, ρε παιδί μου, στα ίσα το λέει ο άνθρωπος και μαγκιά του, πόσο έξω να πέφτω. «Όση πίεση και αν προκάλεσαν τα ΜΜΕ για να ενισχυθεί ο ΠΑΟΚ» γράφει, τι να παρεξηγήσεις, ξέρω κι εγώ…

Κουζίνα

Κουζίνα

Το μόνο εύκολο, μέρε ...

Read more
Ράλι

Ράλι

Μας κυνηγούσε, ο μπαγάσας, μέχρι το Λευκό Πύργο. Μπορεί και περισσότερο, αλλά κάπου εκεί τον χάσαμε. ...

Read more
Mπούλης

Mπούλης

Παγκόσμια ημέρα εναντίον του bullying προχθές, το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται, κάπως άστοχα, ως ...

Read more
Ρουφιάνοι

Ρουφιάνοι

Από το 1968, σχεδόν πενήντα χρόνια τώρα, πέντε φορές έχουν διακοπεί αγώνες στην Τούμπα κι έτυχε να ε ...

Read more
Νικόλας

Νικόλας

Εκείνοι οι πολύωρ&omi ...

Read more
Μαχητές

Μαχητές

Τρίτη μέρα στη σειρά πο ...

Read more
Τζούτζου

Τζούτζου

Δεν το έχω κρύψει πως ο Τζούλιαν «Βον» είναι το μεγάλο πουλέν μου, από την πρώτη φορά που τον είδα ν ...

Read more
Επαγγελματίας

Επαγγελματίας

Ο πρώην συνάδελφος και νυν κολλητός και αδερφός Θ ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος επαγγελματίας Παο ...

Read more
Προκήρυξη

Προκήρυξη

Το Πρωτάθλημα Super League δι&epsi ...

Read more
Αθηναίος

Αθηναίος

Σαν τον Αθηναίο Παοκτσή δεν έχει. Τον γηγενή Αθηναίο, εννοώ, όχι κάτι δικούς μας που κατέβηκαν για δ ...

Read more
Τουλάιλαϊτ

Τουλάιλαϊτ

ΠΑΟΚ-Χίμκι 78-82. Ο τελευταίος άνθρωπος που είδα να κάνει σκηνικό στο μπάσκετ για το κάπνισμα ήταν ο ...

Read more
Βαφακούντο

Βαφακούντο

Κριτική ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα 0-1. Όπως τα πήρε τόσα ματς ο Άγγελος, έτσι έχασε αυτό με τη Φιορεντίνα. Δικ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.